Saturday, December 29, 2012

నిరసన



ఇంకో ఆడపిల్ల బలైపోయింది. మన ఉద్యమకారులకి ఆయుధం దొరికింది తమ "ప్రతాపం" మళ్ళీ చూపించడానికి. ఆ అమ్మాయి అంత్యక్రియలు అయ్యేవరకు నిరసనలు, ఆందోళనలతో మాస్ హిస్టీరియా ఇచ్చిన కిక్కు తో వీరావేశంతో ప్లకార్డులు ప్రదర్సిస్తారు.

ఎలాగూ చేతిలో పనే కాబట్టి ఫేస్ బుక్ లో మెసేజిలు,డిస్ప్లే పిక్చర్ గా ఓ నల్ల వ్రుత్తం పెట్టేసుకుంటారు. అన్నా హజారే ఉద్యమం అప్పుడు కూడా ఇదే పరిస్థితి ఫేస్ బుక్ లో.

డిశంబరు 31 సాయంత్రానికి అంతా గపుచుప్ సాంబార్ బుడ్డి.వీరావేశంతో నిరసన తెలిపే వాళ్ళలో ఎంత మంది అబ్బాయిలు "నిజం" గా అమ్మాయిలని ఏడిపించకుండా ఉంటారు ఆ తరువాత? ఎంత మంది అమ్మాయిలు డిస్కోలకీ పబ్బులకీ వెళ్ళడం ఆపెస్తారు?

ఈ సంఘటన తరువాత కొంతమంది ఫేస్ బుక్ లో ఆ సంఘటనని, ఆ అమ్మాయికి ఎక్కడెక్కడ గాయాలయ్యాయో ఫోటో లతో(ఫేక్ వే లెండి)సహా వివరిస్తోంటే ఒక ఆడపిల్ల కి ఇచ్చే గౌరవం ఇదేనా అనిపించింది. ఆ అమ్మాయి బతికున్నప్పుడే ఎన్ని సార్లు చంపేసారో మన వాళ్ళు ఫేస్ బుక్కు, ట్విట్టర్ ద్వారా.

ఈ నిరసనలు జరుగుతున్నపుడు నాయకులు పరామర్శించటానికి వస్తే అడ్దుకుంటారు రాకపోతే రాలేదంటారు. అసలు వీళ్ళకి ఏమి కావాలి? సరే ఆ ఆరుగురినీ ఉరి తీద్దాము. ఇలాంటి సంఘటనలు మళ్ళీ జరగవు అని వీళ్ళు హామీ ఇస్తారా??

నేను ఆ నిందితులని సమర్ధించట్లేదు.వాళ్ళు చేసినది హేయమైన చర్యే.ఉన్న చట్టాలు పక్కా గా అమలు చేయండి,అవసరమయితే శిక్షలు కఠినతరం చెయ్యమనాలి.మూల కారణాన్ని ఇప్పుడైనా అన్వేషించాలి.

కానీ ఈ నిరసన కారుల్లో ఆవేశమే తప్ప అసలు మూల కారణమో లేదా ఇలాంటివి జరగకుండా తీసుకోవాల్సిన చర్యల గురించో ఒక్కరూ మాట్లాడరేమి?? ఇప్పటి మనం ఉన్న సమాజ పరిస్థితులని చూస్తే ఇలాంటి సంఘటనలు అస్సలు జరగకుండా చర్యలు తీసుకోమనడం సాధ్యమయ్యే పని కాదని అందరికీ తెలుసు.

అడ్డొచ్చిన పోలీసులని కొట్టి, బ్యారికేడ్లని తొలగించుకుని అలా గుడ్డెద్దుల్లాగ పోవడమేనా వీళ్ళకి నిరసన అంటే అనిపిస్తోంది. ఒకరోజు టీవీ లో ఓ కర్ర పట్టుకుని ఓ వాహన అద్దాలని కసితీరా కొడుతున్న యువత ని చూస్తే జాలేసింది. ఆ నిందితులు చేసినది ముమ్మాటికీ క్షమించరాని నేరమే..మరి వీళ్ళు చేస్తున్నది ఏమిటి? ఇంత ఉద్రిక పరిస్థితులు స్రుష్టించాల్సిన అవసరం ఉందా??

ఇంకో ముఖ్యమైన ప్రశ్న, ఈ కేసులో నిందితుల్లో పెద్ద తలకాయల పిల్లలు ఉంటే కూడా ఇలాగే నిరసన చేసేవాళ్ళా?? మన మీడియా ఇంత కవరేజ్ ఇచ్చేదా?? ఈ ఆందోళన సర్కారు ని కదిలించింది అనడం లో సందేహం లేదు కానీ నిరసన తెలిపిన పద్ధతి మాత్రం సరైనది కాదు.

"మహిళా" నాయకురాళ్ళమని చెప్పుకుని లేచిన దగ్గరనుండీ తమ వాగ్ధాటి పదును తగ్గకుండా చూసుకోవడానికా అన్నట్లు చర్చల్లో రెచ్చిపోయే మహిళలని చూస్తే జాలేస్తోంది.ఈ ఘటన కి నిరసన గా "అర్ధరాత్రి మార్చ్" నిర్వహిస్తారుట మహిళలతో. అసలు వీళ్ళ బుర్రల్లోకి ఇలాంటి ఆలోచనలు ఎలా వస్తాయి రా దేవుడా అనిపిస్తోంది.

నా ఇష్టం వచ్చినట్లు నేను బట్టలు వేసుకుని తిరుగుతాను , వాళ్ళని మా జోలికి రావద్దని చెప్పండి అనే అమ్మాయిలని చూస్తే ఏమనాలో అర్ధం కావట్లేదు. సరే మీరడిగినట్లే రక్షణ ఇస్తాము అమ్మా...మీ మీద ఎవ్వరి చేతులూ పడనీయము రెచ్చగొట్టే బట్టలు వేసుకుని ఓ సీ క్లాస్ సినిమా హాలు కి వెళ్ళమ్మా అంటే వెళ్తారా ఆ ఆడపిల్లలు??

బట్టలు ఒక్కటే ఇలాంటి సంఘటనలని ప్రేరేపిస్తాయి అనడం కూడా సమంజసం కాదు. అవి "కూడా" కారణమవుతాయేమో అంతే. నిండుగా కాటన్ చూడిదార్ వేసుకుని అమ్మాయి నడచి వెళ్తోంటే కూదా కావాలని వచ్చి ఢీకొట్టే మగాళ్ళకి కొదవలేదు.

సంతాప సందేశాలు తమ ట్విట్టర్,ఫేస్బుక్ లో పోస్ట్ చేసే హీరోయిన్లలో ఎంత మంది తమ వంతు కర్తవ్యం గా సినిమాల్లో రెచ్చగొట్టే ప్రదర్శనలని ఆపెస్తామని నిర్ణయించుకుంటారు?

కర్ణుడి చావు కి కారణాలనేకం అన్నట్లు అసలు కొంత మంది మగ వారు ఇలా మారడానికి ఎన్నో కారణాలు. ఈ కేసు నిందితుల్లో ఓ మైనర్ బాలుడుండటం చూస్తే ఎటు పోతున్నాము మనము అనిపించక మానదు.

మగ పిల్ల వాడు పుట్టడమే తాము చేసుకున్న అద్రుష్టమని భావించే మూర్ఖ శిఖామణులు అడుగడుగునా కనిపిస్తూనే ఉంటారు. ఆ పిల్లవాడి తల్లి, తండ్రి,బామ్మ/అమ్మమ్మ ఎవరైనా కావచ్చు ఇలా అనుకునే వాళ్ళు.

"వాడు మగాడు" అనే మాట వాడికి కవచం లా పని చేసి చిన్నప్పుడు, టీనేజీ లో వాడు చేసే చిన్నా చితకా తప్పులని కాస్తుంది.తన కొడుకు పదో తరగతి పాసవ్వగానే ఆ కుర్రాడికి ఆ రోజుల్లోనే అత్యంత ఖరీదైన బైక్ కొనిచ్చి పిల్లాడు సకల దుర్గుణ సంపన్నుడయ్యాకా తీరిగ్గా విచారించే తల్లిని చూస్తే జాలేసింది.

అసలు ఆవిడ పుత్ర వాత్సల్యానికి పరాకాష్ట ఏమిటి అంటే ఇప్పటికీ తన కొడుకు బయట పిచ్చి తిరుగుళ్ళు తిరిగొచ్చి ఇంటికి చేరగానే,"నానా అలా సందులో నుండి వెళ్ళి తల స్నానం చేసి రా" అని చెప్పే ఆ తల్లి ని ఏమనాలి??

ఆడపిల్లల గురించి తీసుకున్న జాగ్రత్త మనము మగ పిల్లల విషయం లో ఎందుకు తీసుకోవట్లేదు? వాడేమీ తప్పు చెయ్యడని ధీమానా, ఏమి చేసినా చెల్లుతుంది లే అనా?? ఇలా పెరిగిన పిల్లవాడు 18-20 యేళ్ళు వచ్చేసరికి ఎలా తయారవుతాడు?

మన పిల్లాడు డాక్టరో, ఇంజనీరో అయిపోయి డబ్బులు సంపాదించెయ్యాలి అనే ఒకే ఒక్క గోల్ తో ఆ ట్యూషను ఈ కోచింగు అంటూ వేలకి వేలు ఖర్చుపెడుతున్నాము. మంచి నడవడి,విలువలు నేర్చుకోవడం కోసం అసలు మన నోటి మాటనైనా వెచ్చిస్తున్నామా?

సరే ఇవేవీ లేకుండా పిల్లాడిని బాగానే పెంచారు అనుకున్నాము,అంతటితో వాడు మంచి పౌరుడయిపోటాడా? ఖచ్చితం గా కాదు. టీవీ,సినిమాలు తమ వంతు పాత్ర పోషిస్తున్నాయి వీరిని రెచ్చగొట్టడానికి. మనము చూడటం మానెస్తే తప్ప తీసేవాళ్ళు ఆపరు,దర్శకులని మారండి అని చెప్పడం చెవిటి వాడి ముందు శంఖమూదినట్లే.

ఒకప్పుడు సినిమాల్లోనే హీరోయిన్లు అలా చాలీ చాలని బట్టల్తో కనడే వారు. ఇప్పుడు టీవీలు, ఇంటర్నెట్ వాడకం పుణ్యమా అని ఎక్కడ చూసినా రెచ్చగొట్టే భంగిమల్లో అమ్మాయిలు. అసలు టీనేజీ కుర్రకారు ఎంత ఉద్రేకపడతారు ఇలాంటివి చూస్తే?ఎవరికి కావాలండీ సమాజం ఎటు పోతే.మనం తయారు చేసే ప్రోడక్ట్ ఎలాగోలా జనాన్ని రీచ్ అయ్యి సేల్ అవుతోందా లేదా ఇదే ముఖ్యం.

డ్యాన్స్ పోటీల్లో చాలీ చాలని బట్టలతో డ్యాన్సులేసే ఆడ పిల్లలని చూస్తే వీరికీ పత్రికల్లో అప్పుడప్పుడు కనిపించే "కన్న పిల్లల్ని అమ్మకానికి పెట్టిన తండ్రి" లాంటి వారికీ తేడా ఏమన్నా ఉందా?? 10-12 ఏళ్ళ వయసులో అలా ఆడపిల్లలతో కలిసి దగ్గర దగ్గరగా మసిలిన మగడపిల్లాడి పరిస్థితి ఏమిటో తల్లి తండ్రులు కానీ, నిర్వాహకులు కానీ ఎవరైనా ఆలోచిస్తారా??

ఆడపిల్లల విషయానికి వద్దాము.వీరి తప్పు ఉండట్లేదా అంటే వీరిదీ ఉంటోంది.స్నేహితుడితో ఏకాంతం కోసమని జన సమూహానికి దూరం గా వెళ్ళి ఆకతాయిల చేతిలో భంగ పడ్డ కేసులు ఎన్ని చదవలేదు మనము? Dr.Alban's It's my Life వినడానికి మాత్రమేకానీ నిజ జీవితం లో ఇలా కుదరదు అని వీళ్ళకి ఎలా చెప్పాలి??ఇన్ని సంఘటనలు జరిగిన/జరుగుతున్న సమాజం లో ఉన్నప్పుడు కొన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకుంటే కనీసం కొన్ని సంఘటనలైనా నివారించగలము అని వీళ్ళు ఎప్పుడు తెలుసుకుంటారో?

అబ్రకదబ్ర గారు ఈరోజు తన బ్లాగు లో చెప్పిన ఒక మాట బాగా నచ్చింది నాకు.
>>నేనెలాంటి బట్టలేసుకోవాలో నువ్వు చెప్పక్కర్లేదు’ తరహా ప్లకార్డులు పట్టుకునే హైసొసైటీ అమ్మాయిలు హాయిగా కార్లలో తిరుగుతూ కులాసాగా బతికేస్తుంటారు. వాళ్లు రేపెట్టే వాంఛలకి రెచ్చిపోయే చిత్తకార్తె కుక్కల పాలిట పడేదేమో బస్సుల్లో తిరిగే ఇతరులు.

ఇది ముమ్మాటికీ నిజం.


ఇక చట్టాలు వాటి అమలు దారుల గురించి మాట్లాడుకుందాము ఇలాంటి famous కేసుల్లో తప్ప మిగతా వాటికి ఫైళ్ళు ఎందుకు కదలవు??

మన దగ్గర కింది స్థాయి పోలీసులు సమర్ధం గా తమ డ్యూటీ నిర్వహిస్తే సగం నేరాలు అదుపులో ఉంటాయి. కానీ నిర్వర్తించాలి అంటే ఆర్ధిక అవసరాలు గుర్తొస్తాయి. అంతే..డ్యూటీ అటకెక్కుతుంది.వీరు సరిగ్గా పని చెయ్యాలి అంటే వీరి జీత భత్యాలు పెంచాలి.

అవి పెంచాలి అంటే అమాత్యులకి చిత్తశుద్ధి ఉండాలి అది జరగాలి అంటే మనం అలాంటి వారిని ఎన్నుకోవాలి..అలా ఎన్నుకోవాలి అంటే మనము ప్రలోభాలకి లొంగకూడదు.మనము లొంగకూడదు అంటే ఏమి చెయ్యాలి??

రాజుగారు ఏడుగురి కొడుకుల కధలో చేప ఎందుకు ఎండ లేదో మనకి సమాధానం దొరుకుతుంది కానీ ఇది మాత్రం సమాధానం లేని ప్రశ్న..

రైలా


ఓ హడావిడి వీక్ డే ఉదయం చామనఛాయ లో,సన్నగా పొడుగ్గా ఉన్న ఒక మనిషి చిన్న బ్యాగుతో ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టారు.
ఆయన మా మామయ్యగారి ఫ్రెండు. కనీసం ముఖ పరిచయం కూడా లేదు ఆయనతో. బాగున్నారండీ అని పలకరించి మంచినీళ్ళు ఇవ్వడానికి లోపలకి వెళ్ళాను కాస్త అసహనంగానే.

ఎవరో తెలీని మూడో మనిషి మనతో ఓ పక్షం రోజులు ఉంటాడు అంటే కలిగే అసహనం అది. నేను ఇచ్చిన మంచినీళ్ళ గ్లాసు అందుకుని ఏమీ అనుకోకండమ్మా,మీరు తెలీకపోయినా ఇలా వచ్చేసాను అన్నారాయన. "ఫరవాలేదండీ, మాకేమి ఇబ్బంది" అని మొహమాటానికి ఓ మాట అనేసాను అసంకల్పితంగా.

"అసలు నాకు సింగపూరు,మలేషియా చూడాలి అని ఎప్పటినుండో కోరిక.తీరా నేను, మా చుట్టాలతను టిక్కెట్టు కొన్నాకా అనేక అవాంతరాలు. మా చుట్టాల అమ్మాయి ఇక్కడే ఉండేది, సరిగ్గా నేను వద్దాము అనుకునేసరికి వాళ్ళు ఇండియా వచ్చేసారు. వాళ్ళు లేకపోతే నాకు 15 రోజులు హోటల్లో ఉండే స్తోమత లేదు, మన వాళ్ళు లేకపోతే నేను రాను అని మా బంధువు తన టిక్కెట్టు వదిలేసుకున్నాడు.కానీ అలా డబ్బులు వ్రుధా పోతుంటే నేను చూడలేను, మరలా కొనుక్కునే స్తోమత కూడా నాకు లేదు.వెళ్ళకపోతే టిక్కెట్టు డబ్బులు తిరిగి రావు కదా(బడ్జెట్ ఎయిర్ లైన్స్ టిక్కెట్టు)అనుకుని బాధ పడుతోంటే మీ మామయ్యగారేమో మా అబ్బాయి ఇంటికి వెళ్ళండీ అని, మీ వారేమో మీరొక్కళ్ళు అయితే నాకు ఇబ్బంది లేదు వచ్చెయ్యండి అనడంతో వచ్చేసాను" అన్నారు. "ఫరవాలేదండీ" అని ఇంకోసారి అందంగా అబద్ధమాడేసాను.

ఆయన బ్రేక్ఫాస్ట్ చేసి కాసేపు పడుకుని లేచారు.మా అబ్బాయిని తీసుకురావడానికి స్కూలు కి వెళుతోంటే ఆయన కూడా వచ్చారు. ఇక్కడ రోడ్లు అవీ ఎలా దాటాలో కాస్త చూపించమ్మా అన్నారు.పెడస్ట్రియన్ సిగ్నల్ ని ఎలా ఉపయోగించాలో చూపించాను.

ఆరోజు రాత్రి కబుర్లు చెప్తూ తాను రోటరీ క్లబ్ కార్యకలాపాలలో చురుకుగా పాల్గొంటాననీ,రోటరీ క్లబ్ కార్యక్రమం "రైలా"(RYLA) ని విజయవంతంగా చేయడంతో "రైలా" తన ఇంటి పేరు అయిపోయిందని చెప్పారు. తాను రోటరీ క్లబ్ కార్యక్రమాల వల్ల మన దేశం లో చాలా ప్రదేశాలు చూసానని చెప్పారు.

ఆ...ఏముందిలే !!ఈయనలా గొప్పలు చెప్పేవాళ్ళని ఎంత మందిని చూడలేదు అని తరువాత నేను మా వారు అనుకున్నాము.అది మొదలు ఆయన మాకు "రైలా" అయిపోయారు. ఆయన సమక్షం లో అంకుల్ అని పిలిచినా ఆయన పరోక్షం లో ఆయన మాకు "రైలా" నే.

ఆ మరునాడు ఆయనని సింగపూర్ సైట్ సీయింగు కి తీసుకెళ్ళాను.రైలు మ్యాప్ చూపించి ఎలా వెళ్ళాలో వివరంగా చెప్పాను. అసలు చిన్నపిల్లాడిలా కేరింతలు కొట్టారాయన సింగపూరు వాణిజ్య భవనాల సముదాయాన్ని చూసి. అసలు నేను అనుకోలేదమ్మా ఇలా నిజంగా చూస్తానని చాలా థ్యాంక్స్ అని ఎన్ని సార్లు చెప్పారో. అయ్యో నేనేమి చేసానండీ, మీ టిక్కెట్టు కొనుక్కుని మీరు వచ్చారు అంటే క్యాన్సిల్ అవ్వాల్సిన ప్రోగ్రాం ఇది కానీ మీ వల్ల ఇక్కడకి వచ్చాను అని పదే పదే అంటూనే ఉన్నారు.

ఆరోజు రాత్రి ఇంటికి చేరాకా మా వారితో కూడా తన సంతోషాన్ని పంచుకున్నారు. ఏమిటీ ఈయనకి ఇంత సంబరం అనిపించింది మాకు.

అంకుల్,రోజూ మీతో నేను బయటకి రావడం కుదరదు ఎక్కడకి ఎలా వెళ్ళాలో మ్యాప్ లో చూపించి రాసి ఇస్తాను,ఇక్కడ భయం లేదు మీరు వెళ్ళండి ,ఎక్కడన్నా ఇబ్బంది అయితే ఫోను చెయ్యండి అని చెప్పాము. సరే అన్నారాయన. అసలు ఇక్కడ చూడాల్సిన ప్రదేశాలేమిటి అని అడిగి ఒక లిస్టు రాసుకున్నారు. 15 రోజులు ఉంటాను కదమ్మా అన్నీ సావకాశం గా చూడచ్చు అని రోజుకో ప్రదేశానికి వెళ్ళేటట్లు పెట్టుకున్నారు.

తాను ఎక్కడికైనా వెళ్ళినప్పుడు అక్కడి టూరిస్ట్ ప్రదేశాలే కాకుండా ప్రజల జీవన శైలి ని కూడా గమనిస్తానని,మ్యూజియం లు అవీ అంటే ఆసక్తి అని కూడా చెప్పారు.

మరునాటి నుండీ ఆయన తన టూర్ ప్రణాళిక ని అమలు చెయ్యడం మొదలుపెట్టారు.పొద్దున్నే లేచి చిన్న కప్పుడు టీ తాగి 2 ఇడ్లీలో 2 దోశలో తినేవారు.అంకుల్ ఇంకా తినండీ అంటే వద్దమ్మా, ఈ వయసులో ఎక్కువ తిని ఇబ్బందులు కొని తెచ్చుకోవడం ఎందుకు అని సున్నితంగా తిరస్కరించేవారు. భోజనమూ అంతే. వెరీ లిమిటెడ్.భోజనం అయ్యాకా సైట్ సీయింగ్ కి బయలుదేరేవారు, రూట్ మ్యాపు, నేను రాసిచ్చిన డైరెక్షన్స్ కాగితం, ఫోను, కెమేరా పట్టుకుని.

ఇక్కడ ఆకలేస్తే బయట మీరు తినేవి ఏవీ దొరకవు అని బలవంతం గా ఇస్తే కాసిని జంతికలో(అవీ ఆయన వచ్చేటప్పుడు వాళ్ళ ఆవిడ మాకు చేసిపంపినవే)ఓ నాలుగు బిస్కట్లో పట్టుకుని బయలుదేరేవారు.

చేరగానే ఫోను చేసేవారు, అమ్మా చేరాను అంటూ. ఒకోసారి మధ్యలో కూడా ఫోను చేసి తానెంత ఎంజాయ్ చేస్తున్నాదీ వివరించి చెప్పేవారు. రాత్రి ఇంటికొచ్చి ఆయన చూసిన ప్రదేశం లో తనకు నచ్చినవీ, తను గమనించిన విషయాలని చక్కగా చెప్పేవారు.

ఓ నాలుగు రోజులయ్యేసరికి మేమిద్దరమూ ఆయన కబుర్లు వినడానికి ఆసక్తి గా ఎదురుచూసే వాళ్ళము.మొదట్లో ఉన్న అసహనం స్థానే ఆయనంటే గౌరవం పెరగసాగింది.

విడి రోజుల్లో టైం అయిపోయింది అని పరిగెత్తే మా వారు ఆఫీసుకి వెళ్ళేముందు కొంతసేపు మాట్లాడి మరీ వెళ్ళేవారు

ఇండియా ఫోను చెయ్యండి అంటే వాళ్ళావిడకి ఫోను చేసి నేను బాగున్నాను, నువ్వెలా ఉన్నావు అని అడిగి ఆయన ఇక్కడ ఎంత సంతోషం గా ఉన్నదీ గడ గడా చెప్పి ఓ రెండు మూడు నిమిషాల్లో పెట్టేసేవారు. మేము బలవంతం చేసి నంబర్ కలిపి ఇస్తే కూడా వాళ్ళ పిల్లలతో ఓ నాలుగు ముక్కలు మాట్లాడి పెట్టేసేవారు, ఎందుకమ్మా ఫోను దండగ అక్కడకి వెళ్ళాకా కలుస్తాను కదా, వాళ్ళమ్మకి తెలుస్తోంది కదా నా క్షేమ సమాచారం అనేవారు.

ఒకరోజు ఆయన ఏదో షో కి వెళ్ళి బయటకి వచ్చేసరికి 9 అయిపోయింది. అంకుల్ క్యాబ్ బుక్ చేస్తాను దానిలో వచ్చెయ్యండి అంటే ఏమీ కాదమ్మా క్యాబ్ అవసరం ఏముంది, నేను వచ్చి ఏమి చెయ్యాలి అని మెల్లిగా రైల్లో ఇంటికి చేరేసరికి పది దాటింది. వస్తూనే ఇంకా మెలుకువగా ఉన్న మా వారిని చూసి అదేమిటి బాబూ నా కోసం ఉన్నావా పొద్దున్నే వెళ్లాలి కదా, చాలా సారీ అన్నారు.ఆయన భోంచేసి వచ్చేవరకు ఉండి ఆయన చెప్పిన కబుర్లు విన్న తరువాత గానీ మా వారు పడుకోలేదంటే చూడండి మేను ఆయనకి ఎలా స్లో గా కనెక్ట్ అయిపోయామో.

ఒక వారం తరువాత ఆయన అడిగారు మలేషియా వెళ్ళాలంటే ఎంత ఖర్చవుతుంది అని. ఖర్చు గురించి ఆలోచించకండి మేము అరేంజ్ చేస్తాము అంటే "మీరు ఇప్పుడు ఇస్తారమ్మా, రేపు నేను ఊరెళ్ళాకా మీకు మరలా పంపద్దూ,ఎన్నో సంవత్సరాల నుండీ అనుకుంటున్న కల ఇది, ఇక్కడకి రావాలి అని.ఉద్యోగం లో ఉండగా పిల్లలూ బాధ్యతలతో గడచిపోయింది.రిటైర్ అయ్యాకా డబ్బులు రాగానే మొదట నేను ఈ ట్రిప్ కోసం ప్లాన్ చేసుకున్నాను. ఇప్పుడు ఇలా ఖర్చు పెట్టెస్తే రేపొద్దున్న మా ఇద్దరి ఆరోగ్యావసరాలకి ఉండొద్దూ" అన్నారు.

"అధ్భుతం" ఆయన ప్లానింగ్ అనిపించింది.

ఒక్కరోజు మలేషియా వెళ్ళి ముఖ్యమైనవి చూసి వచ్చెయ్యచ్చుపెద్దగా ఖర్చవ్వదు అంటే సరే అన్నారు. టిక్కెట్టు బుక్ చేసి, కౌలాలంపూర్ లో ఉన్న మా ఫ్రెండు నంబర్ ఇచ్చాము అవసరమైతే ఫోను చెయ్యమని. హాయిగా ఆయన ఒక్కరే మలేషియా వెళ్ళి అన్నీ చూసుకుని మూడోనాటి పొద్దున్న కల్లా తిరిగి వచ్చారు. రాగానే ఆయన నిజంగా కన్నీళ్ళు పెట్టేసుకున్నారు నా కల పూర్తిగా నెరవేరింది అంటూ.

చెప్పాను కదా ఆయన రోటరీ క్లబ్ యాక్టివ్ మెంబర్ అని.ఇక్కడ రోటరీ క్లబ్ ఎక్కడుందో కనుక్కోమ్మా అన్నారు. ఆ క్లబ్ కనుక్కోవడం ఇబ్బంది అవుతుందేమో ఆయనకి అనుకుని ఆయనని నేనే తీసుకెళ్ళాను. సింగపూర్ లో కెల్లా ఖరీదైన ప్రాంతం లో ఉంది అది.స్పోర్ట్స్ కార్లు, అత్యాధునికమైన కార్లు అక్కడ ఉండటం చూసి ఇదేదో పెద్ద వాళ్ళ వ్యవహారం లా ఉంది అనుకుని ఆయనని అక్కడ దింపి దగ్గరున్న షాపింగ్ మాల్లో చక్కర్లు కొడుతున్నాను. అరగంట లో వస్తానన్న మనిషి ఇంకా రాడే.ఫోను కూడా చెయ్యలేదు.

ఓ గంటన్నరకి చేసారు తను బయటకి వచ్చాను అని.వస్తూనే తనకి ఇక్కడి క్లబ్ వాళ్ళు ఇచ్చిన ఙాపికని చూపించారు చిన్న పిల్లాడిలా సంబర పడుతూ. ఏమి చేసారు ఇంత సేపు అంటే తాను లోపలకి వెళ్ళాకా ఏదో మీటింగు ప్రారంభం అయ్యింది అని,ఇండియా నుండి వచ్చిన నన్ను రెండు ముక్కలు మాట్లాడమన్నారని. తమ క్లబ్ కార్యకలాపాల గురించి సాధించిన విజయాల గురించి చెప్తోంటే వారు ఆసక్తి గా చాలా విషయాలు అడిగి తెలుసుకున్నారని,అందరినీ కలిసి పరిచయ కార్యక్రమాలు అవీ అయ్యి బయటకి వచ్చేసరికి లేటయ్యిందన్నారు. వీళ్ళందరినీ కలిసానమ్మా అని చెప్పి ఆయన కి వారిచ్చిన బిజినెస్ కార్డ్స్ చూసిన నాకు కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి. అందులో ఒకాయన సింగపూరు లీడింగ్ బ్యాంకు పెద్ద తలకాయ, ఇంకొకాయన ఏదో ఆస్ట్రేలియా కంపెనీ డైరెక్టరు...

అసలు అంత పెద్దవాళ్ళ ముందు ఏ సెల్ఫ్ గ్రూమింగ్ క్లాసులకి వెళ్ళాడని ఈయన ఎలాంటి బెరుకూ లేకుండా మాట్లాడగలిగాడు?ఓ మధ్య తరగతి కుటుంబరావు లా ఉండే ఈయన లో ఇంత ప్రతిభ దాగుందా అనిపించింది.

రోజూ ఆయనని అడిగేవాళ్ళము అంకుల్ షాపింగ్ ఏమైనా చేస్తారా అని.వద్దనేవారు. వెళ్ళే ముందు మాత్రం నా బడ్జెట్ ఇంత ఉంది మా కొడుకు, కూతురి ఫ్యామిలీ కి ఏమైనా కొందామనుకుంటున్నాము అన్నారు. తన బడ్జెట్లోనే పిల్లలిద్దరి ఫ్యామిలీలకీ బ్యాగులు ఇంకా ఏవో వస్తువులు కొన్నారు.ఆంటీ కి ఏమీ కొనలేదండీ అంటే దానికెందుకమ్మా, నేను ఇక్కడకి వచ్చాను అదే సంతోషం దానికి అంటోంటే మరో అప్పదాసు కనిపించాడు ఆయనలో నాకు.

ఆయన తిరిగి వెళ్ళే రోజు రానే వచ్చింది.ఆయన వెళ్తోంటే అప్పుడే వెళ్ళిపోతున్నారా అనిపించి నాకే ఆశ్చర్యం వేసింది మొదటి రోజు కనపడ్డ అసహనం ఏమైంది నాలో అని. ఎక్కడికైనా బయటకి వచ్చినప్పుడు ఇంత సంతోషంగా గడపచ్చు అని ఆయనని చూసాకే అనిపించింది.

జీవితం లో ఆయనకున్న త్రుప్తి ని ఆయన మొహం లో ని ప్రశాంతత తెలియచేసేది.

ఇక్కడికొచ్చి దాదాపు రోజూ బయటకి వెళ్తూ కూడా బోరు కొడుతుంది అనేవాళ్ళని చూసాను.పిల్లలు రోజూ బయటకి తీసుకెళ్ళరు కాబట్టి తమకి బోరు అని ఇక్కడకి రావడానికి జంకే వారి గురించి విన్నాను. ఎక్కడకీ ఎవ్వరమూ తీసుకెళ్ళకపోయినా ఒక్కరూ వెళ్ళి ఎంజాయ్ చేసిన మనిషి ని ఈయననే చూసాను.He is the best guest we ever had.

ఇండియా వెళ్ళాకా కూడా ఫోను చేసేవాళ్ళము.వాళ్ళ ఆవిడ తో మాట్లాడాను ఓ రోజు. అంకుల్ చాలా హ్యాపీ అమ్మా తన కోరిక తీరినందుకు అని ఎంతో సంతోషం గా ఆయన సంతోషాన్ని తన సంతోషం గా భావించే ఆవిడ గొంతు వింటే కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. ఇండియా వెళ్ళి ఆవిడని కలిసినప్పుడు, ఇతరుల వల్ల మాకు తెలిసినది ఏమిటి అంతే ఈయన ఎప్పుడూ బొంగరం లా తిరుగుతూ తోటి వారికి సహాయం చేస్తూ, రోటరీ క్లబ్ కార్యక్రమాలలో చురుకుగా పాల్గొంటారని.

సింగపూర్ లో ఆయన చూసిన ప్రదేశాలని ఆవిడ వర్ణించి చెప్తోంటే ఆశ్చర్యమేసింది ఈవిడకి ఇవన్నీ ఎలా తెలిసాయి అని. అంకుల్ కి బయట ఏమీ పని లేకపోతే ఇంట్లోనే ఉండి రోజూ సింగపూరు కబుర్లే నాకు. వినీ వినీ నేను ఇక్కడి నుండే చూసేసా మీ ఊరుని అన్నారు నవ్వుతూ. అంకుల్ ఈసారి అంటీ ని తీసుకుని రండి అంటే తీసుకొస్తానమ్మా వీలు చూసుకుని పాపం దానిని ఎక్క్డకీ తీసుకెళ్ళేదు ఎప్పుడూ అన్నారు.

ఆయన ఇంతలో తన కొడుకు కూతురితో మాట్లాడించారు ఫోను లో. కొత్తవారు ఫోను లో ఏమి మాట్లాడాలి అనుకుంటూ ఫోను తీసుకున్నాను. వాళ్ళ మాటల వల్ల అర్ధమయ్యిందేమిటి అంటే మేమిద్దరము వాళ్ళ నాన్నగారిని చాలా బాగా చూసుకున్నాము, వాళ్ళ నాన్నగారు ఫుల్ హ్యాపీస్. రోజూ రెండు పూటలా కాస్త భోజనం పెట్టాము. ఇంతకుమించి మేమి ఏమీ చెయ్యలెదు. ఓ 20 డాలర్లు పెట్టి కూడా ఎక్కడా మేము ఆయనకి టిక్కెట్టు కొనలేదు.అన్నీ ఆయనే కొనుక్కుని వెళ్ళారు. కానీ మమ్మల్ని ఆయన హీరోల్లాగ చిత్రించటం చూస్తే ఎంత సిగ్గనిపించిందో, ఈ మనిషి కి మా శక్తి కి మించి ఏమి చేసామని ఇలా చెప్తున్నారు మా గురించి అనుకున్నాము.

భోజనానికి రమ్మని ఇద్దరూ ఎంతో పట్టు పట్టారు కానీ పెద్దవారికి ఇబ్బంది ఎందుకు అని ఈ సారి తప్పకుండా వస్తాము అని చెప్పి వచ్చాము. మేము తిరిగి సింగపూరొచ్చిన కొన్నాళ్ళ తరువాత ఫోను చేస్తే తనకి ఒంట్లో కాస్త నలతగా ఉండటంతో హైదరాబాదు వెళ్ళానని ఇప్పుడంతా బాగానే ఉంది అన్నారు. కానీ మా మామయ్యగారు ఓ పిడుగు లాంటి వార్త చెప్పారు ఆయనకి వచ్చినది క్యాన్సర్ అనీ, కీమో తీసుకోవడానికి హైదరాబాదు వెళ్ళారని.

వెంటనే ఆయనకి ఫోను చేసాను అంకుల్ ఏమిటి అసలు అంత అనారోగ్యం పాలయ్యి మాటైనా చెప్పలేదు అని.ఏముందమ్మా దీనిలో అని తేలికగా తీసేసారు. మరలా ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు ఆయనని చూస్తే కళ్ళ నీళ్ళు ఆపుకోవడానికి కష్టపడాల్సి వచ్చింది.అసలు మనిషి ఇంట్లో నుండి బయటకి కదలట్లేదుట అనారోగ్యం వల్ల.ఎలా ఉండే మనిషి ఎలా అయిపోయారు అనుకున్నాము.

జూన్ లో అనుకుంటా ఫోను చేస్తే నూతి లో నుండి వచ్చినట్లుంది మాట. ఓ రెండు ముక్కలు మాట్లాడి ఇంక సత్తువ లేక ఆవిడకి ఇచ్చేసారు ఫోను. మొన్న దసరాల్లో ఫోను చేస్తే ఆంటీ ఫోను ఎత్తి అస్సలు అంకుల్ లేవట్లేదని చంటి పిల్లల లాగ జావ కలిపి పొద్దున్న సాయంత్రం ఓ నాలుగైదు స్పూన్లు మాత్రం ఇస్తున్నానని వెక్కిళ్ళ మధ్య చెప్తోంటే మాట పెగల్లేదు నాకు.

ఆయన పరిస్థితి క్షీణిస్తోంది అని తెలుసు. కానీ ఫోను చేసే ధైర్యం రావట్లేదు ఏమి వినాల్సి వస్తుందో అని.

మొన్న 24 రాత్రి వాళ్ళబ్బాయి నుండి ఫోను. వాళ్ళ అబ్బాయి ని అని చెప్పగానే అంకుల్ కి మాట్లాడాలి అనిపించిందేమో అన్న చిన్న ఆశ చిగురించింది.

కానీ..ఆయన వైకుంఠ ఏకాదశి రోజు తెల్లవారు ఝాము నిద్రలోనే...

ఆయన శరీరానికి బాధ తప్పింది అనుకోవాలో నలభై ఐదు సంవత్సరాల జీవిత సహచరి ని తలచుకుని బాధపడాలో అర్ధం కాక అలా ఉండిపోయాను చాలా సేపు. ఆంటీనీ పలకరించే ధైర్యం లేదు.
ప్చ్చ్హ్..మరో మిథునం.