Thursday, November 19, 2015

సత్య కంగారు వ్రతం

(జిలేబి గారి టపా చూసి దానిలోంచి శర్కరి గారి బ్లాగులోకి దారి తీస్తే సత్య నారాయణ వ్రతం గురించి గరిక పాటి వారి వీడియోకనిపించింది.. ఓ మూడు నాలుగేళ్ళ క్రితం రాసుకుని డ్రాఫ్ట్ లో ఉంచిన టపా కి దుమ్ము దులిపాను)

ఇంటి ముందు మామిడి తోరణాలు,వరుసలుగా కట్టిన బంతి ఇతర రంగు రంగుల పూలు అదే గృహ ప్రవేశం జరిగే ఇల్లని చెప్తున్నాయి.ఇంటి సింహ ద్వారం ముందు పేరుకున్న చెప్పుల గుట్ట అతిధుల సంఖ్య ని చెప్తోంది. "కలశస్య ముఖే విష్ణు..."..హలో ఆ.. ఆ థాంక్యూ పిన్నీ...ఆ..ఏమిటీ అసలు వినబడ్డం లేదు..సాయంత్రం చేస్తాను,  బాయ్ ..వినాయకుడికి చిన్న బెల్లం ముక్క పెట్టండి...ఆ పూర్తిగా రినోవేట్ చేయించామండీ..మొత్తం ..

అమ్మా హారతి ఇవ్వండి. "బుధ గ్రహం స్థాపయామి పూజయామి..అమ్మా ఇక్కడ ఈ తాంబూలం ఉంచి అక్షింతలు వెయ్యండి "చిల్డ్రన్ రూం డిజైన్ వాళ్ళే చేసుకున్నరండీ..ఆ ఆ...మోడర్న్ కిచెన్ కాన్సెప్ట్ అని కిచెన్ ఇలా ఓపెన్ గా వదిలేసాము".. "సాంగం సాయుధం సవాహనం సశక్తిం పత్నీ పుత్ర పరివార సమేతం"..ఏమండీ స్కైప్ లో వీడియో రావట్లేదుట..ఇండియా నుండి అక్క మెసేజ్ పెట్టింది. కాస్త చూడమని చెప్పండి ఎవరికైనా..మనం పీట్ల మీద ఉన్నాం కదా..   లక్ష్మీ కాంతం కమల నయనం..హెలో బాగున్నారా..జానకీ అటు చూడు మా బాస్ వచ్చాడు ఫ్యామిలీ తో.షీ ఈజ్ మై వైఫ్...హలో అండీ...రండి కూర్చోండి ఆ అక్షింతలు ఇలా వెయ్యండమ్మా..


 "హస్తయో అర్ఘ్యం సమర్పయామి,పాదయో పాద్యం సమర్పయామి"..రేవతీ క్యాటరర్ కి ఫోన్ చేసి కనుక్కో ఎక్కడ ఉన్నాడో, స్వీట్ ఎక్స్ ట్రా తెస్తున్నాడో లేదో,లేదంటే సారధి ని పంపించి తెప్పించు "సర్వాణ్యంగాని పూజయామి.." అయ్యో పదకొండున్నర అయిపోయిందండీ..ఇంకా కధ మొదలవ్వలేదు.అందరికీ లేటయిపోతుందేమో. "అమ్మా ఈ అక్షింతలు పట్టుకుని అందరూ కధ శ్రద్ధ గా వినండి..రేవతీ కనుక్కున్నావా..హమ్మయ్య తెస్తున్నాడన్నమాట..ఎందుకైన మంచిది సారధి ని కూడా కాస్త తెమ్మను. "ప్రధమోధ్యాయం  సంపూర్ణం..శ్రీ సత్యనారాయణ స్వామి కీ జై"...


మా బాస్ కి కూల్ డ్రింక్ కూడా ఇచ్చినట్లు లేరు ఎవ్వరూ.. సురేష్, ఆ బ్లూ లాల్చీ ఆయనే మా బాస్. కాస్త ఆయనని చూసుకో.." "ద్వితీయోధ్యాయం సంపూర్ణం"..ఆ అవునండీ కర్టెన్లు అక్కడే కొన్నాము కాస్త ఖరీదయినా కానీ..వాకిన్ వార్డ్ రోబ్ మా డిజైనర్ అయిడియానే, బెడ్ రూం లో అడ్డం లేకుండా" పంతులు గారూ భోజనాలు తయారు,మీదే ఆలశ్యం. "త్రుతీయోధ్యాయం సంపూర్ణం"..ఒక్క పది నిమిషాల్లో అయిపోతుంది..ప్లీజ్ వచ్చెస్తున్నాను.. యా యా.. ప్లీజ్ బీ సీటెడ్. "చతుర్ధోధ్యాయం సంపూర్ణం.." రేఖా బెడ్ రూం లో ఏసీ లు ఆన్ చేసేసి పిల్లలు బయటకి వెళ్ళిపోయినట్లున్నారు కాస్త ఆఫ్ చెయ్యి. పంతులు గారు, కాస్త త్వరగా ముగించండి అందరికీ ఆకళ్ళవుతున్నాయి..


"పంచమోధ్యాయం సంపూర్ణం"..ఆ ఆ పెట్టెయ్యండి ఐదు నిమిషాల్లో మొదలుపెట్టెయ్యచ్చు. అబ్బా...మొన్న రంగారావు గారింట్లో వాళ్ళింట్లో హోమం,వ్రతం కలిపే గంట లో ముగించేసారే, ఈయనేంటో వ్రతానికే గంట తీసుకున్నాడు. నేను ఖచ్చితం గా 12 గంటలకి భోజనం చెయ్యల్సిందే అండీ..లేటయితే అస్సలు ఊరుకోను.మా వాళ్ళకి ఈ సంగతి తెలుసు అందుకే నన్ను పిలిస్తే అన్నీ 12 కల్లా ముగించేటట్లు చూసుకుంటారు ఇంకొకాయన సెల్ఫ్ డబ్బా.. పంతులు గారూ ఆ పళ్ళెం ఇటివ్వండి మేము ఇస్తాము అందరికీ అక్షింతలు, మీరు మంత్రాలు చదవండి.


బ్రహ్మ గారు మాత్రం తన కేమీ పట్టనట్లు మంత్ర పుష్పం సావధానం గా చదువుతూ అందరికీ తన చేత్తోనే అక్షింతలు ఇచ్చి దాదాపు 20 నిమిషాల తరువాత వ్రత మంటపానికి తిరిగి వచ్చేటప్పటికి అందరి కళ్ళల్లో &కాళ్ళల్లో నీరసం. ఏమీ చెయ్యలేరు, పైగా అప్పుడే కధ విన్నారాయే, వ్రతం చేసి ప్రసాదం తీసుకోకపోతే జరిగే పర్యావసానాలు. మంత్ర పుష్పం అయ్యీ అవ్వగానే అక్షింతల జల్లు స్వామి ప్రతిమ మీద మూకుమ్మడిగా కురిసింది.బ్రహ్మ గారి చేతిలోంచి ప్రసాదం పళ్ళెం లాక్కుని వెళ్ళి భోజనాల దగ్గర పెట్టేసారెవ్వరో.అంతే అందరికీ వంటకాలతో పాటు ప్రసాదం కాస్త కాస్త వడ్డిస్తూ భోజనాలు మొదలయిపోయాయి. పోనీ అక్కడయినా సావధానం గా తింటారా అంటే అదీ లేదు. అక్కడా కంగారే,చెయ్యి కడుక్కునే దగ్గరా కంగారే.హోస్ట్ లకి గిఫ్ట్ ఇచ్చి ఫోటో లకి ఫోజులు ఇవ్వటానికి మాత్రం సహనం గా వేచి ఉంటారు.

తరువాత ముఖ పుస్తకం లో మనల్ని ట్యాగ్ చేసి ఫోటో పోస్ట్ చేస్తారు కదా. ఫోటో బాగోక పోతే ఎలాగండీ..ఆ.. ఎలాగ అని అడుగుతున్నా. అందుకే మరి చక్కగా సావధానం గా నిలబడి ఓపికగా ఫోటోలకోసం నిల్చునేది.  దాన్ని కూడా తప్పు పడుతున్నారే మీరు..భలేటోళ్ళే సుమా.


మనం ఇలా ఉన్నాము, శాస్త్రోక్తం గా చేయించే వారూ కరువయ్యారు.


అందరూ ఇలా చేసుకుంటారని కాదు, ఈ మధ్య చూసిన ఓ రెండు మూడు  పూజలు గమనించి రాసిన టపా ఇది.

Thursday, November 12, 2015

ఒక మధుర ఙాపకం -ముప్ఫై ఐదేళ్ళనాటి కార్తీక మాస వన భోజనాలు




దీపావళి తరువాత కొన్ని రోజులకి పిక్నిక్ కి వెళ్తామని చిన్నప్పుడు ఎంత ఉత్సాహం గా అనిపించేదో. వాటినే కార్తీక వన భోజనాలంటారని చాలా యేళ్ళు తెలీదు.

చిన్నప్పుడు మేము మోతుగూడెం అనే ఒక చిన్ని ఊర్లో ఉండేవాళ్ళము.ఊరిలో ముప్పావు మంది  మంది ఆం. ప్ర. విద్యుత్ సంస్థ ఉద్యోగులే.మిగతా పావు వంతు జనాభా అక్కడ ఉన్న ఒకటి రెండు బట్టల కొట్లు, ఒక స్టేషనరీ షాపు, ఒక హోటల్, ఒక పాన్ షాప్,ఒక ఫోటో స్టూడియో లాంటి దుకాణాల  యజమానులన్నమాట.

అక్కడ ఆం. ప్రా. విద్యుత్ సంస్థ ఆధ్వర్యం లో నఢిచే  ఒక ప్రాజెక్టు హై స్కూల్,హాస్పటలు, అప్పుడే ఇంగ్లీషు మీడియం , ఆంగ్లో ఇండియన్ టీచర్లు అన్న కాన్సెప్టుతో ఆ ఊరిలో వెలసిన శ్రీ సీతారామా పబ్లిక్ స్కూలు, ఒక రామాలయం, రెండు అమ్మవారి గుళ్ళు, ఒక మశీదు, చర్చి ఉండేవి.

అప్పట్లో కార్తీక మాసం అన్న లెక్క్ఖ తెలీదు కానీ దీపావళి అవ్వగానే పిక్నిక్ కి వెళ్తామ ని మాత్రం తెలుసు. ఆరు రోజుల పని దినాలు కాబట్టి అందరికీ శెలవు రోజైన ఆదివారం వెళ్ళేవాళ్ళము.

ఫలానా రోజు వెళ్తున్నాము అంటే ఎంత ఎదురు చూసే వాళ్ళమో ఆరోజు కోసం పిల్లకాయలందరమూను.

ఆరోజు రానే వచ్చేది. ఇంకేముంది స్కూలు ఫస్టు బెల్లు కొట్టారు తెమలండర్రా అని అరిచి గీ పెట్టినా వినిపించుకోని పిల్లలు ఆరోజు మాత్రం ఏడింటి కల్లా తయారయ్యి లారీ కోసం ఎదురు చూసుండేవాళ్ళము. అవును లారీ లో నే వెళ్ళే వాళ్ళము.

ఆం.ప్ర. విద్యుత్ సంస్థ వారి సిమెంటు రంగు లారీ ఒకటి ఉండేది.ఎవరికైనా ట్రాన్స్ఫర్ అయినా, పిక్నిక్కులకి వెళ్ళాలన్నా దాంట్లోనే మా ప్రయాణం.

పిక్నిక్ కి వెళ్ళే రోజు లారీ రాగానే మొదట అక్కడ వండటానికి కావాల్సిన డేగిసాలు, గిన్నెలు, గరిట్లు, చాపలు, జింభఖానాలూ ఎక్కించాకా, పిల్లల్ని ఎక్కించేవాళ్ళు.ఆడవాళ్ళు కూడా ఎక్కాకా లారీ బయలుదేరేది.

మా పక్కూరు  పొల్లూరు దగ్గర అడవిలో ఉన్న వాటర్ ఫాల్స్ దగ్గర మా పిక్నిక్. అక్కడకి చేరి ఆడవాళ్ళు ముందర చెట్లకి ఉయ్యాలలూ అవీ కట్టి వంటల్లోకి దిగి పోయేవారు. కాస్త పెద్ద పిల్లలు పొయ్యి అమర్చడానికి రాళ్ళు తెస్తే చిన్న పిల్లలం కర్రలూ అవీ ఏరుకొచ్చేవాళ్ళము.


ఇప్పట్లో లాగ ఆట బొమ్మలు, పాం టాప్, ల్యాప్ టాప్ లు అవీ లావు కనుక హాయిగా పిల్లలందరమూ వయసులవారీగా ఆడుకునేవాళ్ళము. టెంత్ క్లాస్ చదువుతున్న దినేష్ అన్నయ్య మ పిల్లల గ్యాంగు కి పెద్ద దిక్కు లాంటివాడు. ఆ వాటర్ ఫాల్ కి మధ్యలో ఉన్న పెద్ద బండ రాయి మీదకి ఎక్కడం, వాటర్ ఫాల్ల్ నుండి  పారుతున్న నీటిలో నడుస్తూ అటు నుండి ఇటు వెళ్ళడం మర్చిపోలేని అనుభూతులు.

ఉయ్యాలలు ఊగడమో, కాస్త పక్కన ఉన్న కొండ ఎక్కడమో చేసి అలసి పదకొండున్నరా పన్నెండింటికి తిరిగొచ్చేసరికి వంటలు తయారు.లారీ సెకండ్ ట్రిప్ లో అక్కడకి చేరుకున్న మగవాళ్ళు గుంపులుగా చేరి కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఉండేవారు.

భోజనాల వేళకి వరుసలో అందరినీ కూర్చోపెట్టి విస్తరాకులు వేసి వడ్డించేసేవారు ఆడవాళ్ళు.

అన్నాలు తినీ మళ్ళీ ఆటలు మొదలు. మూడింటికి మా అమ్మమ్మ చేసిన చేగోడీలు అమ్మ బయటకి తీస్తే, పాపారత్నం అత్తయ్యగారు తన ట్రేడ్ మార్క్ కారబ్బూందీ తలా పిడికెడు పిల్లల చేతుల్లో పోసేవారు.
కారబూందీ చేగోడీలే కాదు ఇంకా ఎన్ని రకాలుండేవో స్నాక్స్ మాకు.

టీలు అవీ తాగి, వంట గిన్నెలు  ఆ వాటర్ ఫాల్ లో కడుక్కుని, అన్నీ సర్దేసి మూడున్నరకల్లా ఆడవాళ్ళు కూడా పిల్లల ఆటల్లో భాగమయ్యేవారు. చాకలి బాన(అందరూ గుండ్రం గా కూర్చుని రుమాలు ఎవరి వెనకాల వేస్తే వాళ్ళు లేచి దొంగ వెనకాల పడటం), తాడాట(అటూ ఇటూ రెండు జట్లు నిలబడి తాడు లాగడం), రాముడూ సీతా లాంటి ఆటలన్నమాట.

ఆశ్చర్యం వేస్తుంది నాకు, ఇప్పటికీ హోటల్లో తిని ఎరుగని అమ్మమ్మ కూడా ఉత్సాహం గా ఎలా పాల్గొనేది అప్పట్లో, తను ఇబ్బంది లేకుండా ఎలా తినేదో అని.

కులమతాలు ఏవీ అడ్డు లేవు మాకు అప్పట్లో. క్రిస్టియన్ అయిన ఏయత్తయ్యగారు(ఆవిడ భర్త ప్రసాదరావు గారు మా మోతుగూడెం క్యాంప్ కి A.E. అన్నమాట,అందుకని ఆవిడ A.E. అత్తయ్యగారు.అది కాస్త మా పిలుపులో ఏఅత్తయ్యగారయ్యింది) కూడా మాతో కలిసి చక్కగా ఆ పిక్నిక్ కి వచ్చే వారు.  మా డ్రైవరు సులేమాన్ కూడా తన కుటుంబాన్ని తీసుకుని వచ్చి ఆనందం గా గడిపేవాడు మాతో.

ప్రతీ ఆదివారం అత్తయ్యగారు మమ్మల్ని చర్చి కి తీసుకెళ్ళేవారు. అక్కడ పాడిన నడిపించు నా నావ పాట ఇప్పటికీ ఆసాంతం గుర్తుంది నాకు.అమ్మే కాకుండా ఇతర హిందువులు కూడా చర్చికొచ్చేవారు.ఇప్పట్లో లాగ మీ ప్రసాదం తినకూడదు లాంటి మూర్ఖత్వం లేదు ఆనాటి క్రిస్టియన్లలో అనుకుంటాను. కనీసం మా ఊళ్ళో వాళ్ళకి. అబ్బే మీ చర్చి కి మేమేంటి అన్న పంతం కూడా హిందువులకి లేదు.

అలాగే అందరం శనివారం రాత్రి "సుబ్రహ్మణ్యం సుబ్రహ్మణ్యం  శివ శివ సుబ్రహ్మణ్యం" అంటూ భజన కూడా చేసేవాళ్ళము. దానిలో క్రిస్టియన్ మతస్తుల పిల్లలు కూడా వచ్చి మాతో గొంతు కలిపేవారు.

పిక్నిక్ నుండి ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయాము కదా, మళ్ళీ వెనక్కొద్దాము.

శీతా కాలం అందునా అడవి ప్రాంతం కాబట్టి త్వరగా చీకటి పడిపోయేది. అందుకే నాలుగున్నర ఐదింటికల్లా అన్నీ సర్దేసి లారీలో ఎక్కించేసేవాళ్ళు.

పొయ్యిలో ఇంకా నిప్పు ఏమన్నా వెలుగుతుంటే నీటితో ఆర్పేసి పొయ్యి  కోసమని అమర్చిన రాళ్ళు మళ్ళీ ఓ వారగా పెట్టి ఏమన్నా తినుబండారాలూ అవీ కింద పడితే వాటిని చీపుళ్ళతో ఓ పక్కగా ఊడ్చేసేవారు.మేము వచ్చినప్పుడు ఎలా ఉందో మేము వెళ్ళేటప్పుడు కూడా అక్కడి నేల అంత శుభ్రం గా ఉండేది. తెలీకుండానే ఎంత ఎకో ఫ్రెండ్లీ గా ఉండేదో జీవితం అప్పట్లో.

పొద్దున్న వచ్చినట్లే పిల్లలు, స్త్రీలు మొదటి ట్రిప్పులో మా ఊరు చేరుకుంటే, పురుషులు సెకండ్ ట్రిప్పులో వచ్చేవారు.


********************************************************************

2010/2011 లో ఓ కార్తీక మాసపు ఆదివారం అత్తగారింట్లో ఉన్నాను.అత్తయ్యగారు మామయ్యగారు వన భోజననాలకి వెళ్దామని తయారవుతున్నారు.ప్రయాణ బడలిక గా ఉండటం తో మమ్మల్ని రమ్మని అత్తయ్యగారు బలవంతం చెయ్యలేదు.మాకు ఇంట్లో వంట కూడా చేసి బయలుదేరబోతుంటే ఏమయ్యిందో కానీ అకస్మాత్తుగా అడిగారు. మీరు కూడా రాకూడదూ అంటూ.

అత్తయ్యగారూ, నాకెవ్వరూ తెలీదు అక్కడ అని తప్పించుకోచూసాను.ఈ మధ్య కార్తీక భోజనాలు ఎలా ఉన్నాయో ఫోటో లు చూసేసి ఉన్నందువల్ల.కొంతమందైనా నీకు తెలిసున్న వాళ్ళుంటారు, వాడికి దాదాపు అందరూ తెలుసు, మనవలని చూళ్ళేదని చాలా మంది అంటున్నారు కూడా. ఓ సారి వచ్చి కనిపించి వెళ్ళండి చాలు అనడం తో కాదనలేక తయారయ్యి వెళ్ళాము.

ఓ పక్కగా వాడేసిన థర్మో కోల్ గ్లాసులు ప్లేట్లు కుప్పగా పోసి ఉన్నాయి. పోయిన వారం ఫలాన కులం వాళ్ళ వన(కుల) భోజనాలయ్యాయి అని తెలిసింది అక్కడున్న వారి మాటల ద్వారా. ఏదో సభ లాగ ప్లాస్టిక్ కుర్చీలు వేసున్నాయి. అక్కడ అందరూ కలిసేమీ కూర్చోలేదు. ఎవరి సామాజిక స్థాయి ని బాట్టి వారు వర్గాలుగా విడిపోయి కబుర్లలో పడ్డారు.  కుశల ప్రశ్నల కంటే స్థాయీ ప్రదర్శన ఎక్కువయ్యింది అక్కడ.

కుర్చీలకి ముందు అమర్చీన డయాస్ మీద ఓ నేత గారు మన కులాన్ని అభివృద్ధి పధం లో పయనింపచేయడం ఎలా అంటూ ఊగిపోతూ ఉపన్యసిస్తున్నారు. మా పక్కనే ఉన్న స్థలం లో ఇంకొక కులం వారి భోజనాలు కూడా అవుతున్నాయి. అక్కడా సేం సీన్.
పోయిన వారం ఇక్కడ వన భోజనాలకొచ్చిన వాళ్ళ క్యాటరర్ వంటలు బాగా చెయ్యలేదుట అందుకే ఇంకోళ్ళని మాట్లాడి మంచి వంటలు ఆర్డరిచ్చాము అని ఆర్గనైజర్ గారు గర్వం గా చెప్తోంటే వెళ్ళి చూద్దును కదా... ఎందుకు లెండి ఆ వంటల వర్ణన.కాంటినెంటల్, చైనీస్, సూడాన్, ఆఫ్రికా, అంటార్కిటికా వంటలంటూ మన అచ్చ తెలుగు వంటల్ని మర్చిపోయేటట్లు యధా శక్తి కృషి చేసిన టీవీల వాళ్ళని చంపెయ్యాలన్నంత కసి వచ్చింది ఆ క్షణం లో.  


అక్కడి పరిస్థితి, వంటలూ అవీ చూసి కాసేపుండి అందరినీ పలుకరించేసి ఉండబుద్ధి కాక వెనక్కొచ్చేసాము నేనూ శ్రీవారూ.


అపార్టుమెంట్లలో ఇలా కులాల వారీగా విడిపోము, కలిసి చేసుకుంటాము అంటారా?? ఆ సంబరం కూడా చూసాను. పేరుకి కలిసి వెళ్ళినా అక్కడా ఇంచు మించుగా ఇదే సీన్. ఉపన్యాసాలూ వగైరా ఉండకపోవచ్చు కానీ స్థాయీ ప్రదర్శనలు మామూలే.


కుల మత నిర్మూలన అంటూ ఎలుగెత్తి చాటే కొద్దీ అవి మనలో మరింతగా చొచ్చుకుపోయాయి అనిపిస్తోంది నాకు.అన్ని గోడలూ కూల్చేసి సర్వ మానవ సౌభ్రాతృత్వాన్ని నెలకొల్పడం అనే పెద్ద కార్యం చెయ్య లేకపోయినా మా చిన్నప్పటి లాగ ఎవరి హద్దుల్లో వాళ్ళుంటే ఎంత బాగుంటుందో కదా.

దాదాపు ముప్ఫై ఐదేళ్ళయినా మేము మోతుగూడెం లో ఉన్నన్నాళ్ళూ  వెళ్ళిన ఆ పిక్నిక్ ఙాపకాలు ఎప్పుడూ తాజా గానే ఉంటాయి. ఒక్కోసారి కేవలం స్త్రీలూ, పిల్లలు మాత్రమే పిక్నిక్ కి వెళ్ళిన సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి.నిర్భయం గా, భేషజాలు లేకుండా ఆరోజుల్లో  పిక్నిక్ కి వెళ్ళిన వాళ్ళందరిలో కూడా అనుభూతులు తాజా గా నే ఉండి ఉంటాయి అనడం లో సందేహం లేదు.

(మోతుగూడెం వాటర్ ఫాల్స్ అని గూగుల్లో వెతికితే పైన ఇచ్చిన  ఫోటోల్లాంటివే   వస్తున్నాయి. కానీ నాకు గుర్తున్నంతవరకూ ఆ వాటర్ ఫాల్ చాలా ఎత్తు లో నుండి జారి పడేది. నా ఙాపకం తప్పో లేక 35 సంవత్సరాలలో రాళ్ళు నీటి కోతకి గురయ్యాయో. )






Wednesday, October 28, 2015

తెలుగు సినిమా కధా ఎక్కడున్నావమ్మా???

తెలుగు సినిమా కధా ఎక్కడున్నావమ్మా?? అదేంటి ఈ మధ్య కనపడని దానిని వెతుకుతున్నా అని ఆశ్చర్యపోకండి.ఏది ఎక్కువ కాలం కనపడకపొతే  దాని మీదే మనసు పోతుంది కదా అందుకనే ఈ వెతుకులాట.
అసలు చిట్టచివరిగా ఎక్కడ చూసానూ అని ఎంత ఆలోచించినా గుర్తు రావట్లేదు.అదేమిటి మరీ విడ్డూరం కాకపోతేను..అది మాయమయ్యి చాలా రోజులయ్యిందా నాకే మతిమరుపెక్కువయ్యిందా?? ఏమో మరి. సరేలే సినిమాలు తీసేవాళ్ళకే తెలుస్తుంది కదా కధ వివరం అని తెలుగు సినీ జగత్తునేలే హీరోలని అడుగుదామని బయలుదేరాను.
అబ్బే అందరూ అదేమిటీ తెలీదన్నవాళ్ళే..అసలు మా ఇమేజ్ తెలిసే దాని గురించి అడుగుతున్నారా అని అంతెత్తున ఎగిరిన వాళ్ళూ ఉన్నారు.

చిన్నప్పుడు అష్టా చెమ్మా ఆడుకోవడానికి మంచి నిగ నిగలాడే చింతపిక్కలని తెచ్చుకునేవాళ్ళము. అవి అలాగే ఉంటే ఆటకి పనికిరావు.వాటిని బాగా గరుకు నేల మీద రుద్దితే ఒక వైపు తెల్లగా అయ్యి ఆట కి పనికొచ్చేటట్లు తయారయ్యేవి.  ఈ హీరోలనీ అలాగే తయారుచేసారనిపిస్తుంది కొంత మందిని చూస్తే.
చూడటానికి ఓ మాదిరిగా ఉన్నా కధ వగైరా సరుకుల గురించి ఆలోచించే తీరిక ఉంటుంది  దర్శక బ్రహ్మలు, ఇంద్రులకి. ఒకరిద్దరు తప్ప చూడటానికి ఎవరు బాగున్నారని అసలు?? బాగున్న ఓ హీరో గారేమో "Constipation" పేషెంట్ లా డైలాగులు ముక్కి ముక్కి చెప్పడం స్టైల్ అయ్యి కూర్చుంది..ఇంకొకరికేమో ఇంకో కష్టాలు..

కొంత మంది "దేభ్యం" మొహాలతో ఉన్నా ఆక్రోబాటిక్ విన్యాసాలు నేర్చేసుకుని వాటినే "డ్యాన్స్" అని మన మీద రుద్దితే దానికి అలవాటు పడిపోయాము.ఈ డ్యాన్సులు, పాటలతో సినిమా ని ఓ ఇరవై
  శాతం నింపచ్చు..మిగతా 80 శాతం?? కధ కావద్దూ??
అమ్మమ్మా...ఆశ దోశ..ఒక కులం మీదో ఒక వ్రుత్తి మీదో కామెడీ లేకపోతే ఎలాగ??అదే "In thing" కూడానూ ఇప్పుడు.ఒక ఇరవై   శాతం అయిపోయింది..మిగతా అరవై శాతం??

"టైడ్" తెల్లదనం మాత్రం ఉండి "నట శూన్య" హీరోయిన్ కి ఒక పది శాతం..పాపం ఈవిడ బట్టలకి పెద్దగా ఖర్చవ్వదు లెండి.అబ్బబ్బ్బా..నాకు అత్యాశ ఎక్కువ..ఇప్పూడైనా కధ దొరుకుతుందా అని ఆశ..
అదిగో అక్కడే కోపం వచ్చేది ,వంశాలు వాటి గొప్పతనాలు, రక్త,విద్యా,కళ్ళు,కాళ్ళ దాన వివరాలతో కూడిన డైలాగులు మర్చిపోతు న్నాను.వెకిలి సంభాషణలు..వద్దన్నా పాటల్లో ఉంటున్నాయి కాబట్టి ప్రత్యేకం అక్కర్లేదు.."యూత్" పేరు చెప్పి వీటిని  చొప్పించెయ్యచ్చు..హీరో గారి ఇమేజ్ ని బట్టి వీటి Placement పాటల్లో మాత్రమేనా డైలాగుల్లో కూడానా అని అధారపడీ ఉంటుంది

రాయలసీమ బ్యాక్గ్రవుండ్ అయితే ఈ కింది డైలాగులు పెట్టుకోవచ్చు 
1.చెట్టే కదా అని చిన్న చూపు చూస్తే చేతులు కోస్తా
2.నేను చిన్నప్పటి నుండీ గాలి పీల్చి పెరగలేదురా..నీ వంశం మీద పగ నే శ్వాస గా పెరిగాను.
3.నేనే కనక అసలు సిసలు రాయలసీమ బిడ్డనయితే ఈ రాష్ట్రం లో  తిరిగే రైళ్ళన్నీ తక్షణమే వెనక్కి ప్రయాణం చెయ్యలి
(వెంటనే వెనక్కి పోతున్న రైళ్ళలో ఉన్న ప్రయాణీకుల హాహాకారాలు, "బాబు" వచ్చేసాడని తెలిసి పగే శ్వాస గా బతుకుతూ, రైల్లో ప్రయాణిస్తున్న బామ్మగారి పులకింత క్యాప్చర్ చెయ్యాలి)

అదే "రావే రా రా" టైటిల్ ఉన్న ప్రేమ కధలయితే
1.మీ నాన్న నన్ను క్లీనర్ గాడు క్లీనర్ గాడు అని అవమానించాడు, ఈ క్లీనరు ఖలేజా చూపిస్తా
2.నాన్న, ఎంత సేపూ నేను డిగ్రీ కూడా పాస్ అవ్వలేదని నస పెట్టకు.అమ్మా మీ అయన నోరు మూయించవే..
ఈ డైలాగులు ఓ ముప్ఫై శాతం  పోనూ ఇంకో ఇరవై శాతం మిగిలింది..కధ ఉంటుందనుకుంటున్నారేమో..

ఇంత పవర్ఫుల్ డైలాగులూ పెట్టి విలన్ లేకపోతే ఎలాగ??
సూటూ బూటూ వేసుకుని హెలికాప్టర్ లో మాత్రమే దిగే విలన్..చుట్టూ ఎప్పుడూ విదేశీ భామలని పెట్టుకుని మంతనాలు జరుపుతూ..హీరో గారి చేతిలో  చావు దెబ్బలు తినకపోతే హీరో అభిమాన సంఘాలవారికి కోపమొస్తుందంతే.

"సీమ" సినిమాలయితే అవాక్కయ్యే తెల్లదనం తో ఉన్న సూమోలూ, వాటిల్లో చింతమొద్దుల్లా ఉన్న విలన్    అనుచరులు, వారి ఒంటి మీద మిలమలాడే తెల్లని తెలుపు బట్టలు..హీరో గారు కబాబ్ లని గుచ్చినట్టు ఓ త్రిశూలం మీద ఒక పోటుకి పది మంది ని ఆ చివర నుండి ఈ చివర వరకూ త్రిశూలం మీద  వేళాడదీస్తే ఉండే కిక్కే వేరబ్బా అభిమానులకి.
ఒంటి మీదకి నలభై యేళ్ళొచ్చినా ఇంకా "మా హీరో" అంటూ కులాభిమానమో ఇంకోటో పెట్టుకుని అభిమానిస్తున్నారా లేదా??
ఇంట్లో వాళ్ళ మీద పిసరంత కూడా ప్రేమ కురిపించకుండా హోలు మొత్తం 100% హీరో గారిమీదే చూపించే  అభిమానుల కోరికపై ఓ ఐటెం సాగ్..

అంతే..శాతం అంతే 100 యే కదా..మరి ఈ వంద లో మన కధ కి చోటెక్కడుంది చెప్పండి??
పాటలు, కామెడీ(??), పవర్ఫుల్ డైలాగులు, తెల్లటి హీరోయిన్ను, స్ట్రాంగ్ విలన్ ..అవసరమైన ఇన్ని ఎలిమెంట్స్ పెట్టుకుంటున్నారా లేదా?? ఇంకా కధ కధ అని అడిగే సత్తెకాలపు సత్తెయ్యలకిచెప్పండయ్యా బాబూ...

ఇలా సినిమాలు తీసి జనాల మీదకి వదలడం,ఫేస్ బుక్, ఇతర మాధ్యమాల్లో ప్రొమోలూ, రెండు రోజులకి సక్సెస్ మీట్, ఖేల్ ఖతం.. ఇంకొక సినిమా మొదలు. చూసిన మనమూ మర్చిపోయి ఇంకో సినిమా కోసం ఎదురుచూపులు మొదలు పెడదాము. This cycle goes on...



Monday, September 21, 2015

Cheap Baby Sitters

ఈ మధ్య ఫేస్ బుక్ లో చూసిన ఒక ఆర్టికల్ మీదే ఈరోజు టపా.

దానిలో రిటైరైన ఇద్దరు దంపతులు మొదట పెద్దబ్బాయి దగ్గరకి వెళ్ళి కోడలి డెలివరీ అయ్యి పుట్టిన మనవరాలి బాగోగులు చూసుకుని వస్తారు. ఇంతలో చిన్న కొడుకు ఫోను చేస్తాడు తన భార్య కి సాయం గా రమ్మని. పెద్దాయన ఉలుకూపలుకూ ఉండదు. ఆవిడ తరచి అడిగితే చెప్తాడు, "బేబీ సిట్టర్స్" గా వెళ్ళడం తనకి ఇష్టం లేదనీ, ఏదో అలా వెళ్ళి చూసి రావడానికయితే వస్తాననీను.

ఇది విని చిన్న కొడుకు మండిపడతాడు, అన్నయ్య దగ్గరకి వెళ్ళి తన దగ్గరకి రావట్లేదని అవసరమయినప్పుడు.అయినా ఇదేమీ పట్టించుకోని ఆ తల్లి తండ్రులు హాయిగా తమకంటూ ఒక వ్యాపకాన్ని పెట్టుకుని గుళ్ళూ గోపురాలూ తిరుగుతూ ఆనందంగా ఉంటారు ఎవ్వరేమన్నా పట్టించుకోకుండా..

ఈ ఆర్టికల్ చాలా బాగుంది, అందరూ ఇలాంటి నిర్ణయం తీసుకుంటే బాగుండు అనిపించేంతగా.

అవన్నీ పక్కన పెడితే అసలు ఈ పరిస్థితి కి కారణాలు చూద్దాము .


1)కొడుకు ఇంజనీరవ్వాలి, చదువు అయిపోతుండగానే క్యాంపస్ ప్లేస్మెంట్లో ఉద్యోగం రావాలి. రాలేదా ఇక వాడి పని ఆఖరే. అమెరికా లాంటి దేశాల్లో పిల్లల్ని పద్ధెమిదేళ్ళు రాగానే వదిలెస్తారుట అని వింతగా చెప్పుకుంటాము. మనము అలా వదలాలేము పిల్లాడు సెటిల్ కాకపోతే చూడాలేమూ.పిల్లాడు సెటిల్ అవ్వలేదంటే కారణాలు వెతికే తీరిక ఉండదు వీళ్ళకి.వాడికి ఇష్టం లేని చదువు లేదా తలకి మించిన భారమయిన చదువు చదివించామా అని.

 ఫలానా వాడికి ఇన్ని లక్షల జీతం ,ఫలానా వాళ్ళబ్బాయి అమెరికా కూడా వెళ్ళాడుటా ఉద్యోగం లో చేరి.. ఇలా ఆ పిల్లాడీ బుర్ర తినచ్చా??


ఇలా కాదంటే లక్షలు కుమ్మరించి ఏదో ఒక కాలేజీలో ఎమ్మెస్ చెయ్యడానికి అమెరికా యో ఇంకో దేశమో పంపించడం.

నా ఉద్దేశ్యం లో రెండూ కరెక్ట్ కాదు. అసలు ఆ వయసొచ్చాకా ఏమీ చెయ్యలేము మోరల్ గా సపోర్ట్ చెయ్యడం తప్ప, అలా అని జులాయిగా తిరుగుతున్నా వదిలెయ్యమని కాదు.ఉద్యోగం రాక పిల్లాడు లెక్చరర్ గా చేరతానంటే నామోషీ మళ్ళీ.

బాండెడ్ లేబర్ లాగ ఓ రెండు సంవత్సరాలపాటు బాండ్ రాయించుకుని నెలకి పదివేలు  చేతిలో పెట్టే ఉద్యోగమయినా సరే తెచ్చెసుకోవాలి.

అసలు వాడికి ఏది ఇష్టం అని ఇంటర్ నుండీ ఆలోచిస్తే ఈ తిప్పలుండవు కదా.వీటన్నింటికి తోడు నేనూ నా కుటుంబం అని గిరి గీసుక్కూర్చోవడం వాడు మిమ్మల్ని చూసే నేర్చుకుంటున్నాడని మర్చిపోవద్దు.

2)సరే ఉద్యోగం వచ్చింది పో, ఊరుకుంటామా??? ఏమిట్రా నీ హోదా, జీతం  పెరగవా, ఫలానా వాళ్ళబ్బాయి వాళ్ళ నాన్న కి ఇల్లు కట్టించాడుట అనో, అమెరికా నుండి డబ్బులు పంపాడనో దెప్పి పొడుపులు నువ్వేమీ చెయ్యట్లేదని.

3)వీళ్ళకి ఇప్పుడు తెలీదు లెండి,విదేశీ మోజు, పక్క వాళ్ళతో పోటీ మాయలో పడి.

4)పిల్లాడికి ఆన్ సైట్ ఆఫర్ రాగానే ఆవకాయ జాడీలు సర్ది, అరిసెలు, చెక్కలు ప్యాకెట్లలో నింపి, వీడుండే ఏరియా లో
తమ చుట్టు పక్కల వాళ్ళ పిల్లలెవరయినా ఉంటే వాళ్ళకీ సర్ది, ఆనంద భాష్పాలతో వీడ్కోలు చెప్తారు.

5)నాన్నా,  ఏమన్న కావాలా కావాలంటే చెప్పు రా, నేనూ అమ్మా ఉన్నాము కదా అని పదే పదే చెప్తుంటే ఇంక వాడికి బేబీ సిట్టర్స్ ని వెతకాలనో భార్య ని ఉద్యోగం మానిపించాలనో ఆలోచనెందుకు వస్తుంది?? ఏ విత్తు నుండి ఆ చెట్టే వస్తుంది కదా మరి.

6)వెళ్ళిన ఓ ఐదారేళ్ళ వరకూ అంతా బాగుంటుంది ఇక్కడ తల్లి తండ్రులకి. వాడు పంపించే డాలర్లు,గిఫ్టులు,వీళ్ళ
విదేశీ యానం, కొడుకు దగ్గరుండి మరీ చూపించే ప్రదేశాలూ.. ఓహ్.. వర్ణించలేని అనుభూతి.తిరిగొచ్చాకా
అబ్బే మన దేశం అలా అవ్వాలంటే ఇప్పట్లో సాధ్యం కాదండీ అంటూ తుపుక్కున రోడ్డు మీద ఉమ్ముతూ కబుర్లు.

7)ఇప్పుడు అసలు కధ మొదలు. కోడలి పిల్లకి డెలివరీ టైము, అమ్మా సాయం కావాలనగానే అమ్మ మనసు ఉరకలు వేస్తూ తయారు. ఆ నాకు పోయేదేముంది అంటూ ఈయనా తయారవుతారు.వెళ్ళాకా కానీ తెలీదు. తాము ఇక్కడ కేవలం బేబీ సిట్టర్స్ మాత్రమే అని.


డెలివరీ అయిన కోడలేమో పాపం విశ్రాంతి తీసుకుంటూ ఉంటుంది మరలా ఆఫీసులో జాయినవ్వాలని. చంటిపిల్ల/పిల్లాడి ఆలనా పాలనా చూసుకుంటూ పెద్దావిడ అలసిపోతుంటే ఇంక పెద్దాయనని పట్టించుకునేదెవ్వరు?? వీళ్ళ వంతు అయిపోగానే పాపం ఆ అమ్మాయి తల్లి తండ్రుల వంతు.

8)ఓ సంవత్సరం రెండేళ్ళు గడిచాకా రెండో కానుపు కి సేం సీన్ రిపీట్.మనవలు అలా సంవత్సరానికో రెండేళ్ళకో వచ్చి వెళ్తుంటే ఇవన్నీ మర్చిపోతారు. ఇంకో ఐదేళ్ళు గడిచేసరికి వయసు మీద పడుతోంది, ఇదివరకటిలా కాదు ఓపిక లేదు. దగ్గర ఎవరైనా ఉంటే బాగుండనిపిస్తుంది.
ఇంకా ఎన్నాళ్ళురా అక్కడ అంటూ ఇంక వెనక్కి రమ్మని నస మొదలు.ఒక్కసారి ఎల్లలు దాటాకా వెనక్కి రావాలంటే బోలెడు విషయాలు చూసుకోవాలి. ఆ ఆ మాత్రం ఉద్యోగం ఇండియాలో లేవా ఏమిటీ అని వీళ్ళకనిపించచ్చు కానీ ఉద్యోగం ఒక్కటే కాదు సౌకర్యం,భద్రత ఇలా బోలెడు ఆలోచొస్తారు వెనక్కి రావాలంటే. వచ్చి చూసి నచ్చక పోతే వెళ్ళిపోదాము అని ట్రయల్ వెయ్యాలన్నా భయం గానే ఉంటుంది డబ్బూ, సమయం వృధా అని.


అంచేత ఇంజనీరింగ్ చదువుతున్న లేదా ఉద్యోగం లో జాయినవ్వబోతున్న కొడుకుల తల్లి తండ్రులూ.. 

హాయిగా ఇండియాలో ఉద్యోగం చేస్తున్న వాడిని నస పెట్టి విదేశాలు పంపకండి.వాడంతట వాడే వెళ్తానంటే నీ ఇష్టం అని చెప్పండి. ఇప్పటివరకూ పిల్లలకోసం ధారపోసిన శక్తి చాలు. హాయిగా మీరిద్దరూ ఇదివరకు ఆర్ధికం గా అనుకూలించకో సమయం సరిపోకో చెయ్యలేని పనులని ఇప్పుడు మొదలు పెట్టండి. 

పిల్లలు ఇంకా చిన్నగా ఉన్న తల్లి తండ్రులూ:


ఒక వయసు వరకే పిల్లలకి చెప్పాలి, చెప్పగలము కూడా. ఎవరి రాతకి ఎవరు బాధ్యులు చెప్పండి?? వినకపోతే వారి మానాన వారిని వదిలెయ్యండి. ఆశకి అంతేదీ?? మొదట ఉద్యోగం కావాలనిపిస్తుంది, ఆ తరువాత విదేశీ యానం, ఆ తరువాత చక్కటి కోడలు, మనవలు, మళ్ళా వాళ్ళొచ్చేసి మీతో ఉండటం.. ఇవన్నీ సాధ్యం కాదు కానీ హాయిగా భార్యా భర్తా మీరిద్దరూ రిటైరయ్యే సమయానికి  తగిన వ్యాపకం ఉండేలా చూసుకోండి.  


మా అబ్బాయి మమ్మల్ని బేబీ సిట్టర్స్ లాగ చూస్తున్నాడని వాళ్ళని నిందించే ముందు మీరే ఆ చనువు ఇచ్చారని మరవద్దు.మెత్తని వాళ్ళని చూస్తే మొత్తబుద్ధేస్తుంది అన్న సామెత ఊరికే రాలెదు కదా.

అబ్బే మేము వాడిని మంచి విలువలతో పెంచాము, అయినా వాడు నేనూ నా కుటుంబం అంటున్నాడా, వదిలెయ్యండి అంతే. బాధ పడి ఏమి ప్రయోజనం చెప్పండి??


ఈరోజు ఉన్నట్లు రేపు ఉంటామో లేదో తెలీదు. హాయిగా ఓపికున్నప్పుడే మీరిద్దరూ చెయ్యాలనుకున్న పనులనీ, చూడాలనుకున్న ప్రదేశాలనీ చూసి రండి.

Saturday, June 27, 2015

బాపూ గారితో నేను





2014 ఆగస్టు 31 దాదాపు మాకు రాత్రి 8 అవుతోంది. రెస్టారెంట్లో కూర్చుని ఉన్నాము ఫుడ్ ఆర్డర్ చేసి.అదేమిటి బాపూ ఇక లేరుట ఫేస్బుక్ చెక్ చేసుకుంటున్న మా వారి  నోటి నుండి ఆ మాట వినగానే తెలియకుండానే కళ్ళల్లో నీళ్ళొచ్చేసాయి.
ఇంతలో మా అక్క మెసేజ్ నువ్వు చాలా లక్కీ అంటూ..ఇంతకీ నేను ఎందుకు లక్కీయో  తెలుసా. అంతకుముందు దాదాపు రెణ్ణెల్లక్రితం అంటే జూలై 4 2014 న బాపూ గారిని కలిసాను. ఆయన దర్శనం అంత సులభం గా ఏమీ అవ్వలేదు. ఎన్ని మలుపులో.. అది తెలుసుకోవాలంటే సుమారు ఓ నాలుగైసంవత్సరాలు  వెనక్కి వెళ్ళాలి.

2009-10  లో అనుకుంటా తెలుగు బ్లాగులు విపరీతం గా చదివే రోజుల్లొ ఫణి బాబు గారు, శంకర్ గారి బ్లాగ్ చదివి బాపు రమణ గార్ల గురించి తెలిసింది. తెలిసింది అంటే ఇంతకుముందు వాళ్ళు తెలీదని కాదు.. వాళ్ళు  చెన్నై  లో ఉంటున్నారనీ సామాన్యులని కూడా కలిసి మాట్లాడతారనీను.

మా వారికి చెప్తే మనము ఎన్ని సార్లు  చెన్నై  వెళ్ళాము, ఒక్కసారైన నాకీ విషయం ఎందుకు చెప్పలేదు అన్నారు. నాకు తెలిస్తే కదూ అనుకున్నా..ఈ సారి ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు వీళ్ళని కలవాలి  అని తీర్మానించుకున్నాను.

ఇంతలో రమణ గారు యమా అర్జెంటు గా మనల్ని వదిలి వెళ్ళిపోయారు. ఇంక ఆలశ్యం చేస్తే భావ్యం కాదని బాపు గారిని కలవాలనుకున్నాను. సడెన్ గా అలా వెళ్ళి ఆయన ముందు నిలబడాలంటే సంకోచం, భయం ఇంకా ఏవేవో...


రమణ గారు రాసిన ఏదో పుస్తకం వెనక ఉన్న "రచయిత అడ్రస్సు" చూసి ఓ ఉత్తరం రాసేసా బాపూ కి.అంతే ఆ సంగతి మర్చిపోయాను. ఓ రెండు నెలలకి ఇండియా వెళ్ళాను.ఓ సాయంత్రం నేనూ అమ్మా బయటకి వెళ్దామని బయలుదేరబోతోంటే "నీకెవరో ఉత్తరం రాసారు" అంటూ ఉత్తరం తెచ్చిచ్చింది.నేను దాదాపు 10 సంవత్సరాలు హాస్టల్లో ఉన్నాను ఇంటర్మీడియెట్ నుండీ..దాదాపు 2000 సంవత్సరం వరకూ ఫ్రెండ్స్ ఉత్తరాలు రాసేవాళ్ళు.. ఫోన్లొచ్చాకా దాదాపు తగ్గిపోయాయి. 2011 లో ఇంకా ఉత్తరం రాసేదెవరబ్బా అనుకుని కవర్ చూసాను. ఇన్లాండ్ కవర్ మీద చక్కటి దస్తూరీతో మా అమ్మ వాళ్ళ అడ్రస్సు రాసి ఉంది.   

"ఫ్రం" అడ్రస్సు చూడకుండా విప్పాను. రెండు లైన్లు చదవగానే నేను అరిచిన అరుపుకి మా అమ్మ పరిగెత్తుకొచ్చింది హడలిపోయి."అమ్మా నాకు బాపూ ఉత్తరం రాసాడు(అవును, రాసాడు అనే అన్నాను ఏదో మా సొంత మామయ్య అన్నట్లుగా) అనేసరికి మా అమ్మకి ఏమీ అర్ధం కాలేదు. దీనికి మతి కానీ పోలేదు కదా అనుకుంది అనిపిస్తుంది నాకు. ఏది ఇలా ఇయ్యి అని లాక్కుని చదివి అమ్మ కూడా నమ్మలేక పోయింది.బయటకి వెళ్ళే సంగతి దేవుడెరుగు, అర్జెంటు గా నాన్నగారిని బయటకి పంపించి ఆ ఉత్తరాన్ని స్కాన్ చేయించి అందరికీ మెయిల్ లో పంపిస్తే గాని ఆ ఎక్సైట్మెంట్ తగ్గలేదు.కానీ బహు కొద్ది రోజుల ట్రిప్ వల్ల ఆయనని చూడటం కుదరలేదు.ఈ సారి ఎలాగైనా రావాలి అని గాట్ఠిగా తీర్మానించేసుకుని ఫ్లైటెక్కాను.

దాదాపు ఒక సంవత్సరంపాటు  బాపూ గారు ప్రత్యుత్తరం ఇచ్చేవారు నా ప్రతీ జాబుకీ.ఇండియా వెళ్ళే సమయం రానే వచ్చింది. ముందర చెన్నై వెళ్ళి తరువాత పుట్టింటికీ, అత్తింటికీ వెళ్దామనుకున్ననౌ.కాని టిక్కట్లు అలా సర్దుబాటు గాక తిరుగు ప్రయాణం లో చెన్నై ప్లాన్ చేసారు శ్రీవరు.

శ్రీవారికి పనుండటం వల్ల ఆయన హైదరాబాదు నుండి పూణే వెళ్ళేటట్లు అదే సమయానికి మేము చెన్నై విమానమెక్కి చెన్నై లో ఆయనతో ఓ నాలుగు గంటలు గడిపి మళ్ళీ మధ్యాహ్నం ఫ్లైట్లో సింగపూర్.. ఇదీ ప్లాన్.

ఇండియా ట్రిప్ లో బాపు గారిని ఆరాధించే వాళ్ళందరికీ చెప్పాను బాపు గారిని కలుస్తున్నానోచ్ అని.మా అక్క వాళ్ళమ్మాయి ప్రియ  పిన్నీ బాపు గారి ఆటోగ్రాఫ్ తీసుకో అని చక్కటి తెలుగులో రాసిన ఉత్తరం తో పాటు బాపు గారి  బొమ్మ గీసి ఇచ్చింది,  నా చేతికి.

ముందురోజు రాత్రి అస్సలు నిద్ర పట్టదే ఆయనని కలుస్తున్నా అన్న ఉత్సాహంతో. మర్నాడు పొద్దున్నే బయలుదేరి ఎయిర్పోర్ట్ కి వెళ్ళి చెకిన్ కౌంటర్ కోసం చూస్తే ఎక్కడా చెన్నై కౌంటర్ కనపడదే. అదే డవుటొచ్చి అడిగితే "సారీ మేడం మీ ఫ్లైట్ క్యాన్సిలయ్యింది అని కూల్ గా జవాబిచ్చింది ఒకావిడ ఎయిర్ ఇండియా తరుపున. దాదాపు అరిచినంత పని చేసాను అదేంటి ఆసలు ముందు చెప్పరా మీరు అని. కోప్పడకండి,ఇంకో రెండు గంటల్లో నెక్స్ట్ ఫ్లైటుంది దాంట్లో మిమ్మల్ని పంపిస్తాము అందావిడ.

అసలు మీరు కనీసం ఫోను చెయ్యలేదు, మెయిలూ చెయ్యలేదు, ఇలా ఎలా చేస్తారు అంటే, సారీ మేడం అన్నాడు పక్కనున్న ఇంకో కోటు మనిషి. నాకు కోపం కట్టలు తెంచుకొస్తుండగా అడిగాను, నాకు సింగపూర్ కనెక్టింగ్ ఫ్లైటుంది, మధ్యలో ఇంపార్టెంట్ మీటింగుంది, మీ వల్ల ఇవన్నీ క్యాన్సిల్ అని దాదాపు ఏడుపు గొంతుతో అన్నాను.

సింగపూర్ ఫ్లైట్ క్యాచ్ చెయ్యగలరు మేడం, మీ లగేజ్ కూడ మేము ఆ ఫ్లైట్ లోకి పంపిస్తాము, వర్రీ అవ్వకండి అని సముదాయించబోయారు. అస్సలు నా బుర్ర పని చెయ్యట్లేదు, నెక్స్ట్ ఫ్లైట్లో వెళ్తే బాపు గారిని కలవడం కుదరదని తెలుసు సమయాభావం వల్ల.

ఇంతలో మా వారి పూణే ఫ్లైట్ బోర్డింగ్ అనౌన్స్ అయ్యింది. వెంటనే ఆయన తన క్రెడిట్ కార్డ్ చేతిలో పెట్టేసి కావాలంటే రాత్రి సింగపూర్ ఫ్లైట్ కి టికెట్ట్ కొనుక్కో చెన్నై నుండి అని చెప్పి గబగబా వెళ్ళిపోయారు.

చేసేదేమీ లేక రెండు గంటల తరువాత చెన్నై వెళ్ళే ఫ్లైట్ కి బోర్డింగ్ పాస్ తీసుకుని లాంజ్ లో కూలబడ్డాను. అమ్మా, బాపు తాతగారిని చూడలేమని కదా ఏడుస్తున్నావు అని మా ఎనిమిదేళ్ళ అబ్బాయి అనగానే కళ్ళల్లో నీళ్ళోచ్చేసాయి..(వాడికి బుడుగు గురించి చెప్పి బాపూ గారిని తాతగారు అనడం అలవాటు చేసాను)"  ఎవ్రీథింగ్ హ్యాపెన్స్ ఫర్ గుడ్, అని చెప్తావు కదమ్మా, థింక్ థట్ వే" అని చెప్పి తన పుస్తకం లో మునిగిపోయిన వాడికి చాచి ఒక్కటి ఇవ్వాలనిపించింది. 

చేసేదేమీ లేక చివరి అస్త్రం గా బాపు గారింటికి ఫోన్ చేసాను. తరచూ చేస్తుండటం వల్ల బాపుగారబ్బాయి రమణ గారితో ఫోను పరిచయం మాత్రం ఉంది. మీరే కదా వస్తున్నామన్నారు అన్నారాయన.  లేదండీ ఫ్లైట్ లేటవ్వడం వల్ల
రాలేను, మీరొక హెల్ప్ చెయ్యగలరా అని అడిగాను.చెప్పండి అన్నారాయన. ఒక్కసారి మీరు బాపు గారిని ఎయిర్పోర్టు కి తీసుకురాగలరా అని అడిగాను. ఇప్పుడనిపిస్తుంది అసలు అలా ఎలా అడిగాను, నేనేమన్నా ప్రముఖురాలినా ఆయన నా కోసం రావడానికి.పిచ్చి అభిమానం అలా అడిగించేసింది అంతే.

లేదండీ అలా తీసుకురాము, ప్లీజ్ ఎమీ అనుకోద్దండీ అని పొలైట్ గా చెప్పారు నేనెంత బతిమాలినా కానీ. పిచ్చెక్కిపోయింది నాకు ఇంకెప్పటికి చూస్తాను అన్న ఆలోచనతో.

రెండు గంటలు అలా లాంజ్ లో గడిపి తరువాత అమ్మకి ఫోన్ చేసి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చేసినా బాధ తీరదే.

శ్రీవారు రాత్రి ఫ్లైట్ కి టిక్కట్టు కొనుక్కో అన్నా కానీ,ఉన్న రెండు టిక్కట్ట్లు   వదిలి ఇంకో టిక్కెట్టు కొనుక్కోవదానికి నా సగటు ప్రవాస భారతీయురాలి మనసు ఒప్పుకోలేదు మేము జస్ట్ వేతన జీవులం మాత్రమే వెనకాల కొండలేమీ లేవు అని గుర్తొచ్చి.ఈ ఎపిసోడ్లో  రిలీఫ్ ఏమి టంటే నా క్లోజ్ ఫ్రెండ్ ఎయిర్పోర్టు లో ఓ పదినిమిషాలు నన్ను కలవడం దాదాపు 7-8 సంవత్సరాల తరువాత.సింగపూర్ ఫ్లైట్ టైమైపోవడంతో ఒక్కసారి అలా కనపడి ఫ్లైటెక్కేసాను. 

అన్య మనస్కం గా సింగపూర్ చేరాను. మరలా బాపు గారికి ఫోన్ చేసి మాట్లాడాను, మిమ్మల్ని కలవలేకపోయానండీ అంటూ. ఫరవాలేదమ్మా ఈసారి కలవచ్చులే, అంత తీరిక లేని మనిషిని కాను ఇప్పుడు నేను అంటూ తన స్టైల్లో మంద్రం గా అని నవ్వేసారాయన. 

గంధం ప్రసాద్ గారు అని బాపు-రమణ ద్వయానికి క్లోజ్ ఫ్రెండయిన ఒక పబ్లిషరున్నారు విజయవాడలో.

ప్రియ గీసిన బొమ్మ ఆయనకి పంపి ఆటొగ్రాఫ్ తీసుకోమన్నాను. బాపూ గారు దాని మీద సంతకం చేసి, రోజుకొక తెలుగు పద్యం నేర్చుకో అంటూ చక్కటి ఉత్తరం కూడా రాసారు.

ప్రసాద్ గారు ఆ ఉత్తరాన్ని, ఆటోగ్రాఫ్ తో పాటు అక్కకి పోస్ట్ చేసారు.అది చూసిన ప్రియ ఆనందానికి అవధుల్లేవు.
ఈ ప్రసాద్ గారి ద్వారానే అంతకుముందు బాపుగారు వేసిన "రామ పట్టాభిషేకం", "లక్ష్మి, సరస్వతి, వినాయకుడు"(ఈ ఆర్ట్ మీద ఆయన ఏమని సంతంకం చేసారో తెలుసా, "శ్రీమతి ABCకి", ఆశీర్వచనములతో బాపు, 28-6-2012(రమణగారి పుట్టిన రోజు)" అని), ఆర్ట్ ఆయన సంతకం చేసినది  పెద్ద పోస్టర్ రూపం లో సంపాదించగలిగాను మా కొత్తింటి గోడలనలంకరించడానికి .

ఇంతలో ఇక్కడ మేము కొనుక్కున ఇంటి గ్రుహప్రవేశం సమీపిస్తోంది.హడావిడి లేకుండా హాయిగా అత్తయ్యగారు, మామయ్యగారు ఇంకో నలుగురితో కలిసి సావధానం గా వ్రతం మాత్రం చేసుకుందాము,తరువాత అందరికీ ఒక గెట్ టుగెదర్ ఏర్పాటు చెయ్యచ్చులే అనుకున్నాము.కాని ఇక్కడ కొనుక్కున మొదటి ఇల్లాయె, అస్సలు ఆహ్వాన పత్రిక లేకపోతే ఎలాగ అన్నారు ప్రింటింగ్ ప్రెస్ ఓనరయిన మామయ్యగారు. సరే అని, ఏదో నా ఫ్రెండ్ కి చెప్పినట్లు ఇక్కడ  ఇల్లుకొనుక్కున్నామండీ, ఆహ్వాన పత్రిక కి ఓ డిజైన్ పంపగలరా అని ఓ ఉత్తరం ముక్క రాసి పడేసి రొటీన్ లో పడిపోయాను 

కొన్ని రోజులకి చక్కటి డిజైన్ తో స్వయం గా వేసి రంగులద్దిన బాపు బొమ్మ పోస్ట్ బాక్స్ లో ప్రత్యక్షం. మా ఆనందానికి హద్దులేదు.   

ఆ ఇన్విటేషన్స్ కొన్ని  వేయించి ఇండియా లో మామయ్యలు, అత్తలకి,బాపూగారికి పంపించాము పోస్ట్ లో.

ఇండియా నుండి ఎవ్వరూ రాకపోయినా అందరూ థ్రిల్ ఫీలయ్యారు స్వయం గా బాపు వేసారు అని వినగానే. ఫోన్ చేసి బాపు గారు డిజైన్ చేసిన కార్డు మీకు వేసినది అని  ఫస్టు చెప్పాకే ఇంటి విశేషాలు పంచుకున్నాను.


ఇంకా కజిన్స్ కి మెయిల్లో  పంపాము ఇన్విటేషన్ని, ఇదే విషయాన్ని హైలట్ చేస్తూ. మాకు కంగ్రాట్స్ అని ఒక్క లైన్ మాత్రం రాసేసి అసలు బాపు గారితో ఎలా చేయించుకున్నావు అని అడగటానికే మెయిల్స్ చేసారు కజిన్స్ అనేది వేరే విషయం .
 
దిగ్విజయం గా గ్రుహప్రవేశం అయిపోయింది.బాపు గారితో ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలు, నేను ఫోన్ చేస్తే ఆయన అభిమానంతో అడిగినవాటికి మాత్రం సమాధానం చెప్తూ.. ఇలా గడుస్తున్నాయి రోజులు.

అప్పుడే ఇల్లు కొనుక్కోవడం వల్ల ఆర్ధిక పరిస్థితి సహకరించలేదు ఒక సంవత్సరం పాటు. చెన్నై సంగతి దేవుడెరుగు, ఇండియా వెళ్ళడానికే ఆలోచించలేని పరిస్థితి.

దాదాపు ఒక సంవత్సరం న్నర గడిచింది.ఏ ఆర్ రెహ్మాన్ ప్రోగ్రాం అని సింగపూర్ నిండా యాడ్స్ కనబడ్డాయి. ఎప్పటినుండో ఇది చూడాలని లైవ్ గా.

కాస్త దగ్గరగా కనపడేటట్లు తీసుకుందామంటే ఓ ఐదొందలుంది(డాలర్లు)టిక్కెట్టు.మళ్ళీ మధ్యతరగతి మనసు బ్రేక్ వేసేసింది.

ఫరవాలేదులే, ఒక్కసారే కదా వెళ్ళు, కానీ నేను రాను అన్నారు శ్రీవారు.ఫ్రెండ్స్ ని అడిగినా ఎవ్వరూ ముందుకి రావట్లేదు ఆ ధరలు చూసి , షో చూడాలన్న ఇష్టం ఉన్నా కానీ

ఇంతలో ఇంకో మూలేమో బాపూ ని కలవట్లేదన్న బెంగ. పోనీ ఇదే డబ్బులు అటు పెట్టి చెన్నై వెళ్తేనో..చెన్నై టిక్కట్టు ఇంకా తక్కువకే రావచ్చు...ఇదే మాట శ్రీవారికి చెప్పాను. ఆయన సరే అనడం,టిక్కెట్టు కొనడం  వెంటనే జరిగిపోయింది.


అంతకు కాస్త ముందు నుండే బాపు గారికి బాలేదని తెలుసు.అయినా బయలుదేరాను. వెళ్ళే ముందు రోజు వాళ్ళబ్బాయికి ఫోన్ చేస్తే, అస్సలు నాన్నగారు లేచి ఎవ్వరినీ కలవట్లేదండీ,మీరంత దూరం నుండి రావద్దు ఈయన కోసం. మాకూ ఇబ్బంది గా ఉంటుంది వచ్చి అలా వెనక్కి వెళ్తే కలవకుండా అన్నారు.

శ్రీవారేమో,ఫరవాలేదులే వెళ్ళు,కలిస్తే అద్రుష్టం, లేకపోతే నీ ఫ్రెండ్ తో గడిపి వద్దుగాని అన్నారు.


అంతే, చెన్నై బయలుదేరి వెళ్ళాను. మా ఫ్రెండ్ ఎయిర్పోర్టుకొచ్చింది. కాస్త తినేసి బాపూ గారింటికి బయలుదేరాను ఫోను చెయ్యకుండానే, చేస్తే వాళ్ళబ్బాయి ఎక్కడ రావద్దంటారో అని. 

కాస్త వెతుక్కుని ఆయన ఇంటికెళ్ళాము ట్యాక్సీలో నేనూ నా ఫ్రెండు.పెద్ద గేటు,వాచ్మన్, హాడావిడి ఊహించుకున్న నాకు ఆ ఇంటి సింప్లిసిటీ చూసి స్టన్ అయ్యాను.  ముచ్చటేసింది.

ఆయన ఇంటి ముందు దిగి గేటు దగ్గరకి వెళ్ళేసరికి వాళ్ళబ్బాయి రమణగారు కారు పార్క్ చేసి గేటు ముయ్యబోతున్నారు.

నేను, బాపు గారి అభిమానిని, సింగపూర్ నుండి అనగానే, ఆయన గుర్తు బట్టి రండి అని సాదరం గా ఆహ్వానించారు.

ఓ అనిర్వచనీయమయిన అనుభూతి ఆ ఇంట్లోకెళ్తొంటే. లోపలకి అడుగుపెడుతోంటే ఎమ్మెస్ సుబ్బలక్ష్మి గారిది అరుదైన చిత్తరువు అందం గా ...ఓ పక్కకి అలంకరించి. అప్రయత్నం గా ఓ ఫోటో తీసేసాను కనీసం అడగకుండా.

కూర్చొండి అని మమ్మల్ని హాలులో కూర్చోబెట్టి వాళ్ళబాయి పైకెళ్ళారు. నాకొకటే టెన్షన్, బాపూ గారిని చూడటం కుదరదంటారేమో, కనీసం దూరం నుండి చూస్తాననైనా అడగాలి అనుకుని మనసులో రిహార్సల్ వేసుకుంటోంటే, వాళ్ళబ్బాయొచ్చి రండి అని పైకి తీసుకెళ్ళారు. 

బాపు గారి గదిలోకి గుండెలదురుతుండగా అడుగుపెట్టాను.. ఎదురుగుండా నా అభిమాన దర్శకుడు, చిత్రకారుడు.. బాపు.

నోట్లో నుండి మాట రాలేదు.నమస్కారమండీ అని చెప్పి అలా నిల్చుండిపోయాని షాక్ తో ఆయన కూర్చోండి అనేదాక.

మా క్షేమ సమాచారం అడిగారు ఆప్యాయం గా. అసలు అంత ప్రముఖుడికి మమ్మల్ని అలా ఆదరించాల్సిన  అవసరం లేదు. అయినా ఎంత ఆప్యాయం గా మాట్లాడారో.

ఇంకా ముద్రణ లోకి రాలేదు, నా ఆర్ట్ కలెక్షన్ ఒకటి పుస్తక రూపం లో తేవడానికి ప్రయత్నాలు జరుగుతున్నాయి అని చెప్పి ఆ పుస్తకం తెమ్మని వాళ్ళబాయికి పురమాయించారు.

ఎన్నెన్ని కళాఖండాలో ఆ ఆముద్రిత పుస్తకం నిండా. నేనెప్పుడూ చూడని ఆయన వేసిన జీసస్ బొమ్మ దగ్గర అప్రయత్నం గా ఆగిపోయాను. ఇది ఫోటో తీసుకోవచ్చా అని అడిగి నాలుక్కరచుకున్నాను. ఇంకా ముద్రణ లో లేదు కాబట్టి వద్దు అని ఎంత సున్నితం గా నొప్పించకుండా చెప్పారో ఆయన.

ఒక్కొక్క  పేజీ తిరగేస్తోంటే బాపు మార్కు చమక్కు ఆయన నోటి నుండి. "నేనెదురుగుండా ఉన్నానని ఒకొక్కపేజీ చూడక్కర్లేదు, ఈరోజు సరిపోదు మీకు ఒక్కొక్క బొమ్మా చూడాలంటే" అంటూ.

ఆయననడిగి ఆయనకొక ఫోటొ, ఆయనతో ఒక ఫోటొ తీసుకున్నాము.వాళ్ళబ్బాయిని పిలిచి తను బొమ్మలు వేసుకునే గది కూడా చూపించమన్నారు.

అస్వస్థత గా ఉండటం వల్ల ఆయనని ఎక్కువ సేపు ఇబ్బంది పెట్టడం భావ్యం కాదనిపించింది.

ఇంతలో ఆయనే, పైన రమణగారిల్లు, ఆయన లేరు కాని  వారి శ్రీమతి శ్రీదేవి గారున్నారు, చూసిరండన్నారు.

పైకెళ్ళి బయట నిలబడ్డాము సంశయంతో. బాపూగారబ్బాయి లోపలకెళ్ళి ఏదో చెప్పగానే ఆవిడ ఎదురొచ్చి సాదరం గా తీసుకెళ్ళారు.

అక్కడే ఇంకోకాయనతో మాట్లాడుతున్నారావిడ. ఈయనెవరో తెలుసా అంటూ మిధునం స్రుష్టికర్త "శ్రీ రమణ" గారిని పరిచయం చేసారు. ట్రిపుల్  ఆఫర్ అంటే ఇదే అనిపించింది నాకు.బాపు గారు, రమణ గారి సతీమణి, శ్రీ రమణ గారిని ఒకేరోజు అలా కలవడం..

ఆవిడతో మాట్లాడుతోంటే సమయం తెలియలేదు.ఏదో మా సొంత మేనత్తతో మాట్లాడినట్లుంది ఆవిడతో ఉన్నంతసేపూ.


శ్రీ రమణ గారు కూడా ఎంత బాగా మాట్లాడారని. ఎన్ని విషయాలు పంచుకున్నారో. మీ ఓపికమ్మ, అడగక్కర్లేదు తీసుకోండి అనగానే ఆ ఇంట్లో అణువణువూ ఫోటొ తీసుకున్నాను.

ఇంక మరీ జిగురు లాగ అతుక్కుంటే బాగోదని శ్రీదేవిగారిచ్చిన కొన్ని పుస్తకాలు తీసుకుని దాదాపు గంటన్నర రెండు గంటల తరువాత మరలా బాపూ గారి దగ్గరికొచ్చాము ఆవిడ భోంచేసి వెళ్ళమంటున్నా, వంటింట్లో ని ఆవకాయ జాడీలు,ఫణి బాబు గారు రాసిన ఆవిడ వంట అవీ గుర్తొచ్చి ఆత్మారాముడు మారాం చేసినా కానీ. 

వచ్చేటప్పుడు ఆవిడ పూలు, కుంకుమ ఇవ్వడం మరచిపోలేని అనుభూతి.శ్రీదేవి గారిని చూస్తే
గుర్తొచ్చింది , "అన్నీ  ఉన్న ఆకు...."సామెత.

కిందకొచ్చి మరలా ఇంకో సారి బాపు గారి గది చూసి కోతి కొమ్మచ్చి లో చదివిన మెహదీ హసన్ గజల్స్ సీడీలూ, ఆయన రంగుల కుంచెలు  వగైరా తనివితీరా చూసాము.

ఒక్క బొమ్మైనా ఇవ్వండి అని అడిగితే బాపూ గారబ్బాయి రమణగారు వెతికి వెతికి ఒక రఫ్ కాపీ ఇచ్చారు.అది వంశీ గారి కధల పుస్తకం కోసం వేసిన చిత్తు ప్రతిట. ఎంత అందం గా ఉందో అది కూడా.

దానికోసం నేనూ మా ఫ్రెండ్తో  అక్కడే పోట్లాడేసుకుని నేను నెగ్గి దానిని భద్రం గా బ్యాగ్ లో పెట్టేసుకున్నాను.

బాపు-రమణ బొమ్మల కధలు అనే పుస్తకం మీద ఆయన సంతకం చేసి రాసిన లైన్ చదివితే బాపు మనసుకి వార్ధక్యం రాలేదు. కొంటే బొమ్మలు, రాతల బాపు ఎప్పటికీ ఇంతే అనిపించింది.

కిందకొచ్చేసాక గుర్తొచ్చింది అయ్యొ వట్టి చేతులతో ఎలా వచ్చాము అని. వెంటనే కాస్త మంచి స్వీట్ షాప్ ఉన్న చోటికి వెళ్ళి స్వీట్స్ కొని తీసుకెళ్ళి ఇచ్చొచ్చాము.

గాల్లో తేలినట్లుందే, గుండే పేలినట్లుందే అన్నట్లుంది నిజం గా నా పరిస్థితి ఆ రోజు.

....... సింగపూర్ రావడానికి ఎయిర్పోర్ట్ లాంజ్ లో కూర్చుని ఉన్నాను..మా అబ్బాయి చెప్పినది కరెక్టే సుమా,Everything Happens for good".

 ముక్కూ మొహం తెలియకపోయినా అంత సాదరం గా ఆహ్వానించి మేము  శలవు తీసుకునేవరకూ  మాతోనే ఉన్న బాపూ గారబ్బాయి రమణ గారికి కోటి ధన్యవాదాలు.
(  ఈ టపా ఈ సంవత్సరం శ్రీరామ నవమి రోజు మొదలెట్టి రమణగారి పుట్టినరోజైన ఈరోజు ముగించాను .. We miss you Bapu and Ramana garu.తెలుగు వాళ్ళ అద్రుష్టం మీరు మాకు దొరకడం. తర్జుమా చేసినా ఆనందించలేని మార్కు కామెడీ మీది. తెలుగు వారికే సొంతం మీరు. మిమ్మల్ని వేరెవరితోనూ పంచుకోము).