Saturday, April 30, 2011

సూపర్ స్టార్



బ్రేక్ఫాస్ట్ కి ఇడ్లీ,సాంబారు తో పాటు ఇంకో నాలుగైదు రకాలు,మధ్యాహ్నం భోజనం లో టమాటా పప్పు,నెయ్యి,ఆలూ పరాఠా,పిజ్జా,మటర్ పనీర్,రసం,క్యాబేజీ కూటు,ఫ్రైడ్ రైస్,రాత్రికి ఇంచుమించు గా ఇదే తరహా భోజనం,అదనం గా సలాడ్లు,భోజనానంతరం కేకులు,పేస్ట్రీలు,కట్ చేసి పెట్టిన ఓ నాలుగైదు రకాలా ఫలాలు,మధ్య మధ్య లో కావాల్సిన "పానీయాలు"..ఈ మధ్య జరిగే పెళ్ళిలళ్ళో ఇదే తరహా భోజనం ఉంటోంది కదా...

ఇలాంటి భోజమే నాకు నడి సముద్రం లో దొరికందంటే నమ్ముతారా ఒక్క రోజు కాదు వరుసగా ఐదు రోజులు.ఈ మధ్య అదు రోజులపాటు క్రూజ్ లో ప్రయాణించాను.అధ్భుతం అంతే ఆ అనుభవం. అంతకుమించి మాటలు లేవు దాని గురించి వర్ణించాలంటే.

బాల్కనీ ఉన్న క్యాబిన్ బుక్ చేసుకోవడం తో,హాయిగా బయటకి వచ్చి కూర్చుంటే,చుట్టూ అనంత సాగరం,పైన ఆకాశం తప్ప ఏమి కనిపించనప్పుడు టార్గెట్లు, ఇతరత్రా అన్నీ మర్చిపోయినప్పుడు మనసుకి కలిగే ప్రశాంతత,అంతలోనే ఆ అనంత సాగరాన్ని చూసి కలిగే చిన్న గగుర్పాటు,ఈ అనంత స్రుష్టి లో మనమెంత అల్పులము అనే "టెంపరరీ" వేదాంతం ఇవీ నా మనసులో మెదిలిన భావాలు అలా బాల్కనీ లో కూర్చుని సముద్రాన్ని చూస్తే.ఎవర్ గ్రీన్ అధ్భుతాలయిన సూర్యోదయ సూర్యాస్తమయాలని నా మొద్దు నిద్ర,ఇతర వ్యాపకాల వల్ల ఓ రెండు సార్లు మాత్రమే చూసాను.

శ్రీ పాదవారినో పాల గుమ్మి వారినో చేతిలో పట్టుకుని కూర్చుంటే బాగుంటుంది ఉదయం సాయంకాలాలలో..ప్చ్చ్ కానీ నేను ఒక్క పుస్తకం కూడా వెంట తీసుకెళ్ళలేదు.ఈ సారి వెళ్తే కనుక ఓ నాలుగైదు పుస్తకాలు పట్టుకుని వెళ్ళాలి.

1600 మంది ప్రయాణీకులలో దాదాపు సగం మంది "దేశీ" లు.తెలుగువారే కాకుండా వివిధ రాష్ట్రాలవాళ్ళున్నారు.

మన దేశీలతో అన్ని రోజులు ఒకే ఇంట్లో ఉన్నట్లు ఉండటం ఓ "గమ్మత్తయిన" అనుభవం.నడి సముద్రం లో అంత దేశీ భోజనం దొరకడమే అద్రుష్టం అనుకోకుండా రుచుల మీద కామెంటే కాంతారావులు,తాను రోజుకు ఒక్క సారి "తాజ్ మహల్" టీ మాత్రమే తాగుతానని,క్రూజ్ లో టీ చెత్తలా ఉందని సణిగే "సక్కుబాయిలు" మంచి టైంపాస్ డైనింగు హాలు కి వచ్చినప్పుడల్లా.

బిర్యానీ బావార్చీలో లాగ లేదనో,చికెన్ కర్రీ కి మసాలా బొత్తిగా లేదనో మొహం మాడ్చుకునే మహానుభావులు/భావురాళ్ళు కూడా ఉన్నారండోయ్.గమ్మత్తేమిటంటే,వీళ్ళు సణుగుతూనే అన్ని రకాలూ ప్లేటు లో వడ్డించుకోవడం.

అబ్బే,అస్సలు ఉప్పు కారాలు లేవంటూ భోజనం దగ్గర మొహం మాడ్చుకున్న అత్తగారిని ఓ రెండు రోజులపాటు పట్టించుకుని విసుగెత్తిన మరాఠీ కోడలు పిల్ల,మూడోరోజు తన మానాన తను ప్లేటు నిండా రకరకాల పదార్ధాలని నింపుకు రావడం మాత్రం హైలైట్.

చాలా మంది ద్రుష్టి లో భోజనం అంటే తాము రోజూ తినేదే.మిగతావన్నీ వేస్ట్ వీళ్ల ద్రుష్టి లో. తమకి ఇంట్లో ఉన్నట్లే, బయట, అందులోను దేశం దాటి బయటకి వచ్చినప్పుడు కూడా ఉండాలని ఎలా ఆశిస్తారో అర్ధం కాదు.

వివిధ దేశాల వారిని ద్రుష్టి లో పెట్టుకుని వండినప్పుడు, మన జిహ్వ కి తగ్గట్లు ఉప్పులు,కారాలు,మసాలాలూ ఉండాలంటే ఎలాగ?

అందరూ క్యూ లో కదులుతోంటే జస్ట్ నేను సాంబారు కోసమో కూర కోసమో మాత్రమే వచ్చానని మధ్యలో దూరేసి,వడ్డించుకుంటున్నవాళ్ళ చేతుల్లోంచి "సుతారం" గా గరిటెలు లాక్కునే ఘనులనీ చూసితీరాల్సిందే.

కాస్త గాలి పీల్చుకుందామని డెక్ మీద స్విమింగు పూల్ పక్కగా ఉన్న కుర్చీలలో నడుం వాల్చిన కాసేపటికి 50-60 ఏళ్ళున్న ఓ ఐదుగురు మగవారు వచ్చి రెండు కుర్చీలలో సర్దుకు కూర్చున్నారు ఆరుబయట నులక మంచాల మీద కూర్చున్నట్లు.వాళ్ళు సర్దుకు కూర్చుంటే నాకేమి బాధ కానీ,కాసేపటికి వాళ్ళ భార్యలు వచ్చారు అని నన్ను పక్కకి జరగమన్నాడు అందులో ఉన్న ఓ పెద్దాయన.అదేదో కాస్త మర్యాదగా చెప్పొచ్చు కదా,ఊహూ... అక్కడికేదో ఆయన జాగా ని అన్యాయం గా ఆక్రమించుకున్నట్టు.అంత వయసొచ్చినా కొంత మంది ఎందుకలా చేస్తారో అనిపిస్తుంది.

అలాగని విదేశీయులందరూ రూల్సు పాటించెస్తారు, ,మర్యాదస్తులు అని కాదులెండి.

ఇక క్రూజ్ విశేషాలో కి వస్తే మీకు గూగుల్ ల్లో బోలేడు సమాచారం దొరుకుతుంది అయినా నాకు నచ్చినవి కొన్ని చెప్తాను.సాయంత్రం అయితే చాలు, ఓ రెండు వందలు పట్టే ఆడిటోరియం లో ఏదో ఒక కార్యక్రమం,70 కెపాసిటీ ఉన్న బుల్లి హాలు లో రోజంతా నడిచే సినిమాలు,లైవ్ బ్యాండ్లు,డిస్కో,లైబ్రరీ,పిల్లల క్లబ్,వీడియో గేం జోన్,దాదాపు 19 గంటలు తెరిచి ఉండే ఫ్రీ రెస్టారెంటు(వాళ్ళిచ్చిన డైనింగు క్రెడిట్ ఉన్నంత వరకే ఫ్రీ!!సరిపోనే ఇచ్చారులెండి పాపం డైనింగు క్రెడిట్ ),కొన్నీ 24 గంటల రెస్టారెంట్లు,పెయిడ్ ఇంటర్నెట్టు,జిమ్ము,వాటర్ స్లైడు,స్విమ్మింగు పూలు..ఒకటేమిటి సకల సౌకర్యాలూ ఉన్నాయందులో.ఆ కార్యక్రమాలో సినిమాలో చూస్తున్నంతసేపూ నిజంగా ఏదో హాల్లో ఉన్నమన్న అనుభూతి తప్ప నీళ్ళ మీద ఉన్నామన్న భావనే రాదు.

ప్రస్తుతం ఫేస్ బుక్ మేనియా నడుస్తున్నట్లుంది..పెయీడ్ ఇంటర్నెట్ అయినా కానీ క్రూజ్ లో ఇంటర్నెట్టు సెంటర్ కి వెళ్ళి ఫేస్ బుక్ ఓపెన్ చేసి అప్ డేట్స్ ఇస్తున్న వారిని చూసాను.

చివరి రోజు జరిగిన "కెప్టెన్స్ టాక్" చాలా బాగుంది. ఒక షిప్ కెప్టెన్ని చూడటం అదే మొదటిసారి. ఎంతో అబ్బురమనిపించింది. అతని ప్రసంగం కూడా బాగుంది.కానీ కాస్త లేటు గా లోపలకి వచ్చి పిచ్చి ప్రశ్నలతో అందరికీ విసుగు తెప్పించిన అతి తెలివి "సాంబార్ భాయ్"ని మాత్రం మర్చిపోలేను.

ఇలా జరిగింది నా మొదటి సముద్రయానం.

Friday, April 22, 2011

పిల్లల్ని ప్రయోజకులని చెయ్యొద్దూ

పదోతరగతి అయిపోగానే ఇంటర్ క్లాసులు,ఇంకా ఫలితాలు కూడా రాకముందే. కొరడా ఝుళిపిస్తాము,కఠిన చర్యలు తీసుకుంటాము అని మాటలే కానీ ప్రభుత్వం ఏమీ చెయ్యదా అసలు ఈ విషయం లో?ప్రభుత్వాన్ని అని ఏమి లాభం లెండి మనమే పిల్లలని పోటీలు పడి మరీ క్లాసుల్లోకి తోసేస్తుంటేను.


ఎలాగూ ఇప్పటి పిల్లలకి రెండు సంవత్సరాల కఠిన కారాగార శిక్ష తప్పట్లేదు ఇంటర్ మొదలవ్వగానే. ఇంటరు మొదలవడానికి ఓ రెండు నెలలు సమయం ఉన్నా కానీ ఆ కాస్త కూడా ఆగలేక "టాలెంట్" టెస్ట్ లు రాయించేసి మరీ పిల్లలని కాలేజీలకి పంపిచెస్తున్నాము. పిల్లలకి బైపీసీ,ఎంపీసీ తప్ప ఇంకొక ఆప్షన్ లేదు మన రాష్ట్రం లో. కామర్సో,ఆర్ట్సో తీసుకుంటే తల్లితండ్రుల "పరువు" పోదూ?

అక్షర ఙానం లేని తల్లితండ్రులే నయమేమో పిల్లాడికి నచ్చినది తీసుకుంటానంటే ఒప్పుకుంటున్నారు.ఉన్నత చదువులు చదివిన మనము మాత్రం పిల్లలకి ఏది "మంచిదో" మన సర్కిల్లో ఉండే వాళ్లందరూ ఏమి చేస్తున్నారో చూసి దానిలోకి తోసేస్తున్నామంతే పిల్లల నోర్లు నొక్కేసి.మరి మరునాడు ఆఫీసుకెళ్ళి చెప్పుకోద్దూ మా పిల్ల/పిల్లాడిని ఫలానా కాలేజీలో సూపర్ ఫాస్ట్ ట్రాక్ లో ఇంటర్మీడియట్ తో పాటు ఆ తరువాత ఉండే సవా లక్ష ప్రవేశ పరీక్షలకి కోచింగు ఇచ్చే కళాశాలలో వీలయితే ఏసీ హాస్టలు ఉన్న కాలేజీలో వేసామని.

ఇక ఆ తరువాత నెల నెలా వీలయితే వారం వారం వెళ్ళి ఐదొందలో వెయ్యో పాకెట్ మనీ ఇచ్చి,ఏ సూపర్ మార్కెట్ నించో ఓ రెండు మూడు వేలు పెట్టి చిరుతిళ్ళు కొనిచ్చి,కాస్త విశాల హ్రుదయులయితే పిల్ల/పిల్లాడి రూం మేట్స్ తల్లి తండ్రులు దూరం గా ఉన్నారని వాళ్లకి కూడా కలిపి మరి కాసిని ఫలహారాలు,పచ్చళ్ళు ఇచ్చేసి వస్తున్నాము. చివరగా,వచ్చేసేటప్పుడు మాత్రం నానా,అమ్మలూ బాగా చదువుకో అనో మాట చెప్పేసి వచ్చి రోటీన్ లో పడిపోతాము.

ఏమిటో పండగలొస్తే కూడా ఇంటికి ఓ నాలుగు రోజులు పంపరు అని కాలేజీ వాళ్ళని మాత్రం అప్పుడప్పుడు విసుక్కుంటాము.ముందర తెలీదూ మనకి రెసిడెన్షియల్ అంటే ఎలా ఉంటుందో?

ఇంటర్ ఫస్ట్ ఇయర్ అవుతుంది.పిల్లాడు/పిల్లకి గ్రూప్స్ లో మార్కులు తక్కువొచ్చాయా వాడు చచ్చాడన్నమాటే.తోటి స్నేహితుల ముందు అవమానం తో పాటు మన "సత్కారం" బోనస్ గాయపడిన ఆ హ్రుదయానికి,నా"పరువు" తీసేసావు,నేను రేపు ఎలా తలెత్తు కోవాలి అంటూ.

ఇంప్రూవ్మెంట్ రాయాలి,మార్కులు తెచ్చుకోవాలి అన్న టెన్షన్ తో రెండో సంవత్సరం మీద యుద్ధం మొదలెడతారు పిల్లలు. హమ్మయ్య రెండో సంవత్సరం అయిపోయింది అనుకునే లోపే రెండు సంవత్సరాలా గ్రూప్స్ కంటే ఎక్కువ సంఖ్యలో ఉన్న "ప్రవేశ" పరీక్షలు దెయ్యం లా వెంటాడుతుంటాయి.

పదో తరగతి వరకు పిల్లలు ఏమి చదువుతున్నారో పట్టించుకోని తల్లి తండ్రులు కూడా తమ పిల్లలకి ఐఐటీ లో సీటు వచ్చెయ్యాలి అనుకుంటారు.అసలు బేస్ అప్పుడు స్ట్రాంగా పడితేనే కదా ఎనలైటికల్ గా ఉండే ప్రశ్నలకి సమాధానం రాయగలిగేది ఇంటర్ తరువాత ఉండే ఎంట్రన్సులలో.

అదంతా అనవసరం మనకి. ఇన్ని వేలు పోసి "మంచి" కాలేజీ లో వేసాము,అన్ని ప్రవేశ పరీక్షలకీ కోచింగు(?) ఇచ్చారు వాళ్ళు. అధమం ఓ రెండు మూడింటి లోనయినా ఉతీర్ణత రాకపోతే మన పరువుపోదూ? అర్ధం చేసుకోరు కదా ఈ పిల్లలు అసలు మనల్ని,మన "పరువు" టెన్షన్ ని.


97-98 శాతం మార్కులు ఉన్న వాళ్ళందరూ ఏమో "గిఫ్టెడ్" పిల్లలు,వాళ్ళ తల్లితండ్రులేమో "లక్కీ" మనకి ఆ ప్రాప్తం లేదు లే అని నిట్టూర్చెస్తాము,మన పిల్లలు చదవరు ఎన్ని డబ్బులు తగలేసినా కానీ అని మన పిల్లల మీదకి నెపం తోసేస్తాము.


పోనీ డిగ్రీ లో అయినా కామర్సో మేనజిమెంటో చదువుతామంటే మరలా మనకి ప్రెస్టీజి ఇష్యూ.డొనేషన్ కట్టయినా ఇంజనీరింగు/డాక్టరీ చదవాలి లేదా డిగ్రీ అయితే చెప్పుకోవడానికి "వీలు" గా బయో కెమిస్ట్రీ/మైక్రో బయాలజీయో ,కంప్యూటర్సో చదవాలి.

చదువులయ్యాకా మన స్నేహితుల పిల్లలందరూ ఆన్సైటు కి వెళ్తే మన వాళ్ళూ వెళ్ళాలి. హమ్మయ్య ఇప్పటికి కాస్త రిలీఫ్ మన పిల్లలు"ప్రయోజకులు" అయ్యారు అని.

Saturday, April 2, 2011

వరల్డ్ కప్పు-తాజ్ క్రిష్ణా

కపిల్ డేవిల్స్ కపిల్ డేవిల్స్,కపిల్ పట్టిన "అధ్భుత" క్యాచ్..ఇవే కదా మనము ప్రతీ వరల్డ్ కప్పు కి ముందూ వినేవీ చూసేవీ టీవీలలో,పత్రికలలో. 1983 లో మనవాళ్ళు కప్పు గెలిచినప్పుడు నాకు తెలీదు ఇక ఆతరువాత నుండీ ఇదే గోల వరల్డ్ కప్పు అన్నప్పుడల్లా.

పత్రికలయినా మరేమి చేస్తాయి పాపం ఇంకో కప్పు మన ఖాతాలో లేకపోతే. ఛానల్సు,పత్రికలు ఇబ్బడి ముబ్బడి గా పుట్టుకొచ్చి ఇచ్చిన "కపిల్ డేవిల్స్" కవరేజ్ వల్ల వచ్చిన విరక్తి ఇది అంతే కానీ 1983 విజయాన్ని తీసి పారెయ్యడం కాదు.


ప్రస్తుత టీం కనుక ఇప్పుడు కప్పు గెలిస్తే మనకి విముక్తి "కపిల్ డేవిల్స్" నుండి ఇక మన పిల్లకాయలు పడతారు "ధోనీ సేన" బారిన.


వరల్డ్ కప్పు ఫైనల్ అంటే నాకు గుర్తొచ్చేది "తాజ్ క్రిష్ణా హోటల్,హైదరాబాదు". నేను హైదరాబాదు లో ఉన్నప్పుడు తాజ్ క్రిష్ణా ముందు నుండి వెళ్తున్నప్పుడల్లా అనిపించేది ఎప్పటికయినా దీనిలో ఒక్కరోజయినా ఉంటానా అని. అన్నీ కలిసొచ్చి 2003 మార్చ్ 22 న నా పేరు మీద ఓ మూడు రోజులు బుక్కయ్యింది.


మధ్యాహ్నానికి చెక్ ఇన్ చేసాను. అలసట వల్ల బాగా నిద్ర పట్టేసింది. సాయంత్రం లేచి కాస్త తిని కాసేపు అలా తిరిగొచ్చి మరలా పడుకున్నాను,రేపు హోటల్ అంతా ఎక్స్ ప్లోర్ చెయ్యచ్చు లే అని.మరునాడు మార్చి 23,2003 వరల్డ్ కప్ ఫైనల్ ఇండియా ఆస్ట్రేలియా మధ్య.ఇంకో రెండు రోజులుంది అప్పటికి ఇంకా హోటల్ బుకింగ్.ఒక్కళ్ళం ఏమి ఎంజాయ్ చేస్తాము హోటల్ లో హాయిగా అక్క దగ్గరకి వెళ్ళి అందరితో కలిసి చూద్దామనిపించి బయటకొచ్చాను. బయటకొచ్చి నిల్చున్నా,ఒక్క ఆటో కూడా దొరకదే.మరలా లోపలకి వస్తోంటే రిసెప్షనిస్టు చెప్పాడు క్యాబ్ బుక్ చెయ్యమంటారా అని.సరే అన్నాను చేసేది లేక. అక్కడ నుండి ఆటో వెళ్తే ఎక్కువలో ఎక్కువ ఇరవై అయ్యేదేమో(2003 ఆటో మీటర్) ప్రకారం. క్యాబ్ వచ్చింది, 400 రూపాయలు అనేసరికి గుండె జారిపోయింది నాకు ఒక్క నిమిషం.

అయినా ఈరోజు ఫైనల్స్,మన వాళ్ళు గెలిస్తే సంబరాలలో పడి ఎప్పటికి వస్తానో రూం కి మళ్ళీ అనిపించింది. మన విజయాన్ని ఊహించేసుకుని ఆ ఊపులో హోటల్ రూం ఖాళీ చేసి పడేసా.

క్యాబ్ ఎక్కి మధ్యలో ఏదో గుర్తొచ్చి ఒక షాపు దగ్గర ఆగి మొత్తం ఓ పది ఇండియా టీ చొక్కాలు(టీ షర్టులు) కొన్నాను ఇంట్లో అందరికీ ప్లస్ క్యాబ్ డ్రైవర్ కి కూడా ఒకటి. అప్పట్లో వచ్చిన బ్లూ పెప్సీ బాటిల్సు ఓ నాలుగు,మరి కాసిని స్నాక్స్ కూడా కొని బయలుదేరాను అక్క దగ్గరకి.
పొద్దున్నే పేద్ద ప్యాకెట్టు పట్టుకుని దిగిన నన్ను చూసి షాక్ అందరూ ఇంట్లో.



మొత్తానికి మ్యాచ్ మొదలయ్యింది. జహీర్ కొత్త బంతి పట్టుకుని నిలుచున్నప్పుడు టీవీలో 0-0 అని వచ్చినప్పుడు ఓ ఫోటో కూడా తీసా టీవీని.నాకేం తెలుసు పాంటింగ్ అలా వీర విహారం చేస్తాడని. వాళ్ల ఉతుకుడు అయ్యాకా మన వాళ్ళు బ్యాటింగ్ మొదలు,మధ్యలో వర్షం వచ్చేసరికి ఇంట్లో ఉన్న కాసిని టపాకాయలు కూడా కాల్చాము మ్యాచ్ వాయిదా పడుతుంది అన్న గాట్ఠి నమ్మకంతో.




ఫలితం మీకు తెలిసిందే. ఏటి సేత్తాం మ్యాచు పోయినాకా,ఈసురోమంటూ మరునాడు లేచి భారంగా బయలుదేరాను ఆఫీసుకి. పొద్దున్న పదింటికి మా ఫ్రెండు ఫోను,ఎలా ఉంది ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ స్టే అంటూ...


హ్హ్మ్..అలా ముగిసింది హాఫ్ డే తో నా ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ స్టే.

అందుకే బ్లాగు ముఖం గా ఇండియన్ టీం ని కోరుతున్నాను నాకు మరలా తాజ్ క్రిష్ణా లో ఓ మూడు రోజులు రూం బుక్ చెయ్యాల్సిందిగా.