Friday, December 30, 2011

తిరుమల

ప్రతీ సారీ లాగే ఈ సారి కూడా డిశంబరు లో ఇండియా వెళ్ళాను. ఈ సారి ట్రిప్ లో తిరుమల వెళ్ళి శ్రీ వారిని దర్శించుకున్నాము కుటుంబ సమేతంగా.దాదాపు 7-8 యేళ్ళ తరువాత అనుకుంటా నడిచి కొండెక్కాను.మొదట్లో కాస్త అలసట అనిపించిన్నా దారిలో దొరికిన వేడి వేడి దోశలు,



ఆంధ్ర వారి ఆల్ టైం ఫేవరెట్ ఉప్పూ కారం రాసిన మామిడి ముక్కలు,


జామ కాయలు,


రేగి పళ్ళు


తింటూ మూడున్నర గంటలలో కొండపైకి చేరుకున్నాము. ప్రతీ మెట్టు కీ పసుపూ కుంకుమ అద్దుతూ మొక్కు తీర్చుకునే వారు కొందరైతే, ఆరు వందల ఇరవై రెండో మెట్టు కి కుడి వైపున ఉన్నాను అని అరిచి సెల్ ఫోను లో మాట్లాడే వారు ఇంకొంతమంది. సెల్ ఫోను లో భక్తి గీతలు పెట్టుకుని కొందరు నడిస్తే, షీలా కీ జవాని ఇంకొందరి ఫోనల నుండి జాలువారింది.

నడక దారి గురించి చెప్పాలంటే సౌకర్యాలు చాలా మెరుగుపడ్దాయి ఈ దారిలో అని చెప్పొచ్చు.. ముఖ్యం గా పరిశుభ్రత.


ఇండియాలో డస్ట్ బిన్స్ అందుబాటులో పెట్టరు అనుకునే నా లాంటి వాళ్ళు తిరుమల మెట్ల దారి చూడాలి. దేవస్థానం వాళ్ళు ఎంత చక్కగా డస్ట్ బిన్స్ ఏర్పాటు చేసారో.దాదాపు 15-20 మెట్లకి ఒకటి చొప్పున పెట్టారనుకుంటా.


అయినా సరే అలా చెట్ల మధ్యలోకే విసిరెస్తున్నారు చాలా మంది కవర్లు బాటిల్స్ ని. అలా కింద పడ్డ వాటిని కూడా(మరీ లోయలోకాదు లెండి) క్లీన్ చేస్తున్న వారిని చూసాకా దేవస్థానం వాళ్ళు తీస్కుంటున్న శ్రద్ధ కి ముచ్చటేసింది.

తిరుమలలో ఆలయం పరిసరాలలో కూడా నిత్యం క్లీనింగ్ జరుగుతూనే ఉంది. ఎంత చేసినా కాస్త మన నుండి కూడా కాస్త తోడ్పాటు ఉండాలి అన్నదానికి ఉదాహరణ క్యూ లైనులు. కంపార్ట్మెంటులలో డస్ట్ బిన్ చుట్టూ తాగి పారేసిన ఫ్రూటీ ప్యాకులు,వాటర్ బాటిల్సు వగైరా వగైరా.

కూర్చోవడానికి అదీ బెంచీలు అవీ ఉన్నాయి వేచి ఉన్నప్పుడు కానీ ఏమి లాభం గేటు తియ్యడం ఆలశ్యం సినిమా టిక్కెట్ల కోసం ఎగబడ్డట్లు వెనకాల ఎక్కడో ఉన్నవాడు కూడా "గోవిందా" అనుకుంటూ మోచేతులతో పొడిచేసి ముందుకెళ్ళిపోతాడు. ఒకటి రెండు సార్లు అనుభవం అయ్యాకా కూర్చోవడం చాలమంది మానేసారు పాపం నిల్చునే ఓపిక లేని వృద్ధులు,చంటి పిల్లల తల్లులు తప్ప.

గేటు తియ్యగానే అసలు ఎంత భయంకరమైన తోపుడు అంటే,ఏ మాత్రం క్యూ లైను లో నడుదామని ప్రయత్నించినా కింద పడిపోవడమో లేదా అలా పక్కకెళ్ళిపడి గోడకి అతుక్కోవడమో జరుగును కావున ఎవ్వరూ క్యూ పద్ధతి పాటించకుండా తిరుమ వెళ్ళే ముందు మోచేతి యుద్ధాలు ఇంట్లో ప్రయతించి ఆరి తేరిన పిదప మాత్రమే తిరుమల దర్శనానికి వెళ్ళ ప్రార్ధన.

ఇంతకుముందు నాకు అనిపించేది అబ్బా,తిరుమల క్యూ లైను ఇరుకు అని. ఈ సారి అంతా బాగా పరికించి చూసాను.ఇరుకు కంటే కూడా ఈ తోపులాట వల్ల ఇరుకు గా మారుతోంది ఏమో అనిపించింది. కంపార్ట్ మెంట్లలో ఈజీ గా లైను కి ఇద్దరు లేదా ముగ్గురు చొప్పున నడవచ్చు.అబ్బే అలా ఎలా కుదురుతుంది. తిరుమల లైనులో తోసుకోవలెను అని మైండు లో ఫిక్స్ అయిపోయి అలా బ్లైండుగా వెనకాల నుండి తోసెయ్యడమే.

ఈసారి ఒక దర్శనం దాదాపు 7 గంటలు పట్టింది. దాదాపు ఎక్కడా బోరు అనిపించలెదు అందరి మాటలూ వింటూ వారిని పరిశీలిస్తూ ఉండటం వల్ల. గాలి జనార్ధన రెడ్డి బెయిలు గురించో , సచిన్ సెంచరీ గురించో మగవారు డిస్కస్ చేస్తే లేటెస్టు చీరల గురించో, లేదా ఆడపడచు లాంఛనాల గురించో ఆడవారి కబుర్లు.

గేటు తియ్యడానికి గేటు కీపర్ రాగానే అందరికీ ఒక్కసారి గోవిందుడు గుర్తొచ్చి రకరకాలుగా ఆయనని స్తుతించి చివరికి "గోవిందా గోవింద" అని పరుగెత్తి వేరొక కంపార్ట్మెంటుకి చేరుతున్నారు. ఈ పరుగులో కింద పడటమో, చెయ్యి పొరపాటున తమ ఆడవారి మీద పడటమో జరగడం మామూలే. ఓపిక ఉన్న వాళ్ళు గొడవ పెట్టుకోవడం మొదలెట్టారు, ఇదే సందనుకుని వాళ్ళని దాటుకుని(తోసుకుని) వెనకాల వారు ముందుకెళ్ళిపోయారు. ఇంకాస్త ఓపిక ఉన్న వాళ్ళు తెలుగు నుండి అనంగ్ల మాధ్యమం లోకి మారి మరీ గొడవలు పెట్టేసుకున్నారు.

వేరొక కంపార్ట్మెంటుకి చేరి మరలా అందరూ తమ రోటీన్ మొదలెట్టేసారు.


అంతే అక్కడ మళ్ళీ కబుర్లు మొదలు మరలా గేటు తీసేవరకూ.ఒక నాలుగైదు కంపార్ట్మెంట్స్ లో సేం సీన్ చూసాకా మా అబ్బాయి "రిషి" అన్నాడు, " I think "Govinda" is a magic word "అని. ఎందుకు అలా అన్నావు అన్నాను. "గోవిందా" అనగానే అందరూ ఫాస్ట్ గా మూవ్ అవుతున్నారు కదా అంటాడు.

మహాద్వారం దగ్గరకి రాగానే "గోవింద" స్మరణ మార్మోగిపోతుంది. తోపుడు కూడా ఎక్కువగును. పోనీ గుడిలో ఉన్నంతసేపూ ఆయనని దర్శించుకోవడానికి తోసుకున్నారు అని సరిపెట్టుకున్నా, గర్భ గుడి నుండి బయటకి వచ్చాకా తీర్ధం దగ్గర కూడా తోపులాట ఎందుకో అర్ధం కాదు. తీర్ధం తీసుకుని ఎలాగో ఆ మోచేతి పొడుపులు ఒడుపుగా తప్పించుకుని వచ్చి విమాన వెంకటేశ్వర స్వామి ని చూద్దామంటే అక్కడా ప్రజల తోపుడు దూకుడు ప్రదర్శనే. పాపం అందరూ అలా చెయ్యరు లెండి.

స్వామి వారి నిత్య కళ్యాణం గురించి చెప్తే మా అబ్బాయి ఏమన్నాడో తెలుసా,"That means, they marry one day, get divorced same day and re marry next day?"


ఇలా కాదు అని చెప్పి శ్రీ వారు,ఆకాశ రాజు కుమార్తే పద్మావతి ల వివాహం,కుబేరుడి దగ్గర తీసుకున్న అప్పు కధ చెప్తే
"Ohh!! By this time he might be richer than Kubera. How come he is still repaying?"

మరునాడు దర్శనం బాగానే అయ్యింది ఎక్కువ వేచి ఉండకుండా. వెంటనే ట్యాక్సీ ఎక్కి రేణిగుంట చేరుకున్నాము. గన్నవరం ఎయిర్ పోర్టు లాగ ఉంటుందేమో అనుకున్నాను. అంతకు వెయ్యి రెట్లు నయం రేణి గుంట.గేటు లోపలకి వెళ్ళగానే "మంచు" పితామహుడు,కలక్షన్ కింగు గారి ఫోటో ఇరువైపులా చూసి అర్ధం కాలేదు. ఓ 3-4 చూసాకా అర్ధం అయ్యింది అది వారి విద్యా సంస్తల ప్రకటన అని. విద్యా సంస్థలు పెడితే పెట్టుకున్నారు, యాక్టింగు స్కూలు పెట్టి విష్ణూ బాబు తో యాక్టింగు,లచ్మీ ప్రసన్న "అక్క" తో యాంకరింగు నేర్పించకండి బాబోయ్ అనిపించింది.


విమానాశ్రయం లోపల సీట్లు మాత్రం దారుణాతి దారుణం. ఎమ్మెస్కో వారి "సర్వ సంభవాం" చదువుతూ ఓ గంట సమయ్యాని చంపగానే విమానము అధిరోహించు సమయం ఆసన్నమయినది.



అబ్బా...ఎయిర్ ఇండియా నే దారుణం, ఇది ఇండియన్ ఎయిర్ లైన్స్ విమానము ఇంకెలా ఉంటుందో అని నిట్టూర్చి లోపలకి ఎక్కగానే సంభ్రమం, ఆశ్చర్యం,ఆనందం అన్నీ మూకుమ్మడి గా కలిగాయి.వాటిని అలా కలిగించుకుని ముందుకు పోతా ఉంటే నా సీటు వచ్చింది. ఇంకోసారి మరలా ఇంతకుముందు చెప్పిన సేం ఫీలింగ్స్ సేం టైం లో కలగలిసి వచ్చేసాయి ప్రతీ సీటు కి ముందు అమర్చి ఉన్న "పర్సనల్ వీడియో స్క్రీన్స్" చూసి.


పైన కలిగిన ఫీలింగ్స్ ని తట్టుకునే లోపే విమానవతి తీసుకొచ్చిన ఫుడ్ చూసి మరలా నా ఫీలింగ్స్ విజృంభించేసాయి. చక్కటి చీజ్ సాండ్ విచ్,ఇంకేదో టేస్టీ సాండ్ విచ్, ఒక కేక్, జ్యూస్. తిని బ్రేవ్ మని ఓ సినిమా చూదామనుకున్నానో లేదో హైదరాబాదులో వాలిపోయాను.



నిజం చెప్పొద్దూ వెయ్యి డాలర్లు పెట్టి టిక్కట్టు కొనుక్కున్నా కానీ హైదరాబాదు సింగపూర్ విమానం కూడా ఇంత బాగోదు.

ఇండియన్ ఎయిర్ లైన్స్ వారి మీద నా అభిప్రాయం మార్చేసుకోవచ్చంటారా?

Saturday, October 1, 2011

నేను నా రాక్షసి, ఫోర్స్

దూకుడు నిన్న టిక్కెట్లు దొరకలేదు. సరే అని రాత్రి కూర్చుని నేను నా రాక్షసి చూసాను.రానా సినిమాలు ఏమీ చూడలేదు ఇంతకముందు. ఎలా నటించాడో చూడాలని ఉత్సాహం గా అనిపించింది.

రానా నటన శూన్యం.డైలాగ్ డెలివరీ బాగా మెరుగు పరచుకోవాలి.మంచమ్మాయి టాక్ షో లో ఇతనిని చూసి నత్తి లేకుండా మాట్లాడే వారసుడు దొరికాడే అనుకున్నాను.కొన్ని కొన్ని డైలాగుల్లో ఇతను కూడా "పెల్లి,కల్లు" బ్యాచేనేమో అనిపించాడు.

డైలాగులు కొన్ని వింటే నవ్వొచ్చాయి.డైలాగు కాదు అది పలికిన తీరు. "డబ్బులు నాయి(డబ్బులు నావి)","బ్యాగ్గులెయ్యి(బ్యాగులు ఏవి)" మచ్చుకు కొన్ని. ఫ్లాప్ టాక్ తెచ్చుకున్న సినిమాలు సైతం టీవీలో చూస్తే బాగానే అనిపించి అయ్యో ఎందుకు ఫ్లాపయ్యిందో అనిపిస్తాయి. కానీ ఇది ఇంట్లో కూర్చుని చూసినా అయ్యబాబోయ్ అనే అనిపించంటే అది ఖచ్చితంగా దర్శకుడి ప్రతిభే.

ఆ ఆత్మహత్యల గోలేంటో,వాటిని రికార్డు చేసే హీరోయిన్నేంటో ఆ దర్శకుడికే తెలియాలి. కొన్ని డైలాగులు వింటే సెన్సార్ ఉందా అనిపించింది. హాల్లో చూసినవారికి జోహార్లు. ఇంతకు మించి దీనిలో చెప్పుకోవడానికి ఏమీ లేదు.

ఈరోజు మరలా దూకుడు కి ప్రయత్నిచాము.ఖలేజా సినిమాకయితే సినిమా తెచ్చాము రండి అని మెయిల్సు,మెసేజీలు వచ్చాయి.ఈ సినిమాకేమో మేమే ఫోను చేసినా టిక్కెట్లు లేవు.ఇండియా కాదాయే గేట్లు దూకి వెళ్ళి టిక్కెట్లు తెచ్చుకుని "దూకుడు" పేరు ని సార్ధకం చేస్తూ సినిమా చూడటానికి.వచ్చేవారమే ఇంక చూడటం అని నిరణయించేసుకుని(ఈటీవీ వారి నుండి ఈ మాట అప్పుతీసుకున్నా)ఫోర్స్ సినిమాకి వెళ్ళాము.

నిజం చెప్పొద్దూ, ఆరెంజ్ సినిమా టీవీలో చూసినప్పటినుండీ జెనీలియా అంటే విరక్తి వచ్చింది.ఆ తింగరితనం, వెర్రి వేషాలు చూసి.సూర్య నటించిన తమిళ్ వెర్షన్ చూడలేదు. కానీ చాలా అందం గా అనిపించాడు సూర్య ఆ సినిమా పాటల్లో. వెంకటేష్ కూడా బాగా చేసాడు.రెండూ చూసిన వాళ్ళు మాత్రం సూర్యకే ఎక్కువ మార్కులేసారు.

ఒక్కమాటలో చెప్పలంటే సినిమా అంతా తెగ బోర్ అనిపించింది. ద్వితీయార్ధం కాస్త ఫరవాలేదు స్పీడందుకుని.
సినిమా మొదలైన కాసేపటికి అనిపించింది జెనీలియా తింగరితన్నాన్ని జాన్ అబ్రహం కి అప్పుగానీ ఇచ్చిందా అని.ఏంటో ఆ తింగరి చూపులు అతనూ.మొదటి సగం అయితే పరమ బోర్.జాన్ అబ్రహం కి కండలు మరీ ఎక్కువయినట్లనిపించాయి.అందరూ పొట్ట తగ్గించడానికి శ్రమ పడ్డట్లు ఇతను బైసెప్స్ తగ్గించాలేమో. తెలుగు లో ఉన్నంత పవర్ఫుల్ గా ఒక్క క్యారెక్టరూ లేదు.టైటిల్స్ లో మొయినీష్ బెల్ అని చూసి ఏ సీనియర్ పోలీసు ఆఫీసరో అనుకున్నా.చూద్దును కదా ఇతను కూడా నలుగురు పోలీసుల ఫోర్సు టీం లో ఒక భాగం.

తెలుగు లో వెంకటేష్ పోలీసు టీం లో అందరూ బాగున్నారు. ముఖ్యం గా శ్రీకాంత్ గా నటించిన బాలాజీ లో అయితే ఆ రఫ్ లుక్ చాలా బాగుంది సినిమాలో. తెలుగులో ఆశిన్ లాగానే జెనీలియా కూడా "ఏసీపీ సర్" అంటూ చంపేసింది. కాకపోతే జెనీలియా మార్కు తింగరితనం లేకపోవడంతో "ఏసీపీ సర్" ని భరించడం కష్టమనిపించలేదు.ఇది తొలిమెట్టు గా జెనీలియా ఇక పైన అయినా కాస్త నటిస్తే బాగుండు.

ముఖేష్ రిషి పాత్ర తక్కువే. ఇతన్ని మన తెలుగు సినిమాల్లో మీసం మెలేస్తూ అరచి డైలాలుగు చెప్పే పంచెకట్టు వేషధారణ తో చూడటం అలవాటుపడి ప్యాంటూ షర్టుల్లో చూస్తే ఏమిటో లా అనిపించింది


తెలుగు విలన్ సలీం పండా కే మార్కులెక్కువిస్తాను హిందీ విలన్ కంటే కూడా. మాత్రుక కధనానికి కాస్త మార్పు చేసారు. పాటలు చెలియ చెలియ తప్ప అన్నీ కొత్తగా కపోజ్ చేసినవే కానీ ఒక్కటీ బయటకొచ్చాకా సంగతటుంచి హాల్లో చూస్తున్నప్పుడే బాగోలేవు.

సినిమా మధ్య మధ్యలో బ్యాక్ గ్రవుండ్ లో వినపడే "చెలియ చెలియ" ఒక్కటే కాస్త రిలీఫ్.

హిందీ చెలియ చెలియ పాటని కూడా కేకే నే పాడాడు కానీ సాహిత్యం లో తెలుగులో ఉన్నంత ఫీల్ మిస్సవ్వబట్టి అనుకుంటాను పెద్దగా పండలేదు. జాన్ అబ్రహం ఈ పాటలో జరీ అంచు చొక్కాతో కామెడీ గా ఉన్నాడు.

హీరో గారు సినిమ మొదట్లోనే ఓ పెద్ద బైకు ని ఎత్తి విలన్ మీదకి విసిరెస్తాడు. సీన్ డిమాండ్ చేసింది కాబట్టి అలా చేసానని ఈరోజే హీరో గారి ఇంటర్వ్యూ లో చదివి ఆశ్చర్యపోయాను, రాసుకున్న సీన్లు డిమాండ్ చెయ్యడమేమిటి అని.



సినిమా నుండి బయటకొస్తూ మనసులో ఓ ఆలోచనొచ్చింది,పైన ఫోటో లో జాన్ అబ్రహం స్థానం లో మన బ్రహ్మీ ని ఊహించుకోండి

Sunday, August 14, 2011

ఈరోజు పొద్దున్నే టీవీ పెట్టాను....

హాయిగా బయట వర్షం కురుస్తోంటే, నేను సుష్టుగా బ్రేక్ఫాస్టు చేసి, అందరికీ ఓ స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ మెసేజీ కొట్టి, రిప్లయిలు అందుకుని మరలా నేను రిప్లయ్ పెట్టి ఆన్ లైన్ లో మన ఛానెళ్ళు చూద్దామని కూర్చున్నాను.

మొదట టీవీ తొమ్మిది పెట్టాను.సమాజాన్ని ఉద్ధరించే పని లో బిజీగా ఉండే వారు ఎందుకో ఈరోజు నన్ను కరుణించలేదు. టెక్నికల్ డిఫికల్టీ అని వచ్చింది. సరే అని టీవీ 1 పెట్టాను. ఎవరో ఒకావిడ కూర్చుని ఏదో చెప్తోంది. ఖుష్భూ లా ఉందే అనుకున్నా. సౌండ్ పెంచాను. "నాకు ఏడుపొచ్చేసేది" అంటూ సడెన్ గా ఏడ్చేసింది. అప్పుడు చూసాను అదొక యాడ్ అనీ, ఆవిడ ఏదో పూసలు,మాలలని ఎండార్స్ చేస్తోంది అని. కిందేమో బ్రేకింగు న్యూసు లో "శ్రీరామ రాజ్యం" ఆడియో ఆవిష్కరణ అని న్యూసు.

ఇంకేదో టీవీలో రాందేవ్ బాబా ఆసనాలతో ప్రేక్షకులని మంత్ర ముగ్ధులని చేసే పని లో బిజీ గా ఉన్నాడు.ఇంకో ఛానెల్లో వెంకీ బాబు "నేను పుట్టిన రోజు,ప్రేమ పుట్టిన రోజు" అంటూ హీరోయిన్ని అలరిస్తుండగా ఆయన 25 సంవత్సరాల ప్రస్థానం బ్యాక్ గ్రవుండ్ లో వినిపిస్తోంది.ఇంకాస్త ముందుకెళ్ళి చూస్తే షాయాజీ షిండే "ఎవర్రా నాకు బెయిలు ఇప్పించింది,ఎవరు" అని పిచ్చి గెంతులు వేస్తుండగా "సింహం" గుడ్లు గుండ్రంగా తిప్పుతూ చూపుడి వేలితో ఎవరినో శాసించడం మొదలెట్టాడు.ఎందుకు లే "బాబూ",పొద్దున్నే, అనుకుని వేమూరి వారి ఛానెల్ పెడితే వారు కూడా ఏవేవో ఉంగరాల ద్వారా ప్రజల కష్టాలని అర్జెంటు గా తీర్చేసే పని మీద ఉన్నారు. వీళ్ళకే ఎప్పుడూ సెన్సేషనల్ న్యూస్ దొరికే ఉంగరం ఏదో కనుక్కుని పెట్టుకుంటే పోలా,సగం కష్టాలు తీరుతాయి రిపోర్టర్లవి.

మరేదో ఛానెల్లో స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ ప్రోగ్రాం వస్తోంది. మొట్టమొదటి సారి ఎగిరిన జాతీయ ఝండా కరీం నగర్ జిల్లా నుండే తయారయినదిట.ఈ మాట మన ...కి తెలియదేమో ఇంకా, ఎక్కడా వాడలేదు.వాళ్ళ నాయకుడిని తలచుకున్నానో లేదో ప్రత్యక్షం వారి అనుచరులు.

అర్ధరాత్రి స్వాతంత్ర్యం వచ్చింది, అలాగే చిదంబరం అర్ధరాత్రి(?)ప్రకటన చేసారు కనుక, ఆ మాట కి కట్టుబడి ఉండాలి అని సింబాలిక్ గా చెప్పేందుకు రెండు ఝండాలు ఎగరేస్తున్నారుట వీరు. వాహ్వా వాహ్వా..

సరే, ఇంకో ఛానెల్ కి మారాను, వారేమో కామెడీ పేరడీ తో బిజీ గా అనిపించి యువనేత ఛానెల్ పెట్టాను. వీరేమో యధావిధి గా తమ ప్రియతమ నేత మీద పూలవర్షం కురిపిస్తూ 2009 సెప్టెంబరు రెండవ వారం నుండీ పక్కనే పెట్టుకుంటున్న కిలోల కొద్దీ బురద నుండి కొంచం కొంచం తీసి ప్రభుత్వం మీదా అధిష్టానం మీదా వేస్తూ, మువ్వన్నెల సంబరాలని చెప్తున్నారు తమ వార్తలలో.
అలాగే జరగబోయే యువనేత "ఓదార్పు" గురించి కూడా.

మన నాయకులు కొంత మంది స్వాతంత్ర్య సంబరాలకి అటెండ్ అయ్యి విధులకి మాత్రం దూరం గా ఉండాలి అని నిర్ణయించుకున్నారుట.ఛీ సిగ్గుండాలి, పని చెయ్యము అని పబ్లిగ్గా చెప్పుకోవడానికి.

అందరికీ స్వాతంత్ర్య దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు. నేనూ మా అబ్బాయి మన్మోహన్ సింగ్ తో కలిసి జనగణ మణ పాడే టైం అవుతోంది మరి.

Thursday, August 4, 2011

ZNMD

పోయిన శని ఆది వారాలలో చూద్దామంటే టిక్కెట్లు లేవు ఏ షొ కీ కూడా. అసలు శుక్రవారమే దొరకలేదు. దొరకలేదు అంటే ముందు మూణ్ణాలుగు వరుసల్లో ఉన్నాయి కానీ అలా కక్కుర్తి గా చూసి ఆ నెప్పులు ఈ నెప్పులు తెచ్చుకోవడమెందుకని ఆగాము. ఓ సారి ధూం 2 మొదటి వరుసలో కూర్చుని చూసా లెండి, ఆ అనుభవం అన్నమాట. మొదటి వరుసలో కూర్చుని ఎవరైనా చూస్తారా అని అడక్కండి,అదంతే!! ఒకోసారి ఇలాంటి అద్రుష్టాలని,ఎప్పుడూ హరీష్ రావు నోటినీ ఆపలేమంతే.

సరేలే, ఇక చూడలేమని ఆశ వదిలేసుకున్నాను. నిన్న ఎందుకో కార్స్ 2 రిలీజ్ ఎప్పుడు అని చూస్తోంటే ఈ సినిమా షో కనపడింది,రాత్రి షో ఉంది. టిక్కెట్లూ ఉన్నాయి. అంతే, బుక్కాను వెంటనే.

హాల్లో వెనక నుండి ఐదారు వరుసలు మాత్రం నిండాయంతే, వీక్ డే అవ్వడం వల్ల అనుకుంటా.

ముగ్గురు స్నేహితులు తమ జీవితం లో సమస్యలకి ఒక హాలీడే కి వెళ్ళి అక్కడ ఎదురైన వివిధ పరిస్థితుల ద్వారా,ఉత్తేజం పొంది జీవితాన్ని కొత్తగా తీర్చిదిద్దుకుంతారు..ఇదీ కధ క్లుప్తం గా

సినిమా నాకు నచ్చింది. హాయిగా ఉంది. పెద్ద హీరో కదా అని ఈ మల్టీ స్టారర్ చిత్రం లో హ్రితిక్ కి ఎక్కువ పోర్షన్ లాంటి వేమీ జరగలేదు.

ఫర్హాన్ అక్తర్ బాగా నవ్వించాడు,బాబీ డియోల్ చాలా బాగున్నాడు. కత్రీనా అందం గురించి ప్రత్యేకం గా చెప్పేదేముంది.

అన్నింటికంటే చివర్లో వీళ్ళ ముగ్గురూ కలిసి దూరదర్శన్ మ్యూజిక్ని ఇమిటేట్ చెయ్యడం నాకు చాలా నచ్చింది. నా పక్కన కూర్చున్న 14-15 ఏళ్ళ పిల్లాడికి వాళ్ళ తల్లితండ్రులు,ఇతర పెద్ద వాళ్ళు ఎందుకు అలా నవ్వుతున్నారో అర్ధం కాలేదు. దూరదర్శనం రోజుల పిల్లాడు కాదు కదా మరి.

మొత్తానికి ఆహ్లాదకరమైన సినిమా. వీలయితే చూడండి. బాలీవుడ్ లో ఇలాంటివి వచ్చెస్తున్నాయి,మన వాళ్ళు ఎప్పుడో అని కొచ్చన్ కూడా వేసుకోకూడదు.

Thursday, July 28, 2011

ఫేస్ బుక్

మాకు ఇక్కడ సింగపూర్ లో టీవీ పెట్టగానే "రక్తమోడిన రహాదరులు" అనో " కీచక టీచర్" అనో మరింకోటనో గాట్ఠిగా అరుస్తూ ఢఢన్ ఢఢన్ అనే బ్యాక్ గ్రవుండ్ మ్యూజిక్ తో భయంకర ద్రుశ్యాలని చూపే ఛానెల్స్ లేవు. అసలు తెలుగు ప్రసారాలే లేవు. ఎప్పుడైనా తెలుగు చానెళ్ళని నెట్ లో చూడటమే.


దాని లోటు ఫేస్ బుక్ తీర్చేసింది ఈరోజు నాకు. ఈ మధ్య నేనూ ఫేస్ బుక్ ఖాతా తెరిచాను. కానీ దానిలో నేను రాసేది తక్కువ చూసేది ఎక్కువ అన్నమాట. అసలు నిమిష నిమిషానికీ అప్డేట్స్ ఎలా ఇస్తారెండీ బాబూ. అదో టాలెంట్ అనుకోవాలేమో. సరే ఇక విషయం లోకి ఈరోజు అప్డేట్స్ చూస్తోంటే ఓ ఫొటో కనపడింది. ఏమిటిది, తప్పు చూసానా అనుకుంటూ మళ్ళీ చూసాను. ఛా,ఇలాంటి ఫొటో అయ్యుండదులే అనుకున్నా. కానీ మెసేజ్ చూస్తే నేమో "కండోలెన్స్" వగైరా వగైరాలున్నాయి.వెంటనే దానిని క్లిక్ చేసి చూస్తే ఏముంది, ఓ చిన్న బాబు అంత్యక్రియల ఫోటో.



ఆ ఫోటో పెట్టిన వ్యక్తి మేనల్లుడు మరణించాడుట. అతని ఆత్మ శాంతి కలగాలని వ్యాఖ్య రాసి ఫోటో పెట్టాడు. ఇంకేముంది,వ్యాఖ్యలు వెల్లువెత్తాయి,అయ్యో ఎలా జరిగింది,మీకు నా సంతాపం,ఆ దేవుడు కఠినాత్ముడు లాంటి సంధర్భానుసార వ్యాఖ్యలతో.


అయినవారు మరణించడం ఎవరినైనా కలచివేసే సంఘటన. కానీ ఏమో...ఎలా రాయాలో అర్ధం కావట్లేదు. ఆ బాబు ఫొటో పెట్టాడనా ఇంత బాధ అంటే,అవును,కాదు అనే సమాధానం వస్తుంది నా నుండి.

అసలు ఏ ఫోటో లు పెడుతున్నారో కూడా తెలీని మైకం లో వ్యాఖ్యల కోసం పెడుతున్నారేమో అనిపిస్తోంది కొంతమంది పెట్టే ఫోటో లు చూస్తోంటే.


అబ్బా ఎంత బాగున్నారో నీ పిల్లలు,చో చ్వీట్,అసలు నీకు అంత వయసున్నట్టే కనపడట్లేదు,లుకింగ్ యంగ్ ఇవేగా వ్యాఖ్యలు ఏ ఫొటో చూసినా.

అసలు అంతకుమించి ఏమి వ్యాఖ్యానిస్తాం లెండి ఎదుటి వారి ఫోటో మీద :)). కొంతమంది పెట్టే ఫొటోలలో అంత "చ్వీట్" ఏమిటో నాకు అర్ధం కాదు. భావుకత్వం లేదు కాబట్టి నాకు కవితలు అర్ధం కానట్లు ఇదీ అంతే నేమో లే అని సరిపెట్టేసుకుంటాను.

ఏ మనిషికైనా పొగడ్త టానిక్ లాంటిది. కానీ ఫేస్ బుక్ లో సగం అతిశయోక్తులే ఉంటాయి.

కొంత మంది విషయాన్ని చెప్పీ చెప్పకుండా అన్నట్లు ఆ విషయానికి సంబంధించి ఓ ఫోటో పెడతారు. అది వాళ్ళ పిల్లలు చేతికి కట్టు తో ఉన్న ఫోటో కావచ్చు,మేము ఫలానా ఊరెళ్ళాము అని అర్ధం వచ్చేటట్లు ఆ ఊరి పేరు బ్యాక్ గ్రవుండ్ లో ఉన్న ఫోటో కావచ్చు..ఎవరి క్రియేటివిటీకి తగ్గట్లు వాళ్ళు.

ఇంకొంతమంది ని చూస్తే అనుమానం వస్తుంది వీళ్ళు కానీ ఏదైనా సొంతం గా అప్లికేషన్ తయారు చేసుకున్నారా ఏమిటి, ఫలానా వాళ్ళు ఏమి అప్డేట్ చేసినా,ఎక్కడ వ్యాఖ్య పెట్టినా తమ తరపున ఓ "లైకు" కొట్టేటట్లు అని.

కొంత మంది చేసే అతి తట్టుకోలేము అసలు. వాళ్ళకి వాళ్ళు బ్యూటీ క్వీన్ గానో,ఎవర్ గ్రీన్ హీరో గానో ఊహించేసుకుంటూ పెట్టే ఫోటోలని చూస్తే వీళ్ళకి "గ్రేస్ ఫుల్ ఏజింగ్" అంటే తెలీదేమో అనిపిస్తుంది.

ఇన్ని చెప్పినప్పుడు మరి దీనికి దూరం గా ఉందచ్చు గా అంటారేమో,హ్హ్మ్..మానవమాత్రులకి ఎదుటివారి విషయాలమీద తగని ఆసక్తి అని తెలియదా మిత్రమా..:))

సరే ఇక ఈ గోల వదిలేస్తే,భారారే గారు కొత్త హారం ఉత్సాహం లో కవితలు రాసేసరికి నాకూ ఉత్సాహం వచ్చింది. నాకు స్వంతం గా హారం లేకపోతేనేమి బంగారం లాంటి నా బ్లాగుంది గా అనుకుని మొదలెట్టాను. దేనిమీదో ఎందుకు,ఫేస్బుక్ మీదే రాయి అని నా అంతరాత్మ చెప్పింది. రెడీ ఆ?


నువ్వు రెస్టారెంటుకెళ్ళావు
నేను చూసాను
మంచూరియా ఆర్డరిచ్చావు
వాసన పీల్చాను
కానీ..కానీ... మిత్రమా
క్షమించలేని ద్రోహం చేసావు
.
.
.
.
.
మంచూరియా ముందు పెట్టుకుని ఫోటో మరిచావు
ఫేస్ బుక్ లో అప్డేట్ ఆలశ్యం చేసావు

Friday, July 22, 2011

సింఘం

మొదటి రోజు చివరి ఆట లో "సింఘం" నిన్న చూసి ఇవాళ ఇంటికొచ్చాను. సింఘం పంజా కి పడిపోయి లేట్ అవ్వడం కాదు ,ఇవాళ వచ్చానంటే, నిన్న రాత్రి 11.59 కి సినిమా మొదలయ్యి తెల్లవారుఝామున ముగిసింది.

నేను తమిళ్ తెలుగు వెర్షన్లు చూడలెదు కాబట్టి ఫ్రెష్ మైండు తో సినిమాకి వెళ్ళాను.టికెట్ తీసుకునే ముందు పోస్టర్ లో కాజల్ ని చూసినప్పుడు మాత్రం అనిపించింది అజయ్ దేవగణ్ పక్కన అనుష్క అయితే బాగుండేదేమో ఈ అమ్మాయి మరీ చిన్నగా కనపడుతుంది అతని సరసన అని.

ఎనభయ్యో వంద మందో పట్టే చిన్న స్క్రీన్ అది.పాప్ కార్న్,శీతలపానీయం తో మా సీటుకి వచ్చాను. అదేమి సీటండీ బాబూ,పేరు కి కపుల్ సీటే కానీ కాస్త కాలు మీద కాలు వేసుకుని కూర్చుందామని కాలు అటూ ఇటూ ఏమరుపాటుగా కదిపానంటే నా ముందు సీట్లో నెత్తి మీద ఏరియల్ వ్యూ లో కనపడ్డట్టు అక్కడక్కడ మాత్రమే జుట్టున్న ఆసామి కి నా కాలు తగిలేటట్లు ఉంది.

అయినా సినిమాలో అంత మైమరిచి చూసే సీన్లేమీ లేవు కాబట్టి ఈ సమస్య ఎదురవలేదు.

సినిమా కధ మీ అందరికీ తెలుసు కదా పోలీసు విలన్ మధ్య జరిగే పోరాటం.ఇలాంటి కధలో హీరో ఇంట్రడక్షన్ మామూలుగా ఉంటే బాగోదు కాబట్టి,ఫార్ములా ప్రకారం ఒక గుడి కోనేరు లో మునిగి లేచి తన ఆరు పలకల బాడీ నీ చూపిస్తూ మన సింఘం నడచి వస్తాడు. వచ్చీ రాగానే రెఫ్యూజీ లో అభిషేక్ కి డ్యాన్సులలో పోటీ గా అన్నట్లు ఒకటే స్టెప్పుతో ఓ పాట. ఈ పాట అనవసరం.

మంచివాళ్ళకి మంచివాడూ,ఆపదలో ఆదుకునే వాడు,చెడ్డవారిని చితకబాదే పోలీసు గా ఓ నాలుగైదు సీన్లలో మనకి హీరో ని చూపిస్తారు.

హీరోయిన్ ఇంట్రడక్షన్ లో కళ్ళనో,కాళ్ళనో మొదట చూపించకుండా కాజల్ చెంగున కారు లోంచి దూకి మన ముందుకొచ్చెస్తుంది ఏ ఆర్భాటం లేకుండా.

ఈ అమ్మాయి సినిమా అంతా చుడీదార్ లలో నే కనపడింది ఒక పాటలో చీర లో మెరిసింది. నటన కి పెద్దగా ఏమీ లేదు. మగధీర లో చాలా అందం గా ఉన్న ఈ అమ్మాయి ఎందుకో ఈసారి డల్ గా కనపడింది. మన రాజమౌళి టేకింగ్ డిఫరెంటో లేక ఈ అమ్మాయి లో కళ తగ్గిందో.

హీరో హీరోయిన్ మధ్య రొమాన్స్ కూడా పెద్దగా ఏమీ లేదు.అనవసరం గా ఫార్ములా ప్రకారం ఇరికించిన రెండు పాటలు కూడా వేస్ట్.

ప్రకాష్ రాజ్ నటన ఈ సినిమా కి హై లైట్ అవుతుంది. పైగా హిందీ సినిమాలలో పెద్ద గా వినిపించని అంత్య ప్రాస డైలాగులు ఇతని కోసమే రాసారా అన్నట్లు ఈ సినిమాలో కొన్ని ఉన్నాయి, బాలీవుడ్ ప్రేక్షకులకి ఇవి కొత్త కాబట్టి కొన్నింటికి చప్పట్లు పడ్డాయి మల్టీప్లెక్సు లో కూడా.

యాక్షన్ ఎపిసోడ్స్ పుష్కలం ఈ సినిమాలో. బెల్టు తో గూండాలని చితకబాదడం,వట్టి చేత్తో నడి బజార్లో రౌడీలని చావగొట్టడం వంటివి చూస్తే పోలీసు ప్రధాన పాత్రలో వచ్చిన పాత సినిమాలు గుర్తొస్తాయి.

మన టాలీవుడ్ కి చెందిన ఒక అగ్రకధానాయకుడి ని మైమరిపించే సీన్ ఒకటుంది.హీరో కొట్టగానే గూండా తన సూమో తో సహా తలకిందులయ్యి గాల్లోకి లేస్తాడు. పైకి లేచిన ఆ సూమో కింద పడుతుండగా గూండా ని మెరుపులా బైటికి లాగి మరలా చితక్కొట్టే సీన్ కి చప్పట్లు,విజిల్సూ ను. ఈ సీన్ కి విజిల్స్ పడ్డాయంటే.. :)

మధ్య మధ్య లో మరాఠీ డైలాగులు నా లాంటి వారికి అర్ధం కావు. మన సాయి కుమార్ పోలీస్ స్టొరీ లో పలికిన డైలాగ్ తెలియకపోవడం వల్ల కావచ్చు అజయ్ దేవ్ గణ్ పలికిన "నాలుగో సిం హం నా బుర్ర లో ఉంది" అనే డైలాగ్ కి మంచి రెస్పాన్స్ వచ్చింది.

సినిమా మొదటి కాసేపు Slapstick కామెడీ తో కామెడీ పార్ట్ ని నడిపించెస్తే ప్రకాష్ రాజ్ ఎంటర్ అయ్యి విలనీ ని కామెడీ ని తన భుజస్కంధాల పై మోసెసాడు చివరి దాకా.క్లోజప్ సీన్ లలో తన విగ్గు పై కాస్త శ్రద్ధ పెట్టుంటే బాగుండేది.


చివరి సీన్ లో అతని నటన బాగుంది. ఎలా నటించినా కానీ "మార్పు" పేరుతో పరాయి నటులని ఆదరించి అందలమెక్కించే మనకున్న సుగుణం హిందీ ప్రేక్షకుల వద్ద లేదు కాబట్టి ప్రకాష్ రాజ్ భవితవ్యం చెప్పలేము.

కానీ ఇతని నటన,డైలాగ్ డెలివరీ ప్రత్యేకం గా ఉన్నాయి కాబట్టి రాణిస్తాడనే అనిపించింది అట్లీస్ట్ కొన్ని సినిమాల వరకూ.

సహాయ నటులు అందరూ బాగున్నారు ఎక్కువ మంది మరాఠీ నటుల లాగ అనిపించారు.

ఇలాంటి సినిమాల ఫార్ములా ప్రకారం విలన్ అంతమయ్యేముందు అనవసర ఆర్భాటపు ఐటెం సాంగ్ లేకపోవడం పెద్ద రిలీఫ్.

చివరికి విలన్ అంతమవ్వాలి కాబట్టి హడావిడి గా పోలీసులందరూ హీరో కి సపోర్ట్ చేసెయ్యడం అనేది నాటకీయం గా ఉన్న స్క్రీన్ ప్లే బాగుండటం వల్ల ఆలోచించే లోపే సినిమా అయిపోతుంది.

ఒరిజినల్ వెర్షన్ చూసి స్క్రీన్ లో అటు సూర్య ని ఇటు అజయ్ దేవ్గణ్ ని ఊహించుకోకుండా ఇది చూస్తే ఓ టైంపాస్ సినిమా చూసామన్న త్రుప్తి మాత్రం గ్యారెంటీ.

Tuesday, July 12, 2011

ఏమిటీ పిచ్చి గోల

ఒకప్పుడు రైళ్ళు బస్సులలో ప్రయాణం చేస్తోంటే గుట్కాలు,సిగరెట్ల బెడద ఎక్కువ గా ఉండేది. ఇప్పుడు స్మోకింగ్ కాస్త తగ్గినట్లే అనిపిస్తోంది కానీ కొత్త జాడ్యం బయలుదేరింది దాని స్థానే. సెల్ ఫోనులో పాటలు బయటకి వినపడెట్టు పెట్టడం.

ఒకసారి 2007/2008 లో అమలాపురం నుండి కాకినాడ బస్సు లో వస్తోంటే మొదటి సారి ఇది గమనించాను. పెద్దగా చదువుకున్న వాళ్ళు కాదు ఆరోజు అలా పాటలు బయటకి పెట్టినవాళ్ళు.ఏమో లే తెలీక,సెల్ ఫోను మోజులో అలా పెట్టుకున్నారేమో అనుకున్నాను.

2011 లో కూడా సేం సీన్,స్థలం,మనుష్యులు మార్పు అంతే.

సీన్ 1

పినాకిని ఎక్స్ ప్రెస్: చెన్నై నుండి విజయవాడ బయలుదేరాను. చెన్నై ఎండకి విసిగి పోయి ఉంటే దానికి తోడు రైలు ఆలశ్యం బోనస్సు. రైలెక్కాకా ఏసీ పని చెయ్యలేదు రైలు కదిలేవరకూ. రైలు కదిలి స్పీడందుకుంది. హమ్మయ్య ఇక కునుకు తీదామనుకుంటుండగా ఓ మగానుభావుడు తన ఒడి పరికరం(ల్యాప్ టాప్) లో కంపార్టుమెంటు మొత్తానికి సినిమా వినిపించడం మొదలెట్టాడు. పోనీ చదువు లేని వాడా అంటే అదీ కాదు,రైలెక్కినప్పటినుండీ చూస్తున్నా,సారు ఫోను చెవులకి సూపర్ గ్లూ తో అతికించేసుకుని Unix,Linux,Client,Delivery etc తప్ప వేరే పదాలు వాడటం లేదు. హెడ్ ఫోన్స్ వాడాలి అన్న కామన్ సెన్స్ మాత్రం శూన్యం.



ఇది చూసి నా పక్కన వరుస లో కూర్చున్న ఆయనకి మూడొచ్చేసి తన ఫోను లో పాత మధురాలు వినిపించడం మొదలెట్టాడు అందరికీ. నా వెనకాల కూర్చున్నతను నేనేమి తక్కువ అనుకుంటూ కాసేపటికి దేవిశ్రీ ప్రసాదు ని రంగం లో కి దింపాడు. అసలు రైలంటేనే రణగొణధ్వనుల మయం. అంత గోలలో అలా "సెలెక్టివ్" హియరింగ్ ఎలా ఉంటుందో అన్న ఆశ్చర్యం కూడా కలిగింది విసుగుతో పాటు.


నేనూ,నా పక్కనున్న రిటైర్డు ఫిజిక్స్ లెక్చరర్ గారూ ఏమీ చెయ్యలేక నిట్టూర్చాము. నాకు ఆ రూట్ కొత్త కావడం తో నెక్స్ట్ ఏ ఊరు,విజయవాడ ఎప్పుడొస్తుందో ఆయన చెప్తోంటే వింటూ,మధ్య మధ్యలో నా చేతి లో ఉన్న చిలకమర్తి వారి గణపతి గురించి చర్చిస్తూ,మధ్య మధ్యలో ఈ న్యూసెన్స్ గాళ్ళని తిట్టుకుంటూ విసుక్కుంటూ మొత్తానికి విజయవాడ చేరాను. విజయవాడ రావడానికి ఓ రెండు గంటల ముందు మాత్రం ఈ గోల అంతా తగ్గి కాస్త ప్రశాంతత వచ్చింది.

సీన్ 2

నవజీవన్ ఎక్స్ ప్రెస్స్:

పొద్దూన్నే ఖమ్మం లో ఎక్కాను. విజయవాడ చేరుతుండగా మెల్లిగా ఒకోక్కళ్ళే లేచి దంతావధానాలు అవీ కానిచ్చి కాపీలు తాగి టిపినీలు చెయ్యగానే భక్తి భావం ఉప్పొంగి టీ సీరీస్ వారికి అనూరాధా పౌడ్వాల్ పాడిన దేవీ స్తుతులు,పాటలు మొదలు సెల్ ఫోన్లలో. మధ్యాహ్నం అవ్వగానే సల్మాన్ ఖాన్ దమాంగ్ తో తయారయ్యాడు మా కంపార్ట్మెంట్లో.
(పొద్దూన్నే అయితే భక్తి,లంచ్ తరువాత బాలీవుడ్,సెన్స్ బాగానే ఉంది "న్యూ" సెన్స్ గాళ్ళకి)


లంచ్ తరువాత ఇక ఆ న్యూసెన్స్ గాళ్ళు బాలీవుడ్ హిట్స్ ని సెల్ ఫోను లో బిగ్గర గా ప్లే చెయ్యడమే కాకుండా karaoke కూడా మొదలెట్టేసారు. పోనీ లే ఇది నాకు ఓ రెండు వరుసల అవతల కదా జరిగేది అని సరిపెట్టుకున్నాను నిద్రా భంగం అవుతున్నా కానీ.

మా దగ్గర సైడు బెర్తు లో ఉన్న ఇంకో కుర్రాడు తనూ మొదలెట్టాడు. హాయిగా పాటలు అలా బయటకి ప్లే చెస్తూ సెల్ ఫోను ని కుండ లాంటి బొజ్జ మీద బోర్లించేసి తాళాలూ,దరువులూ మొదలెట్తాడు పాటకి అనుగుణం గా.

అసలే రైలు లేటు కా పరుగెడుతోంది(running late),నా లక్కు యధా ప్రకారం గా ఉండి ఏసీ పని చెయ్యడం మానేసి అప్పటికి ఓ గంటయ్యింది.

అన్నీ కలిపి విసుగు తన్నుకొస్తున్నా కానీ వీలైనంత మ్రుదువుగా చెప్పా ఆ అబ్బాయికి హెడ్ ఫోన్స్ పెట్టు కో అని. అంతే కయ్యి మని లేచాడు నా మీద, నీకేమి ఇబ్బంది అసలు,నా ఫోను నా ఇష్టం అంటూ.


ఏటి సేత్తాం,ఏటీ సెయ్యలేము ఇలాంటి వాళ్ళని. అప్పటి వరకూ ఇదంతా చూస్తున్న నా ఎదురు సీటు తమిళియన్ లేచి ఆ అబ్బాయి ని వాయించేసాడు, ఆ నిర్లక్ష్యం,పొగరు ఏమిటి అంత పొలైట్ గా అడిగితే అంటూ. అంతే వాడు ఈయన మీద కూడా పడి కరవడం మొదలెట్టాడు.

కాసేపు వాదించి విసిగిపోయి ఆయనా కూర్చున్నారు పాపం.

ఈ అబ్బాయీ చదువుకోని వాడేమీ కాదు. హిందీ,తమిళ్,గుజరాతీ,ఇంగ్లీషు అనర్గళం గా మాట్లాడుతున్నాడు.

చెప్పండి ఇలాంటి వాళ్ళని ఏమి చెయ్యాలి,మీకెప్పుడైనా ఎదురయ్యారా?

ఇలాంటి డాక్టర్లు ఇంకా ఉన్నారండోయ్ ఈరోజుల్లో కూడా

ఈ మధ్య ఓ పదిరోజులు కాకినాడ వెళ్ళాను నాన్నగారిని చూడటానికి. ఓ ఆరు నెలల క్రితం బాగా అనారోగ్యం పాలైన ఆయన ఇప్పుడు కాస్త కులాసా. ఇక మేమందరమూ వెళ్తే ఎక్కడ ఆగుతారు ఆయన? హడావిడిగా తిరిగేసి అక్కడికీ ఇక్కడికీ అంటూ దగ్గర దగ్గర ఊర్ల ట్రిప్పులు పెట్టారు.

అందులో భాగం గా అయినవిల్లి వినాయకుడి గుడికి వెళ్ళాము. దర్శనం అయ్యాకా దూరపు బంధువలావిడ ని చూడటానికి అమలాపురం వచ్చాము.అప్పటికి మధ్యాహ్నం అయ్యింది.

కాస్త మంచి భోజన హోటల్ ఎక్కద ఉందో అని కనుక్కుంటే ఆ ఏదరకెళ్ళి రైటు కి తిరగండి,మాంచి డీలక్సు హోట్లు ఉన్నాదండీ అని చెప్పారు. డీలక్స్ లు అవీ కాదు కానీ అని,కాస్త ముందుకి కదలగానే సుబ్బారావు హోటల్ అన్న బోర్డు కనపడింది. కాకినాడ లో సుబ్బాయ్య లాగ అమలాపురం లో సుబ్బారావు మంచి భోజనం పెడతాడేమో అనుకుని వెళ్ళాము.

లోపలకి వెళ్ళగానే ఎక్కువ మంది టిపినీలు తింటూ కనిపించారు. ఏమో లే మధ్యాహ్న భోజనానికి బదులు డిఫరెంట్ గా ఇవి తింటున్నారేమో అనుకుని భోజనాలు ఆర్డరిస్తే ఏముంది కబురు చల్లగా చెప్పాడు సర్వారాయుడు(సర్వరు),టిఫిన్లు తప్ప భోజనం లేదండెఅంటూ..

నీరసం వచ్చేసింది,అయినా కానీ పచ్చని అరిటాకులలో పక్క వాళ్ళ ప్లేట్లలో కనపడుతున్న దోశ,రెండు మూడు చట్నీలు నన్ను అక్కడ నుండి కదలనీయలేదు.

నాన్నగారికి నాకూ ఉల్లి దోశ చెప్పాము. మిగిలిన వాళ్ళు ఇడ్లీ తో సరిపెట్టేసుకున్నారు. ఇలాంటి హోటళ్ళలో భోజనం అదుర్స్ అనుకుంటూ మా దోశల కోసం ఆశ గా ఎదురు చూసాను. తిన్న ప్లేట్లు తీయడానికి చేతిలో ఓ బకెట్టు,క్లీన్ చెయ్యడానికి ఓ పాత బట్ట తీసుకొచ్చిన క్లీనర్ ని,సర్వారాయుడు చేతిలో నాలుగు వేళ్ళతో టీ గ్లాసులు పట్టుకు రావడం చూస్తే చిన్నతనపు రోజులు గుర్తొచ్చాయి.

మొత్తానికి మా దోశలు వచ్చాయి. ఊహూ,అనుకున్నంత రుచి గా లేవసలు. అయినా ఇంకోటి ఆర్డర్ చేసాను ఆకలి దంచెస్తుంటే.

ఇంటికి రావడం మొదలు,పొట్టలో ఏదో తేడా అనిపించింది.నాన్నగారికేమో అర్ధరాత్రి నుండీ మొదలు.

నేను ఎలాగో మేనేజ్ చేసేసాను పాపం నాన్నగారికి ప్రయాణపు అలసట కూడా కలిపి ఇంకా నీరసించిపోయారు.

అసలే అనారోగ్యం నుండి అప్పుడే కోలుకుంటున్నారేమో కాస్త భయం వేసింది. సరే,మొదట ఒక ఫిజీషియన్ దగ్గరకి తీసుకెళ్దామని దగ్గర్లో ఎవరున్నారని వాకాబు చేస్తే అందరూ సాయంత్రమే ఉంటారుట.

ఇంతలో అమ్మకి గుర్తొచ్చింది,ఫలానా వీధిలో ఒకాయన ఉన్నారు ఆయన ఉంటారిప్పుడు అని. ఇంతకీ ఆయనేవరో కాదు,తెలుగు వారికి బాగా చిరపరిచితమైన వ్యక్తి సోదరుడే.

ఆ,ఏముంది,ఇలాంటి వాళ్ళందరూ బాగా హడావిడిగా ఉంటారు అనుకుంటూ వెళ్ళాను నాన్నగారిని తీసుకుని. అస్సలు హంగూ ఆర్భాటం ఏమీ లేదు. పేషంట్లు కూడా పెద్ద గా లేరు. ఓ పది నిమిషాలు వెయిట్ చేసామేమో అంతే.


స్టమక్ అప్సెట్ అండీ,నిన్న బయట తిన్నాము అని చెప్పాను. Let Nature Take Its Course ,శరీరం అక్కరలేని వాటిని బయటకి తోసేస్తుంది,దాని పని అది చెయ్యనివ్వకుండా మనకేమో అర్జెంటు గా తగ్గిపోవాలి,వెంటనే నానా చెత్తా తినెయ్యాలి అన్న ఆరాటం తగ్గించుకుంతే సగం రోగాలు రావు,అసలు మందులతో పనిలేదు అన్నాడాయన.

షాక్ నేను ఆయన మాట తీరుకి.


కానీండి,పెద్దాయన బాగా నీరసం గా ఉన్నారు కాబట్టి ఈ టాబ్లెట్టు రాస్తున్నాను అంటూ ఓ రెండు మాత్రలు రాసారు అంతే. జ్వరం పెద్దగా లేదు,అయినా అలసట వల్ల వచ్చిందని మీరే చెప్తున్నారు గా,రెస్టు తీసుకోండి ఏమీ మందులు అక్కర్లేదు అన్నారు.

ఆ తరువాత ఆయన నాన్నగారికి కలిగిన అనారోగ్యం ప్రస్తుతం వాడుతున్న మందుల వివరాలు అవీ కనుక్కున్నారు. ఆయన మాట్లాడుతోంటే ఒక వ్యక్తిత్వ వికాస నిపుణుడితో మాట్లాడుతున్నట్లే ఉంది.

ఆ పక్కనే కూర్చున్న ఆయన స్నేహితుడి ఫోను మోగగానే కయ్యి మన్నాడీయన,ఓ పది నిమిషాలు ఉండలేవూ ఆ ఫోను లేకుండా అంటూ.

తనకి కలిగిన అనారోగ్యం గురించి నాన్నగారికి ఎంత బెంగగా ఉండేదో. ఈయనతో మాట్లాడిన తరువాత నాన్నగారు కాస్త రిలీఫ్ ఫీల్ అవ్వడం గమనించాను.

అసలు ఆయన తీరు ప్రస్తుత డాక్టర్ల తీరుతో పోలిస్తే ఎంత ఆశ్చర్యం వేసిందో.చిన్న ఉదాహరణ.మేమున్నప్పుడు ఒకావిడ తన పిల్లాడికి దగ్గు ఇంకా తగ్గలేదు అంటూ తీసుకొచ్చింది.

ఏంటమ్మా,మంత్రం వేసినట్లు తగ్గిపోవాలంటే ఎలాగ,నేను చెప్పిన మార్పులు చేసావా వాడి తిండిలో?లేదు కదా,కాస్త దగ్గు తగ్గేవరకైనా చిరుతిళ్ళు మానిపించు వాడితో అని మందలించారాయన. ఇదిగో ఈ మందు తీసుకెళ్ళు అంటూ తన దగ్గరున్న సాంపిల్ తీసి ఇచ్చారు బయట కొనే పని లేకుండా.

అసలు ఆయన హాస్పిటల్ కి అనుబంధం గా మెడికల్ షాపు కూదా లేదంటే ఊహించుకోండి ఆయన ప్రాక్టీసు ఎంత తక్కువో. ఫీజు కూడా తక్కువే.

గరీబోళ్ళము సారూ,మాకు పట్టాలివ్వాలా,ఇళ్ళివ్వాల అని అరిచి గీ పెట్టే వారెవ్వారూ కూడా ఈయన దగ్గరకి రారుట మంచి డాక్టరు కాదని.

మిగతా చాలా మంది లాగ ఆ పరీక్షలు ఈ పరీక్షలు అంటూ హడావిడి చెయ్యకుండా,ఖరీదైన మందులు రాయకుండా కాస్త అవి తినడం తగ్గించు ఇవి మానేయి అని చెప్పి మందులు కూడా ఉచితం గా ఇస్తే ఈయన "మంచి" డాక్టర్ ఎలా అవుతాడు?

మనము మన చేతులతో అనారోగ్యాలని ఎలా కొని తెచ్చుకుంటున్నామో ఆయన వివరించిన తీరు అమోఘం.

తమ అనుబంధ ల్యాబ్ లో పరీక్షలు చేసి తమ పక్కనున్న మెడికల్ షాపులో మాత్రమే దొరికే బలానికి ఓ పెద్ద స్ట్రిప్పు క్యాప్సూల్సు,రెండు మూడు టానిక్కులు ఇస్తే తప్ప మంచి డాక్టరు కాదన్నమాట.

Wednesday, June 1, 2011

పిల్లలు తెలివైనవాళ్లయితే 15-16 ఏళ్ళకే వాళ్ళు లక్షలు సంపాదించెయ్యచ్చు...పదండి తోమెద్దాము వాళ్ళని

రోజు టైంస్ ఆఫ్ ఇండియా లో ఒక న్యూసు ఐటం చదివి కాసేపు షాక్ అయ్యాను. దాని సారాంశం ఏమిటయ్యా అంటే ఐఐటీ,ఇంటర్,ఎంసెట్ లలో మంచి మంచి ర్యాంకులు సాధించిన పిల్లలకి రేటు కట్టి కొనుక్కుపోతున్నారుట కాలేజీ యాజమాన్యాలు తమ సంస్థ లోనే చదివాడు అని ప్రకటించుకోవడానికి.

అంతలోనే అప్పుడెప్పుడో ఈనాడులో చదివిన కధ గుర్తొచ్చింది. ఆ కధ లో మంచి ర్యాంకు సాధించిన పిల్లాడిని,తండ్రి అటక మీద దాచెస్తాడు,అన్ని కాలేజీలవాళ్ళ గోల భరించలేక.

అప్పుడు అది చదివి నవ్వుకున్నా గానీ ఇప్పుడు ఈ న్యూసు చదివాకా అసలు మనము పిల్లలకి ఏమి నేర్పిస్తున్నాము అనిపిస్తోంది. ఆ న్యూసు లో రాసినట్లు 15-20 లక్షలు కాకపోవచ్చు కానీ ఒక లక్ష కి అయినా పిల్లలని అలా అమ్మెయ్యడం దారుణం కదూ. ఆ పసి వయసు మీద ఇప్పటికీప్పుడు ఏమీ ప్రభావం చూపకపోవచ్చు కానీ భావి అవినీతి అధికారిని మన చేతులతో తయారుచెయ్యట్లేదూ?

అవినీతి అదీ పక్కన పెడితే పిల్లల మీద ఎంత ప్రెషర్ ఉంటుంది ఎక్సెల్ అవ్వాలి అంతే నువ్వు అని హుకుం జారీచెసే తల్లితండ్రులున్న పిల్లలకి?

అయినా తల్లితండ్రుల అత్యాశ ఉన్నంతవరకూ ఇలాంటివి తప్పవు. తమ పిల్లల కెపాసిటీ ఇంట్రస్టు తెలుసుకోకుండా వాతలు పెట్టుకోవాలని చూస్తే చక్కగా వేలకి వేలు క్షవరం తప్ప ఏమీ ఒరగదు.

ఆ మధ్య ఒకావిడ ని కలిసాను. ఆవిడ సింగపూర్ లోనే ఉంటారుట తన భర్తతో కలిసి వ్యాపారం చూసుకుంటూ. తమ అమ్మాయిని చెన్నై లో ఏదో బోర్డింగు స్కూల్ లో వేసారుట. అక్కడ అందరూ జర్మనీ,లండన్,సింగపూర్ etc ఇలా బయట దేశాలలో ఉన్న వాళ్ళ పిల్లలే ఉంటారండీ,స్విమ్మింగు,యోగా,డ్యాన్సు,స్పోర్ట్స్ అన్నీ కంపల్సరీ.అంత చక్కటి స్కూలు కాబట్టే నేను నిశ్చింతగా ఉన్నాను అంది. వీటిలో తమ అమ్మాయికి ఏది ఇంట్రస్టు అని ఆలోచించే తీరిక లేదనుకుంటా పాపం వ్యాపార బిజీ లో.


ఏమిటో ఈ మధ్య నాకు పిల్లలని ప్రెషర్ పెడుతున్న తల్లితండ్రులని చూస్తోంటే కోపం వస్తోంది,వాళ్ళ కెపాసిటీ తెలుసుకోకుండా ఏమిటి మీ ఆశలు,అవి తీరలేదని వాళ్ళని నిందించడం ఎందుకు అని గాట్ఠిగా చెప్పాలనిపిస్తోంది కానీ తన దాకా వస్తే కానీ తెలీదు అని పుటుక్కున ఒక మాట అనెస్తారని....

వీళ్ళెందుకిలా తయారవుతున్నారు?

ఈ మధ్య ఒక డవుటు వచ్చింది.నేను ఆ వయసు దాటొచ్చేసా కాబట్టి అలా అనిపిస్తోందా లేక నిజంగానే ఇప్పటి టీనేజీ/ఆ పై వయసు పిల్లల ప్రవర్తన విసుగు కలిగించేదిగా ఉంటోందా?

ఈ మధ్య టీనేజీ, ఆ పై వయసున్న (మన రాష్ట్రం లో )పిల్లలని గమనించి రాస్తున్న టపా ఇది. కొంత మందికి తమ లక్ష్యం మీద చక్కటి అవగాహన ఉండి పేరెంట్సు,స్నేహితులు,అంతర్జాల సహాయంతో తమ బంగారు భవిష్యత్తు కి బాటలు వేసుకుంటున్నారు.వీరికి సరదాలు,స్నేహితులూ ఉండనే ఉంటాయి అయినా సరే దేని దారి దానిదే.ఇలాంటి పిల్లలు ఈ కాలం లో ఉన్న తల్లి తండ్రులు నిజం గా అద్రుష్టవంతులు.

ఇంకొంతమంది పిల్లలు పూర్తి వ్యతిరేకం. వీరికి అమ్మ నాన్నలు, తమ శ్రేయస్సు కోరే వారు తప్ప అందరూ మంచివారు వీళ్ళ కళ్ళకి.

ఎంత సేపూ అమ్మా నాన్నలని తమ జీవితాలకి ప్రతిబంధకాలు గా భావిస్తున్నారే తప్ప వారు చెప్పేది ఏమిటో ఒక్క నిమిషమయినా ఆలోచించే తీరిక లేదు.పైగా ఫేసు బుక్కు ఇతర నెట్వర్కింగ్ సైట్లలో భారతీయ అమ్మ నాన్నలని సంత్రుప్తి పరచడం ఇంపాజిబుల్ అంటూ వీడియోలు,కార్టూన్లు,వాటికి వీరందరి ఆహా ఓహో లు,శభాష్ లూ ను.

జనరేషన్ గ్యాప్ అనేది నిరంతర స్రవంతి. అమ్మ నాన్నలకి,పిల్లలకీ మధ్య ఎప్పుడూ వంద శాతం అభిప్రాయాలు కలవవు.అంత మాత్రాన తల్లి తండ్రులని శత్రువులు గా చూస్తే ఆ తల్లి తండ్రులు తమ ఘోష ని ఎవరితో పంచుకుంటారు?అత్తగారో భర్తో,అల్లుడొ,ఆడపడుచో,కోడలో సాధిస్తే ఆ బాధ పంచుకోవడం తప్పు కాదు మన సమాజం లో కానీ పిల్లల గురించి ఎవరితోనైనా మనసు విప్పి చెప్పుకుంటే ఏమన్నా ఉందా...

పాపం ఇలాంటి బాధ ని తమలోనే దాచుకుని కుమిలిపోయే తల్లి తండ్రులని చూసి ఏడుపొచ్చినంత పనయ్యింది నాకు.

ఆ మధ్య టీవీలో చూసాను,ఒక 18-19 సంవత్సరాల ఆడపిల్ల పోలీసు స్టేషన్ కి వెళ్ళి తమ తల్లి తండ్రుల మీద ఫిర్యాదు. నాకు వాళ్ళు వద్దు,నా మానాన నేను ఉంటాను అంటే నన్ను వదిలేయట్లేదు అని.

అసలు కంటికి రెప్పలా కాపాడే తల్లి తండ్రులని వదిలి బయటకి వచ్చిన మరుక్షణం కాటెయ్యడానికి సదా రెడీ గా ఉండే తోడేళ్ళ గురించి ఎలా చెప్తే అర్ధం అవుతుంది ఇలాంటి ఆడపిల్లలకి?

నేడు ఏదో ఒక ఉద్యోగం దొరకడం గగనం కాదు కానీ కేవలం తల్లి తండ్రుల నుండి "విముక్తి" కోసం చదువు కి సంబంధం లేని ఏదో ఒక ఉద్యోగం లో చేరిపోయే ఆడపిల్లలని ఏమనాలి?

పోనీ వాళ్ళేఅమయినా నిజం గా రాచి రంపాన పెట్తెస్తున్నారా అంటే అదీ కాదు. ఎక్కువ ఫోను మాట్లాడద్దని అని ఉంటారేమో మహా అయితే అంతే. కూర్చుని చర్చించుకుంటే సమసిపోయే విషయాలకి కూడా వాళ్ళ మీద ద్వేషం పెంచేసుకుని క్షోభ పెట్టే పిల్లలని చూస్తే అనిపిస్తుంది ఎవరిది తప్పు తల్లి తండ్రులదా,వేగం గా విస్తరించిన "నవీన" నాగరికతదా అని.

ఎమతసేపూ ఫ్రెండ్సు,ఇంటర్నెట్టు,పార్టీలు ఇవే తప్ప తల్లి తండ్రుల ఊసు పట్టని వారిని ఏమనాలి?ఈ క్రమం లో ఏదన్న జరగకూడనిది జరిగితే అప్పుడు ఆదుకునేది తల్లితండ్రులు తప్ప మరెవ్వరూ కాదు. దురద్రుష్టం ఏమిటి అంటే ఈ సంగతిని అలా కళ్ళు మూసుకు పోయిన పిల్లలు గ్రహించలేకపోతున్నారు తమ కళ్ళెదురుగా ఉదాహరణలు కనపడుతున్నా కానీ,తమకు అలా జరగదు అన్న గుడ్డి నమ్మకంతో.

అనుభవఙులైన పెద్దవారి మాట కంటే ఆ అనుభవమంత వయసు లేని స్నేహితుల మాట వేదం.దానికి తగ్గట్టే సినిమాలు,అందులో తల్లి తండ్రులని బఫూన్లు గా ప్రెజెంట్ చెయ్యడం.

ఈ హిపోక్రసీలు,అవసరార్ధం ఏర్పడే ఫ్రెండ్సు ఆపద్భాందవులు కాదని కళ్ళు మూసుకుపోయిన ఈ పిల్లలకి తెలిసేదెలా?


ఇక ప్రతీవాడికీ నేను డేర్ అండ్ డాషింగ్,ఎవ్వరికీ భయపడను అని చెప్పుకోవడం ఫ్యాషన్ అయిపోయింది. గట్టిగా పదిమంది ముందు తనని తాను ప్రెజెంట్ చేసుకోలేని వాడు కూడా డేర్ అండ్ డాషింగే అంటోంటే చూసి నవ్వొస్తోంది. చేతకాని తన్నాన్ని కప్పి పుచ్చుకోవడానికి కాకపోతే ఈ హిపోక్రసీ దేనికోసం?

తల్లి తండ్రులు వేలకి వేలు ఫీజులు కట్టి చదివిస్తోనంటే వీళ్లకేమో బైకు కావాలి,ఫోను కావాలి నెలకి వేలకి వేలు పాకెట్ మనీ కూడా ఇవ్వాలి జల్సాలకి.

అంత కష్టపడి చదివిస్తున్నారే,కనీసం తమకి చేతనైనంతలో సాయంత్రాలు ట్యూషన్ చెప్పో మరోటి చేసో కాస్త ఊతమిద్దాము అన్న స్ప్రుహే ఉండదు చాలా మందికి. పాపం, తల్లి తండ్రుల కోసం కదూ వీళ్ళు చదివేది.

చదువవ్వగానే ఉద్యోగం రాకపోతే అదో గోల మళ్ళీ.కోచింగులకి మరలా దోచి పెట్టాలి,విదేశాని వెళ్తానంటే మరలా అదో బోనస్ ఖర్చు.


పత్రికలో టీవీలలో ఎక్కడ చూసినా పిల్లలని ఏమీ అనద్దు,స్నేహితుల్లా మెలగాలి అంటూ హితబోధలొకటి. టీనేజీ నుంచే ప్రేమ దోమా అంటున్నా కానీ ఏమీ అనద్దంటే ఎలా?

"కౌన్సెలింగ్" ఏమన్నా ఉపయోగపడుతుందా ఇలాంటి పిల్లలకి అనిపిస్తుంది కానీ మన సమాజం,ఎదగాల్సిన విషయాలలో ఎదగలేదు కదా!. "పిచ్చి" వాళ్ళు మాత్రమే సైకాలజిస్టులని కలుస్తారు అనేది నూటికి 90 మంది ప్రగాఢ నమ్మకం.

అసలు కొంతమంది పిల్లలు ఇలా కొరగాని కొయ్యలుగా అవ్వడానికి కారణం ఏమిటీ అనేది ఎప్పటికీ డిబేటబుల్ అంశమే.కొంత మంది తల్లితండ్రుల వైపు వేలెత్తి చూపిస్తే, మరి కొంత మంది పిల్ల వైపు చూపిస్తారు.


కర్ణుడి చావుకి కారణాలనేకం అన్నట్లు కారణం ఏదైనా గానీ ఎక్కువ బాధ పడేది మాత్రం తల్లి తండ్రులు. ఈ పిల్లలు వయసు దాటిపోయాకా తమ తప్పు తెలుసుకున్నా కానీ బాధ పడి ఏమి ప్రయోజనం?


అప్పుడెప్పుడో చూసిన జయసుధ సినిమా గుర్తొస్తోంది. ఆ సినిమాలో జయసుధ వాళ్ళ నాన్న ని నిలదీస్తుంది "నేను చేస్తున్నది తప్పు అని ఎందుకు చెప్పలేదు నాన్నా,ఆనాడే" అని.

హ్హ్మ్..ఈ సమస్య ఆనాడూ ఈ నాడూ ఎప్పుడూ ఉన్నదే. కాకపోతే రోజురోజుకీ విశ్వరూపం దాలుస్తోంది.

మరీ సెన్సిటివ్ అయిపోతున్నారు పిల్లలు రాను రానూ. ఏమన్నా అంటే ఇళ్ల నుండి వెళ్ళిపోవడం లేదా గర్భ శోకం మిగల్చడం ఆత్మహత్యలు చేసుకుని.

మీడియా కూడా అతి గా చూపించడం ఇలాంటి వార్తలని. ఏమంటే ఏ కొంప మునుగుతుందో అని పాపం తల్లి తండ్రులు కూడా నోరెత్తడం లేదు.

వీటన్నింటికి తోడూ రియాలిటీ షో లు,డ్యాన్సు పాటల పోటీలు. నాలుగు గెంతులు వెయ్యగలిగి,తమ వీధి రామాలయపు పందిర్లలో పాడిన వాళ్ళు అందరికీ కూడా తాము గొప్ప డ్యాన్సర్లు సింగర్లమనే భ్రమ. పైగా తమని టీవీ పోటీలకి పంపకుండా తమ తల్లితండ్రులు తమ "టాలెంటు" ని అణగదొక్కెస్తున్నారని వీళ్ళ ప్రగాఢ నమ్మకం. ఈ అసంత్రుప్తి కి తోడు నీకేమిటే అందంగా ఉంటావు,సూపర్ గా పాడతావు అనో, డ్యాన్సు లో మెగాస్టారు తరువాత స్థానం నీదే,ఏమీ కాదు ట్రై చెయ్యి అని స్నేహితుల ప్రోత్సాహాలొకటి.

అసలు తల్లి తండ్రులు ఎందుకు వద్దన్నారో ఒక్క నిమిషం సావధానం గా ఆలోచించే తీరికెక్కడిది?

ఇప్పటి తరమే ఇలా ఉంటే,రాబోయే రెండు మూడు తరాలు...?బాబోయ్..

TEST POST

Saturday, April 30, 2011

సూపర్ స్టార్



బ్రేక్ఫాస్ట్ కి ఇడ్లీ,సాంబారు తో పాటు ఇంకో నాలుగైదు రకాలు,మధ్యాహ్నం భోజనం లో టమాటా పప్పు,నెయ్యి,ఆలూ పరాఠా,పిజ్జా,మటర్ పనీర్,రసం,క్యాబేజీ కూటు,ఫ్రైడ్ రైస్,రాత్రికి ఇంచుమించు గా ఇదే తరహా భోజనం,అదనం గా సలాడ్లు,భోజనానంతరం కేకులు,పేస్ట్రీలు,కట్ చేసి పెట్టిన ఓ నాలుగైదు రకాలా ఫలాలు,మధ్య మధ్య లో కావాల్సిన "పానీయాలు"..ఈ మధ్య జరిగే పెళ్ళిలళ్ళో ఇదే తరహా భోజనం ఉంటోంది కదా...

ఇలాంటి భోజమే నాకు నడి సముద్రం లో దొరికందంటే నమ్ముతారా ఒక్క రోజు కాదు వరుసగా ఐదు రోజులు.ఈ మధ్య అదు రోజులపాటు క్రూజ్ లో ప్రయాణించాను.అధ్భుతం అంతే ఆ అనుభవం. అంతకుమించి మాటలు లేవు దాని గురించి వర్ణించాలంటే.

బాల్కనీ ఉన్న క్యాబిన్ బుక్ చేసుకోవడం తో,హాయిగా బయటకి వచ్చి కూర్చుంటే,చుట్టూ అనంత సాగరం,పైన ఆకాశం తప్ప ఏమి కనిపించనప్పుడు టార్గెట్లు, ఇతరత్రా అన్నీ మర్చిపోయినప్పుడు మనసుకి కలిగే ప్రశాంతత,అంతలోనే ఆ అనంత సాగరాన్ని చూసి కలిగే చిన్న గగుర్పాటు,ఈ అనంత స్రుష్టి లో మనమెంత అల్పులము అనే "టెంపరరీ" వేదాంతం ఇవీ నా మనసులో మెదిలిన భావాలు అలా బాల్కనీ లో కూర్చుని సముద్రాన్ని చూస్తే.ఎవర్ గ్రీన్ అధ్భుతాలయిన సూర్యోదయ సూర్యాస్తమయాలని నా మొద్దు నిద్ర,ఇతర వ్యాపకాల వల్ల ఓ రెండు సార్లు మాత్రమే చూసాను.

శ్రీ పాదవారినో పాల గుమ్మి వారినో చేతిలో పట్టుకుని కూర్చుంటే బాగుంటుంది ఉదయం సాయంకాలాలలో..ప్చ్చ్ కానీ నేను ఒక్క పుస్తకం కూడా వెంట తీసుకెళ్ళలేదు.ఈ సారి వెళ్తే కనుక ఓ నాలుగైదు పుస్తకాలు పట్టుకుని వెళ్ళాలి.

1600 మంది ప్రయాణీకులలో దాదాపు సగం మంది "దేశీ" లు.తెలుగువారే కాకుండా వివిధ రాష్ట్రాలవాళ్ళున్నారు.

మన దేశీలతో అన్ని రోజులు ఒకే ఇంట్లో ఉన్నట్లు ఉండటం ఓ "గమ్మత్తయిన" అనుభవం.నడి సముద్రం లో అంత దేశీ భోజనం దొరకడమే అద్రుష్టం అనుకోకుండా రుచుల మీద కామెంటే కాంతారావులు,తాను రోజుకు ఒక్క సారి "తాజ్ మహల్" టీ మాత్రమే తాగుతానని,క్రూజ్ లో టీ చెత్తలా ఉందని సణిగే "సక్కుబాయిలు" మంచి టైంపాస్ డైనింగు హాలు కి వచ్చినప్పుడల్లా.

బిర్యానీ బావార్చీలో లాగ లేదనో,చికెన్ కర్రీ కి మసాలా బొత్తిగా లేదనో మొహం మాడ్చుకునే మహానుభావులు/భావురాళ్ళు కూడా ఉన్నారండోయ్.గమ్మత్తేమిటంటే,వీళ్ళు సణుగుతూనే అన్ని రకాలూ ప్లేటు లో వడ్డించుకోవడం.

అబ్బే,అస్సలు ఉప్పు కారాలు లేవంటూ భోజనం దగ్గర మొహం మాడ్చుకున్న అత్తగారిని ఓ రెండు రోజులపాటు పట్టించుకుని విసుగెత్తిన మరాఠీ కోడలు పిల్ల,మూడోరోజు తన మానాన తను ప్లేటు నిండా రకరకాల పదార్ధాలని నింపుకు రావడం మాత్రం హైలైట్.

చాలా మంది ద్రుష్టి లో భోజనం అంటే తాము రోజూ తినేదే.మిగతావన్నీ వేస్ట్ వీళ్ల ద్రుష్టి లో. తమకి ఇంట్లో ఉన్నట్లే, బయట, అందులోను దేశం దాటి బయటకి వచ్చినప్పుడు కూడా ఉండాలని ఎలా ఆశిస్తారో అర్ధం కాదు.

వివిధ దేశాల వారిని ద్రుష్టి లో పెట్టుకుని వండినప్పుడు, మన జిహ్వ కి తగ్గట్లు ఉప్పులు,కారాలు,మసాలాలూ ఉండాలంటే ఎలాగ?

అందరూ క్యూ లో కదులుతోంటే జస్ట్ నేను సాంబారు కోసమో కూర కోసమో మాత్రమే వచ్చానని మధ్యలో దూరేసి,వడ్డించుకుంటున్నవాళ్ళ చేతుల్లోంచి "సుతారం" గా గరిటెలు లాక్కునే ఘనులనీ చూసితీరాల్సిందే.

కాస్త గాలి పీల్చుకుందామని డెక్ మీద స్విమింగు పూల్ పక్కగా ఉన్న కుర్చీలలో నడుం వాల్చిన కాసేపటికి 50-60 ఏళ్ళున్న ఓ ఐదుగురు మగవారు వచ్చి రెండు కుర్చీలలో సర్దుకు కూర్చున్నారు ఆరుబయట నులక మంచాల మీద కూర్చున్నట్లు.వాళ్ళు సర్దుకు కూర్చుంటే నాకేమి బాధ కానీ,కాసేపటికి వాళ్ళ భార్యలు వచ్చారు అని నన్ను పక్కకి జరగమన్నాడు అందులో ఉన్న ఓ పెద్దాయన.అదేదో కాస్త మర్యాదగా చెప్పొచ్చు కదా,ఊహూ... అక్కడికేదో ఆయన జాగా ని అన్యాయం గా ఆక్రమించుకున్నట్టు.అంత వయసొచ్చినా కొంత మంది ఎందుకలా చేస్తారో అనిపిస్తుంది.

అలాగని విదేశీయులందరూ రూల్సు పాటించెస్తారు, ,మర్యాదస్తులు అని కాదులెండి.

ఇక క్రూజ్ విశేషాలో కి వస్తే మీకు గూగుల్ ల్లో బోలేడు సమాచారం దొరుకుతుంది అయినా నాకు నచ్చినవి కొన్ని చెప్తాను.సాయంత్రం అయితే చాలు, ఓ రెండు వందలు పట్టే ఆడిటోరియం లో ఏదో ఒక కార్యక్రమం,70 కెపాసిటీ ఉన్న బుల్లి హాలు లో రోజంతా నడిచే సినిమాలు,లైవ్ బ్యాండ్లు,డిస్కో,లైబ్రరీ,పిల్లల క్లబ్,వీడియో గేం జోన్,దాదాపు 19 గంటలు తెరిచి ఉండే ఫ్రీ రెస్టారెంటు(వాళ్ళిచ్చిన డైనింగు క్రెడిట్ ఉన్నంత వరకే ఫ్రీ!!సరిపోనే ఇచ్చారులెండి పాపం డైనింగు క్రెడిట్ ),కొన్నీ 24 గంటల రెస్టారెంట్లు,పెయిడ్ ఇంటర్నెట్టు,జిమ్ము,వాటర్ స్లైడు,స్విమ్మింగు పూలు..ఒకటేమిటి సకల సౌకర్యాలూ ఉన్నాయందులో.ఆ కార్యక్రమాలో సినిమాలో చూస్తున్నంతసేపూ నిజంగా ఏదో హాల్లో ఉన్నమన్న అనుభూతి తప్ప నీళ్ళ మీద ఉన్నామన్న భావనే రాదు.

ప్రస్తుతం ఫేస్ బుక్ మేనియా నడుస్తున్నట్లుంది..పెయీడ్ ఇంటర్నెట్ అయినా కానీ క్రూజ్ లో ఇంటర్నెట్టు సెంటర్ కి వెళ్ళి ఫేస్ బుక్ ఓపెన్ చేసి అప్ డేట్స్ ఇస్తున్న వారిని చూసాను.

చివరి రోజు జరిగిన "కెప్టెన్స్ టాక్" చాలా బాగుంది. ఒక షిప్ కెప్టెన్ని చూడటం అదే మొదటిసారి. ఎంతో అబ్బురమనిపించింది. అతని ప్రసంగం కూడా బాగుంది.కానీ కాస్త లేటు గా లోపలకి వచ్చి పిచ్చి ప్రశ్నలతో అందరికీ విసుగు తెప్పించిన అతి తెలివి "సాంబార్ భాయ్"ని మాత్రం మర్చిపోలేను.

ఇలా జరిగింది నా మొదటి సముద్రయానం.

Friday, April 22, 2011

పిల్లల్ని ప్రయోజకులని చెయ్యొద్దూ

పదోతరగతి అయిపోగానే ఇంటర్ క్లాసులు,ఇంకా ఫలితాలు కూడా రాకముందే. కొరడా ఝుళిపిస్తాము,కఠిన చర్యలు తీసుకుంటాము అని మాటలే కానీ ప్రభుత్వం ఏమీ చెయ్యదా అసలు ఈ విషయం లో?ప్రభుత్వాన్ని అని ఏమి లాభం లెండి మనమే పిల్లలని పోటీలు పడి మరీ క్లాసుల్లోకి తోసేస్తుంటేను.


ఎలాగూ ఇప్పటి పిల్లలకి రెండు సంవత్సరాల కఠిన కారాగార శిక్ష తప్పట్లేదు ఇంటర్ మొదలవ్వగానే. ఇంటరు మొదలవడానికి ఓ రెండు నెలలు సమయం ఉన్నా కానీ ఆ కాస్త కూడా ఆగలేక "టాలెంట్" టెస్ట్ లు రాయించేసి మరీ పిల్లలని కాలేజీలకి పంపిచెస్తున్నాము. పిల్లలకి బైపీసీ,ఎంపీసీ తప్ప ఇంకొక ఆప్షన్ లేదు మన రాష్ట్రం లో. కామర్సో,ఆర్ట్సో తీసుకుంటే తల్లితండ్రుల "పరువు" పోదూ?

అక్షర ఙానం లేని తల్లితండ్రులే నయమేమో పిల్లాడికి నచ్చినది తీసుకుంటానంటే ఒప్పుకుంటున్నారు.ఉన్నత చదువులు చదివిన మనము మాత్రం పిల్లలకి ఏది "మంచిదో" మన సర్కిల్లో ఉండే వాళ్లందరూ ఏమి చేస్తున్నారో చూసి దానిలోకి తోసేస్తున్నామంతే పిల్లల నోర్లు నొక్కేసి.మరి మరునాడు ఆఫీసుకెళ్ళి చెప్పుకోద్దూ మా పిల్ల/పిల్లాడిని ఫలానా కాలేజీలో సూపర్ ఫాస్ట్ ట్రాక్ లో ఇంటర్మీడియట్ తో పాటు ఆ తరువాత ఉండే సవా లక్ష ప్రవేశ పరీక్షలకి కోచింగు ఇచ్చే కళాశాలలో వీలయితే ఏసీ హాస్టలు ఉన్న కాలేజీలో వేసామని.

ఇక ఆ తరువాత నెల నెలా వీలయితే వారం వారం వెళ్ళి ఐదొందలో వెయ్యో పాకెట్ మనీ ఇచ్చి,ఏ సూపర్ మార్కెట్ నించో ఓ రెండు మూడు వేలు పెట్టి చిరుతిళ్ళు కొనిచ్చి,కాస్త విశాల హ్రుదయులయితే పిల్ల/పిల్లాడి రూం మేట్స్ తల్లి తండ్రులు దూరం గా ఉన్నారని వాళ్లకి కూడా కలిపి మరి కాసిని ఫలహారాలు,పచ్చళ్ళు ఇచ్చేసి వస్తున్నాము. చివరగా,వచ్చేసేటప్పుడు మాత్రం నానా,అమ్మలూ బాగా చదువుకో అనో మాట చెప్పేసి వచ్చి రోటీన్ లో పడిపోతాము.

ఏమిటో పండగలొస్తే కూడా ఇంటికి ఓ నాలుగు రోజులు పంపరు అని కాలేజీ వాళ్ళని మాత్రం అప్పుడప్పుడు విసుక్కుంటాము.ముందర తెలీదూ మనకి రెసిడెన్షియల్ అంటే ఎలా ఉంటుందో?

ఇంటర్ ఫస్ట్ ఇయర్ అవుతుంది.పిల్లాడు/పిల్లకి గ్రూప్స్ లో మార్కులు తక్కువొచ్చాయా వాడు చచ్చాడన్నమాటే.తోటి స్నేహితుల ముందు అవమానం తో పాటు మన "సత్కారం" బోనస్ గాయపడిన ఆ హ్రుదయానికి,నా"పరువు" తీసేసావు,నేను రేపు ఎలా తలెత్తు కోవాలి అంటూ.

ఇంప్రూవ్మెంట్ రాయాలి,మార్కులు తెచ్చుకోవాలి అన్న టెన్షన్ తో రెండో సంవత్సరం మీద యుద్ధం మొదలెడతారు పిల్లలు. హమ్మయ్య రెండో సంవత్సరం అయిపోయింది అనుకునే లోపే రెండు సంవత్సరాలా గ్రూప్స్ కంటే ఎక్కువ సంఖ్యలో ఉన్న "ప్రవేశ" పరీక్షలు దెయ్యం లా వెంటాడుతుంటాయి.

పదో తరగతి వరకు పిల్లలు ఏమి చదువుతున్నారో పట్టించుకోని తల్లి తండ్రులు కూడా తమ పిల్లలకి ఐఐటీ లో సీటు వచ్చెయ్యాలి అనుకుంటారు.అసలు బేస్ అప్పుడు స్ట్రాంగా పడితేనే కదా ఎనలైటికల్ గా ఉండే ప్రశ్నలకి సమాధానం రాయగలిగేది ఇంటర్ తరువాత ఉండే ఎంట్రన్సులలో.

అదంతా అనవసరం మనకి. ఇన్ని వేలు పోసి "మంచి" కాలేజీ లో వేసాము,అన్ని ప్రవేశ పరీక్షలకీ కోచింగు(?) ఇచ్చారు వాళ్ళు. అధమం ఓ రెండు మూడింటి లోనయినా ఉతీర్ణత రాకపోతే మన పరువుపోదూ? అర్ధం చేసుకోరు కదా ఈ పిల్లలు అసలు మనల్ని,మన "పరువు" టెన్షన్ ని.


97-98 శాతం మార్కులు ఉన్న వాళ్ళందరూ ఏమో "గిఫ్టెడ్" పిల్లలు,వాళ్ళ తల్లితండ్రులేమో "లక్కీ" మనకి ఆ ప్రాప్తం లేదు లే అని నిట్టూర్చెస్తాము,మన పిల్లలు చదవరు ఎన్ని డబ్బులు తగలేసినా కానీ అని మన పిల్లల మీదకి నెపం తోసేస్తాము.


పోనీ డిగ్రీ లో అయినా కామర్సో మేనజిమెంటో చదువుతామంటే మరలా మనకి ప్రెస్టీజి ఇష్యూ.డొనేషన్ కట్టయినా ఇంజనీరింగు/డాక్టరీ చదవాలి లేదా డిగ్రీ అయితే చెప్పుకోవడానికి "వీలు" గా బయో కెమిస్ట్రీ/మైక్రో బయాలజీయో ,కంప్యూటర్సో చదవాలి.

చదువులయ్యాకా మన స్నేహితుల పిల్లలందరూ ఆన్సైటు కి వెళ్తే మన వాళ్ళూ వెళ్ళాలి. హమ్మయ్య ఇప్పటికి కాస్త రిలీఫ్ మన పిల్లలు"ప్రయోజకులు" అయ్యారు అని.

Saturday, April 2, 2011

వరల్డ్ కప్పు-తాజ్ క్రిష్ణా

కపిల్ డేవిల్స్ కపిల్ డేవిల్స్,కపిల్ పట్టిన "అధ్భుత" క్యాచ్..ఇవే కదా మనము ప్రతీ వరల్డ్ కప్పు కి ముందూ వినేవీ చూసేవీ టీవీలలో,పత్రికలలో. 1983 లో మనవాళ్ళు కప్పు గెలిచినప్పుడు నాకు తెలీదు ఇక ఆతరువాత నుండీ ఇదే గోల వరల్డ్ కప్పు అన్నప్పుడల్లా.

పత్రికలయినా మరేమి చేస్తాయి పాపం ఇంకో కప్పు మన ఖాతాలో లేకపోతే. ఛానల్సు,పత్రికలు ఇబ్బడి ముబ్బడి గా పుట్టుకొచ్చి ఇచ్చిన "కపిల్ డేవిల్స్" కవరేజ్ వల్ల వచ్చిన విరక్తి ఇది అంతే కానీ 1983 విజయాన్ని తీసి పారెయ్యడం కాదు.


ప్రస్తుత టీం కనుక ఇప్పుడు కప్పు గెలిస్తే మనకి విముక్తి "కపిల్ డేవిల్స్" నుండి ఇక మన పిల్లకాయలు పడతారు "ధోనీ సేన" బారిన.


వరల్డ్ కప్పు ఫైనల్ అంటే నాకు గుర్తొచ్చేది "తాజ్ క్రిష్ణా హోటల్,హైదరాబాదు". నేను హైదరాబాదు లో ఉన్నప్పుడు తాజ్ క్రిష్ణా ముందు నుండి వెళ్తున్నప్పుడల్లా అనిపించేది ఎప్పటికయినా దీనిలో ఒక్కరోజయినా ఉంటానా అని. అన్నీ కలిసొచ్చి 2003 మార్చ్ 22 న నా పేరు మీద ఓ మూడు రోజులు బుక్కయ్యింది.


మధ్యాహ్నానికి చెక్ ఇన్ చేసాను. అలసట వల్ల బాగా నిద్ర పట్టేసింది. సాయంత్రం లేచి కాస్త తిని కాసేపు అలా తిరిగొచ్చి మరలా పడుకున్నాను,రేపు హోటల్ అంతా ఎక్స్ ప్లోర్ చెయ్యచ్చు లే అని.మరునాడు మార్చి 23,2003 వరల్డ్ కప్ ఫైనల్ ఇండియా ఆస్ట్రేలియా మధ్య.ఇంకో రెండు రోజులుంది అప్పటికి ఇంకా హోటల్ బుకింగ్.ఒక్కళ్ళం ఏమి ఎంజాయ్ చేస్తాము హోటల్ లో హాయిగా అక్క దగ్గరకి వెళ్ళి అందరితో కలిసి చూద్దామనిపించి బయటకొచ్చాను. బయటకొచ్చి నిల్చున్నా,ఒక్క ఆటో కూడా దొరకదే.మరలా లోపలకి వస్తోంటే రిసెప్షనిస్టు చెప్పాడు క్యాబ్ బుక్ చెయ్యమంటారా అని.సరే అన్నాను చేసేది లేక. అక్కడ నుండి ఆటో వెళ్తే ఎక్కువలో ఎక్కువ ఇరవై అయ్యేదేమో(2003 ఆటో మీటర్) ప్రకారం. క్యాబ్ వచ్చింది, 400 రూపాయలు అనేసరికి గుండె జారిపోయింది నాకు ఒక్క నిమిషం.

అయినా ఈరోజు ఫైనల్స్,మన వాళ్ళు గెలిస్తే సంబరాలలో పడి ఎప్పటికి వస్తానో రూం కి మళ్ళీ అనిపించింది. మన విజయాన్ని ఊహించేసుకుని ఆ ఊపులో హోటల్ రూం ఖాళీ చేసి పడేసా.

క్యాబ్ ఎక్కి మధ్యలో ఏదో గుర్తొచ్చి ఒక షాపు దగ్గర ఆగి మొత్తం ఓ పది ఇండియా టీ చొక్కాలు(టీ షర్టులు) కొన్నాను ఇంట్లో అందరికీ ప్లస్ క్యాబ్ డ్రైవర్ కి కూడా ఒకటి. అప్పట్లో వచ్చిన బ్లూ పెప్సీ బాటిల్సు ఓ నాలుగు,మరి కాసిని స్నాక్స్ కూడా కొని బయలుదేరాను అక్క దగ్గరకి.
పొద్దున్నే పేద్ద ప్యాకెట్టు పట్టుకుని దిగిన నన్ను చూసి షాక్ అందరూ ఇంట్లో.



మొత్తానికి మ్యాచ్ మొదలయ్యింది. జహీర్ కొత్త బంతి పట్టుకుని నిలుచున్నప్పుడు టీవీలో 0-0 అని వచ్చినప్పుడు ఓ ఫోటో కూడా తీసా టీవీని.నాకేం తెలుసు పాంటింగ్ అలా వీర విహారం చేస్తాడని. వాళ్ల ఉతుకుడు అయ్యాకా మన వాళ్ళు బ్యాటింగ్ మొదలు,మధ్యలో వర్షం వచ్చేసరికి ఇంట్లో ఉన్న కాసిని టపాకాయలు కూడా కాల్చాము మ్యాచ్ వాయిదా పడుతుంది అన్న గాట్ఠి నమ్మకంతో.




ఫలితం మీకు తెలిసిందే. ఏటి సేత్తాం మ్యాచు పోయినాకా,ఈసురోమంటూ మరునాడు లేచి భారంగా బయలుదేరాను ఆఫీసుకి. పొద్దున్న పదింటికి మా ఫ్రెండు ఫోను,ఎలా ఉంది ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ స్టే అంటూ...


హ్హ్మ్..అలా ముగిసింది హాఫ్ డే తో నా ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ స్టే.

అందుకే బ్లాగు ముఖం గా ఇండియన్ టీం ని కోరుతున్నాను నాకు మరలా తాజ్ క్రిష్ణా లో ఓ మూడు రోజులు రూం బుక్ చెయ్యాల్సిందిగా.

Friday, March 18, 2011

మంచు వారమ్మాయికి బహిరంగ లేఖ

అమ్మా తల్లీ మంచు లక్ష్మీ ప్రసన్నా...మీరు మాట్లాడే భాషని తెలుగు అని ఎవరమ్మా అనేది? మీరు చెన్నై లో పుట్టి పెరిగి ఉండవచ్చు కానీ మీరు మాట్లాడితే తెచ్చి పెట్టుకున్న యూఎస్ యాస కనిపిస్తుందే కానీ సాంబారు వాసన తెలుగు అని మచ్చుకైనా అనిపించదు.

మీ షో కి వచ్చిన అచ్చ తమిళ్ అమ్మాయి ప్రియమణి తెలుగు ఎంత బాగా మాట్లాడింది? మరి మీకు ఏమి ఇబ్బందో అర్ధం కాదు తెలుగు సరిగ్గా మాట్లాడటానికి. ఎంతో మంది యాంకర్లుండగా నేను మిమ్మల్నే ఎందుకు పాయింటవుట్ చేస్తున్నాను అంటే,మీ నాన్నగారు విరిచి విరిచి మాట్లాడుతూ తానేదో డైలాగ్ కింగునని ఫీల్ అయిపోతారు,దానికి యధా శక్తి మీరు మీ షో లో ఆయనకి పబ్లిసిటీ ఇస్తారు కదా. అలాంటి "మహానుభావుడి" కూతురిగా మీకు ఇది తగునా?

తెలుగు రాదు రాదు అని చెప్పుకోవడం మీకు ఫ్యాషనో ప్యాషనో అర్ధం కాదు మాకు.

ప్రతీ సారీ మీరు కెమేరా ముందుకి వచ్చినప్పుడల్లా అది ప్రెస్ మీట్ కానీ,మీ షో కానీ,మరింకేదైనా కానీ "నేను అమెరికా లో పదేళ్ళు ఉన్నాను" అని పదే పదే చెపడం అవసరమా? అక్కడ పదేళ్ళు కాదు దానికి మూడు నాలుగు రెట్ల సంవత్సరాలనుండీ ఉన్నవాళ్ళు కూడా ఉన్నారు కానీ వాళ్ళపిల్లలు చక్కగా మాట్లాడతారే.

తెలుగు రాకపోతే తెలుగు షో లు చెయ్యకండి. మేమేమీ గోప్ప యాంకర్ ని మిస్స్ అవ్వము.మొన్నటికి మొన్న దొంగల ముఠా లో " ఆ అమ్మాయి ఎందుకు పారిపోతోంది" అనడానికి,"ఎందుకు ఫారిపోతంది" అన్నారు. ఇక్కడే అర్ధం అవుతోంది మీకు ఒక రకమైన తెలుగు మాండలికం బహు చక్కగా వచ్చని.

మీరు మాట్లాడేటప్పుడు మీరు తరచుగా ఉపయోగించే "చాస్తనాను/చూస్తనాను","ఉప్పుడు"("ఇప్పుడు" కి వచ్చిన కష్టం లెండి)"యనకాల" మొదలగు పదాలు వింటే ఇట్టే అర్ధం అవుతుంది ఎవరికైనా మీ అసలు తెలుగు స్వరూపం.
ఇలాంటి తెలుగు కి యూఎస్ యాస ముసుగేసి తెలుగు రాదని మభ్య పెట్టాలనుకోవడం అవివేకం.


పైగా మీరు "విస్మరించడం",అని వాడాల్సిన చోట "విశ్రమించడం" అని వాడి మా లాంటి వాళ్ళకి ఒక్క నిమిషం ఏది కరెస్టు అని ఆలోచనలో పడేసిన మేధావులు.మీ లెవెల్ కి తెలుగు టాక్ షో లు సరిపోవులెండి.

వీటన్నింటికి తోడు మీ తెలుగు క్యూట్ గా ఉంది అని డబ్బులిచ్చి రివ్యూలో రాయించుకోవడం.

ప్లీజ్, అలాంటి "మహానుభావుడి" కూతురిగా మీకు ఇది తగదు కానీ,మమ్మల్ని వదిలెయ్యండి ఈ ఒక్క జన్మ కీ దయ చేసి.

మీ తెలుగే భరించలేమంటే అసలు మీరు మీ షో లో గెస్టు ని హ్యాండిల్ చేసే విధానం దారుణం. అసలు వాళ్ళకి మాట్లాడే ఛాన్సివ్వారు.వాళ్ళెదైనా చెప్తోంటే మీరు అందుకుని మీ పతి దేవులయిన ఆంజనేయులో ఆనందో (అదే, మీరు ఆండీ అంటారు లెండి)గురించో లేదా అన్నగారి తరువాత తెలుగు సినీ పరిశ్రమకి దొరికిన "వజ్రం" అయిన మీ నాన్నగారి గురించో సొద.ఈ రెండూ లేకపోతే స్వోత్కర్ష నేను ఆ కోర్సు చేసాను ఇక్కడ ఇన్నేళ్ళున్నాను అని.

భాష ని ఖూని చేస్తూ, స్వోత్కర్ష వినిపిస్తూ ఒక షో చేస్తే అది టాక్ షో కాదని మాత్రం గుర్తు పెట్టుకోండి.

( గమనిక:పైన వాడిన కొన్ని పదాలు ఫలానా మాండలికాన్ని ఎగతాళి చెయ్యడానికి రాసినది కాదు. ఆవిడ తెలుగు రాదు అంటోంటే ఇలా ఉదహరించాల్సి వచ్చింది.ఎందుకంటే తెలుగు బాగా వచ్చిన వాళ్ళకి, వాళ్ళు పుట్టి పెరిగిన మాండలికం ఉండిపోతుంది,తొలగించాలనుకున్నా అది ఎప్పుడో అప్పుడు వాళ్ళు మాట్లాడినప్పుడు తొంగిచూస్తూనే ఉంటుంది అని చెప్పడమే నా ఉద్దేశ్యం.)

Friday, March 11, 2011

ఇలా చేస్తే?

మొదట ఒక చిన్న డవుటు,ట్యాంకు బండు మీద పోతన విగ్రహం ఉంది కదా!ఆ విగ్రహాన్ని కూల్చలేదెందుకో,ఆయన వరంగల్ కి చెందిన వాడనా? అలాగే రుద్రమ దేవి మీద కూడా సేం డవుటు.ఆన్ లైన్ లో లభ్యమైన వార్తల ప్రకారం ఇవి ధ్వంసం కాలేదు.
(కవులు కళాకారులకేనా ప్రాంతీయ తత్వం ఆపాదించడం? మున్ముందు ప్రత్యేక వాదుల పైత్యం ఇంకాస్త ముదిరి సీమాంధ్రులని యాదగిరిగుట్ట,భద్రాచలం రావద్దు అంటారేమో కూడా.)

ట్యాంకు బండు మీద విధ్వంసానికి తెగ బాధ పడిపోతున్నాము కానీ అవసరమా చెప్పండి.మనకి ఇది కొత్తా కాదు మరలా జరగదు అని కూడా చెప్పలేము.మొన్నటికి మొన్న ఒక ఎమ్మెల్యే పై చేయి చేసుకున్నారు,అంతకముందు నోటికొచ్చినట్లు మాట్లాడారు. నిన్న ఇక సహనాన్ని పరీక్షిస్తూ ఈ విధ్వంసం స్రుష్టించారు.

ఇలాంటి వాటి తరువాత ఏమి జరుగుతుంది?

నిందితలని కఠినం గా శిక్షిస్తాము అనే ప్రకటన యధావిధి గా గ్రుహ మంత్రిణి నుండి వెలువడుతుంది. ఇదంతా ప్రభుత్వ వైఫల్యమే,తక్షణమే రాజీనామా చెయ్యాలి ముఖ్య మంత్రి అని ప్రతిపక్షాలు గొంతు చించుకుంటాయి.మనము ఇలా టపాలు రాసుకుంటాము,టీవీలలో చర్చలు, రచ్చలు జరుగుతాయి,మండే కల్లా మన గుండె మంట చల్లారుతుంది,మళ్ళా మామూలే.

ఇంత గొడవలో తమని విస్మరించారనుకున్నారేమో ఈరోజు సమైఖ్యాంద్ర ఐకాసా వారు వార్నింగ్ ఇచ్చేసారు విగ్రహాలని పునః ప్రతిష్టించకపోతే ఉద్యమం ఉధ్రుతం చేస్తాము అని. వీళ్ళెప్పుడయినా ఉద్యమం చెయ్యగా ఎవరైనా చూసారా?

అయ్యిందేదో అయ్యింది,అసెంబ్లీ లో తీర్మానం పెడదాము ప్రత్యేక రాష్ట్రం కోసం అని సింపుల్ గా ఓ సలహా పారేసారు ఇంకో ప్రజాప్రతినిధి గారు. తమ మత విశ్వాసాలకి సంబంధించిన కట్టడం మీద ఈగనైనా వాలనీయని ఆ పెద్ద మనిషి,తమ వారిని అదుపులోకి తీసుకున్నారు ని తెలియగానే అర్ధరాత్రైనా స్టేషన్ కి వెళ్ళి విడిపించుకునే మత మూర్ఖత్వాన్ని అణువణువునా జీర్ణించుకున్న ఆ పెద్ద మనిషి కి ఏమి తెలుస్తుంది,ఎలా చెప్తే అర్ధం అవుతుంది సాంస్కౄతిక వైభవం అంటే?


నిన్న న్యాయవాదులని అక్రమం గా నిర్భందించారుట అందుకని అక్కడెక్కడొ న్యాయవాదులు విధుల బహిష్కరణ. ఏమిటిది?పోలీసులు వద్దు అని చెప్పినా కానీ విధులకి డుమ్మా కొట్టి మరీ రావడమే తప్పు,అరెస్టు చేసారని మరలా విధులు బహిహ్కరించి పౌరులని ఇబ్బంది పాలు చెయ్యడమా?మనకి అవసరపడితే కానీ తెలీదు న్యాయవాది విలువ. ఆ న్యాయవాదుల కోసం ఎంత మంది ఎదురుచూస్తూ ఉంటారు పాపం?

ఇప్పుడే స్క్రోలింగు చూసా, మన జర్నలిస్టు తమ్ముళ్ళు పాలాభిషేకం చేసేరుట పాక్షికంగా కూలిన ఏదో విగ్రహానికి.
థాంక్యూ తమ్ముళ్ళూ,ఇన్ని రోజులూ నాకు పాలాభిషేకాలు,పెరుగు అర్చనలు ఇలాంటివి రాజకీయ నాయకులని గుడ్డిగా నమ్మే చిన్న చితకా పని లేని నాయకుల ఆధ్వర్యం లోనే జరుగుతాయి కాబోలు అనే భ్రమ ఉండేది. నా భ్రమ ని పటాపంచలు చేసి హుస్సేన్ సాగర్ లో వేసేసారుగా.

జర్నలిస్టులకి ప్రజా గాయకుడు,ప్రొఫెసర్ గారు క్షమాపణ చెప్పారుట వారి మీద దాడి జరిగినందుకు.మరి వారు కూల్చేసిన విగ్రహాల సంగతేంటో?ఎండనకా వాననకా పని చేస్తూ, మదపుటేనుగుల్లా ప్రవర్తించే ఆందోళన కారుల రాళ్ళ వర్షాన్ని,వారి దాడిని కేవలం పాత కాలపు ఆయుధాలతో కాచుకునే పోలీసులు గుర్తుకు రారెందుకో మరి క్షమాపణ అడగడానికి.

(స్వగతం: ఛీ ,వెధవ ఎమ్మెన్సీ లో ఉద్యోగాలు,ఒక్క సమ్మే చెయ్యడానికుండదు,ఒక్కడు సారీ చెప్పడు)

సరే,విగ్రహాలకి ప్రాణం లేదు ఒప్పుకుంటున్నాము భాయ్, మీ గులాబీ భవనం లో ఉన్న విగ్రహానికి ఏమైనా అయితే ఇలాగే అనేవారా?


విగ్రహాల సంగతి వదిలెయ్యండి,జైళ్ళలో మగ్గుతున్న విద్యార్ధుల సంగతి చూడండి అని ఇంకో మేధావి సింపుల్గా శలవిచ్చారు.వెళ్ళి ఉద్యమం లో పాలుపంచుకో నాన్న,నీకు ఉద్యోగం వస్తుంది అని ఏ తల్లీ తండ్రీ చెప్పి పంపరు ఈ విద్యార్ధులని.క్యాంపస్ లో సీటంటే మాటలు కాదు. అసలు విలువ లేకుండా పోతోంది వీళ్లకి చదువంటే. ఏమన్నా అంటే అధ్యాపకులని చితక్కొట్టి హీరోలయ్యామనుకుంటున్నారు.మెల్లిగా చెప్తే తలకి ఎక్కదు కానీ వీరిని ఎంత కాలం వీలైతే అంత కాలం జైళ్ళలోనే మగ్గనిస్తే బాగుటుంది.నేరస్తులకి ఏ మాత్రం తీసిపోరు వీళ్ళు. అప్పుడు కోర్టులనీ వాయిదాలనీ తిప్పేసరికి పుణ్యకాలం కాస్తా అయిపోయి వీరి చదువు అటకెక్కుతుంది.అప్పుడైనా బుద్ధొస్తుందేమో.

ఈరోజు మనజర్నలిస్టులు రాజకీయ నాయకులని బహిష్కరించారుట అసెంబ్లీ లో. మంచిది. అదే పని మీరు నిన్న ఆ మార్చ్ కవరేజ్ కి చేసుంటే బాగుండేది కదా. మేము లేకపోతే మీకు న్యూస్ ఎలా వస్తుంది అని హూంకరిస్తున్నారా? అక్కడికే వస్తున్నా.పనికిరాని నాయకుల పేర్లు సామాన్య ప్రజానీకానికి తెలిసిందే మీ వల్ల,మీరు వారికిచ్చే అనవసర కవరేజ్ వల్ల.మీడియా మైకులని,కెమేరాలని చూడగానే ఒళ్ళు మరచి మాట్లాడతారు కదా మన నాయకులు. అదే మీరు వారిని పూర్తిగా విస్మరించారనుకోండి,మహా అయితే ఒక ఛానెల్,ఒక పేపర్ లో వస్తుంది ఈ వార్త అంతే కదా. కవరేజ్ రాకపోయేసరికి వీళ్ళకి కిక్కుండదు. ప్రత్యేక వాదులే కాదు,సమస్యలు వదిలి అనవసరం గా రోడ్డెక్కే ఎవరి మీదైనా ఈ అస్త్రాన్ని ప్రయోగించి చూడండి.

మీరు కవరేజ్ ఇవ్వబట్టే కదా,పాలిటెక్నిక్ కుర్రాడు ప్రేమ విఫలమయ్యిందనో,మరొకడు పక్కింటివాడు గోడ కాస్త పక్కకి జరిపాడనో బిల్డింగులు,టవర్లూ ఎక్కి బెదిరింపులు సాధారణమయ్యాయి.

ఒక్కసారి మానేసి చూడండి ఇలాంటి పనికిమాలిన ఆందోళనలని,ప్రజలకి అసౌకర్యం కలిగించే ధర్నాలు,రాస్తారోకోల కవరేజ్ ని.
(ఇలాంటివి మానెస్తే మీరు,మీ వాహనాలు కూడా సురక్షితం)

నిజంగా మీకు ప్రజా సమస్యల మీద చిత్తశుద్ధి ఉంటే అనేక సమస్యలున్నాయి నిరుపేదలకే కాదు మధ్య తరగతి వారికి కూడా.వాటి మీద మీ ఫోకస్ పెట్టండి.అంతే కానీ ఇలాంటి ఆందోళనలు జరుగుతున్నప్పుడు ఇంకా ఆవేశం గా కవరేజీ ఇవ్వడం,రెండు వేలు లంచం తీసుకుంటున్న చిరుద్యోగి మీద కధనం గొప్పతనం కాదు.

Wednesday, March 9, 2011

జర సోచాయించుడ్రి

ఏమిటిదంతా అసలు మార్చ్ లు అదీ ఇదీ అని గొడవ ఓపక్క పిల్లలు పరీక్షలకి సిద్ధమవుతోంటే. అసలే మన చదువులు ఇంటరు పిల్లలకి జీవన్మరణ సమస్య లాంటిది. రెండేళ్ళు కాలేజీల్లో ఎంత తోమినా కానీ పరీక్ష ముందు రోజు ఉండే ఆదుర్దా ఎలాంటిదో మనకి తెలుసు.

రేపు ఏదో మార్చీ ఏప్రిల్లు అంటున్నారు కదా,పిల్లలు పాపం ఎలా వెళ్తారో అని తెలుసున్న ఇద్దరు ముగ్గురిని అడిగాను. ఒకళ్ళేమో పరీక్ష ఉందని తమ పిల్లాడి పరీక్షా కేంద్రం దగ్గరలో గల బంధువుల ఇంటికి వెళ్తున్నామని చెప్పారు. ఇంకొకళ్లకేమో,పరీక్షా కేంద్రం దగ్గర్లో ఎవరూలేరుట.
వాళ్ళ పిల్ల చదువుతున్న స్కూలు వాళ్ళు ముందు రోజు రాత్రికే వచ్చి ఉండమన్నారు,పొద్దున్నే గంట ముందు పరీక్షా కేంద్రానికి తీసుకెళ్తారుట ముందు జాగ్రత్త కోసం అని చెప్పారు.

అసలు పిల్లలని పరీక్షలప్పుడు ఇలా ఇబ్బంది పెట్టడం ఏమి భావ్యం?స్కూల్లో పడుకుని మరునాడు వెళ్ళి పరీక్ష రాయడం అనుకున్నంత తేలిక కాదు.

ఇప్పుడంటే ఆ ప్రొఫెసర్ గారు మాట మార్చి శాంతియుతం గా చేస్తాము,మధ్యాహ్నం చేస్తాము అంటున్నారు కానీ అసలు ముందంతా ఎంత హడావిడి,పైగా తమకి పోలీసుల అనుమతి అక్కర్లేదు ప్రజల అనుమతి ఉంది అనే సుభాషితం ఒకటి ఆయన నోటి నుంది జాలు వారింది.

వీళ్ళు ఇంతకుముందు చేసిన ఆందోళనలవీ చూసిన వాళ్ళేవరైనా, మేము ఇప్పుడు శాంతియుతం గా మార్చ్ నిర్వహిస్తాము
అంటే నమ్ముతారా?ఒక పదిహేను ఇరవై రోజులలో పరీక్షలు పెట్టుకుని,ఇలాంటి వాటికి జిల్లా ల నుండి విద్యార్ధులు కూడా వస్తున్నారంటే వాళ్ళు నిజమైన విద్యార్ధులేన అన్న అనుమానం వస్తోంది.

నాదో సలహా ప్రొఫెసర్ గారికి,వారి అధినాయకుడికీ. హాయిగా మీరు ఈ "మార్చ్" ని "మే' గా మార్చెయ్యండి,అదేనండీ మే లో పెట్టుకోండి,ఈరోజుకి ఏదో తూతూ మంత్రం గా చేసేసి. ఎలాగూ మీరు రేపు వంటా వార్పూ అనీ రోడ్ల మీదే అన్నారు కదా, మే లో అయితే ఎంచక్కా వంట త్వరగా అయిపోయి మీకు బోలెడు ఇంధనం ఆదా. భగ భగ మండే ఎండల్లో మీరు కానీ ఈ మార్చ్ నిర్వహిస్తే మీకు సానుభూతి దక్కి,ప్రజలంతా ఈజిప్టు లో లాగ మీ వెంట కదలడంతో ప్రపంచ చరిత్రలో ఓ సువర్ణ అధ్యాయం లో మీ పాత్ర చిరస్థాయిగా నిలిచిపోతుంది.

మే లో రొజంతా పెట్టండి సార్ ఈ కార్యక్రమాన్ని, ప్రజల అనుమతే గా కావాల్సింది మీకు.ఇచ్చెస్తున్నాము తీసుకోండి.

పైగా మే లో విద్యార్ధులందరూ ఖాళీ గా గోళ్ళు గిల్లుకుంటూ కూర్చుని ఉండే సమయం. జర సోచాయించుడ్రి మరి.

Tuesday, March 1, 2011

ఈలలు,కేకలు,చప్పట్లు,విజిల్సు,వీరతాళ్ళు...ఇంకా మరెన్నో

సామాజిక బాధ్యత అనే తెర అడ్డం పెట్టుకుని బురద చల్లడమే అజెండా గా కార్యక్రమాలు రూపొందించే ఒక తెలుగు ఛానెల్ కి వీక్షకుల సాక్షి గా తమ మీదే బురద పడేసరికి దిమ్మ తిరిగి ఉండాలి పోయిన వారం.

అసలు ఆ ఛానెల్ కీ,బాలీవుడ్/టాలీవుడ్ దర్శకుడికీ ఏమి జరిగిందో తెలుసుకోవాలనే కుతూహలం తో నిన్న ఇంటర్నెట్ లో వీడియో లు చూసాను.

అసలు వివాదానికి ఆజ్యం పోసిన వీడియో చూడలేదు కానీ ఆ కధనం మీద జవాబు చెప్పేందుకు ఆ ఛానెల్ స్టూడియో కి వచ్చి ఏ మాత్రం తొణకక,బెణకక సమాధానాలిస్తూ ఆ ఛానెల్ యాంకర్ ని మొదటి నిమిషం నుండే డిఫెన్స్ లో పడేసిన ఆ దర్శకుడి వాక్పటిమకి జోహార్లు.

ఈ ఛానెల్లో నాకు సరైన విషయ పరిఙానం ఉన్న న్యూస్ ప్రెజెంటర్లు,చర్చా నిర్వాహకులే కనపడరు. ఒక వేళ ఉన్నా,జుట్లు ముడేయడం తప్ప సరైన మార్గం లో కార్యక్రమమం జరపకూడదు అన్న తమ సంస్థ నియమాలకి లోబడి పనిచేస్తున్నారేమో తెలీదు మరి.

ఇక విషయానికి వస్తే తాము ప్రసారం చేసిన కధనం మీద కేసేసిన సదరు దర్శకుడిని ఛానెల్ కి పిలిచారు. ఈ ఛానెల్లో చర్చ(రచ్చ)లు నిర్వహిస్తూ తానేదో గొప్ప యాంకర్ ని అని భావించే యాంకర్ గారు ఈ కార్యక్రమానికి వ్యాఖ్యాత.

మొదట తాము ప్రసారం చేసిన కధనం లో కొన్ని భాగాలని చూపించి చర్చ మొదలెట్టారు.

ఆ తరువాత ఈ దర్శకుడు రాసిన ఒక పుస్తకాన్ని విమర్శిస్తూ, ఒకప్పుడు ఆంగ్ల పుస్తకాలని తెలుగు లో విజయానికి నిచ్చెనలు మెట్లూ అంటూ తర్జుమా చేసేసి పర్సనాలిటీ డెవలపర్ గా అవతరించిన ఒక ప్రసిద్ధ రచయిత గారు ఓ కోతి కధని ఉదాహరణ గా చెప్పారు. అంతా విని దానికి ఈ దర్శకుల వారి సమాధానం ఎలా మొదలెట్టారనౌకున్నారు?

"నాకెందుకో ఆ రచయిత గారి మొహం కోతి లా అనిపించింది ,బహూశా కోతి కధ చెప్పబట్టి కాబోలు" అని అందుకుని ఇక ఆయన శైలి లో కొనసాగి చివాఖరున
"నాకు సలహాలు ఇవ్వకుండా ఆ రచయిత గారు తన పుస్తకాల మీద శ్రద్ధ పెడితే ఆయన బుక్స్ బాగా అమ్ముడవుతాయి" అంటూ ముక్తాయించారు.

ఖంగు తిన్న వ్యాఖ్యాత వెంటనే ఒక ఫిలిం క్రిటిక్ మేధావి ని లైను లోకి తీసుకొచ్చారు.


ఆయనేమో, మీరు చెత్త సినిమాలు తీస్తున్నారు ఎందుకు జనాలని చంపుతారు,శివ సినిమాల్లాంటి హిట్ సినిమాలు ఎందుకు తియ్యరు అని ప్రశ్నించి తానెంత మేధావినో బయటపెట్టుకున్నారు.

అంతా ఆలకించిన దర్శుకుడేమో

"నేను కావాలని ఫ్లాపు సినిమా తియ్యాను. నిజం చెప్పాలంటే ప్రేక్షకుల కంటే మేము ఎక్కువ సమయం,డబ్బు ఖర్చు బెట్టి సినిమా తీస్తున్నాము. ఏదయినా సరే హిట్టవుతుందనే తీస్తాము,మీకు నచ్చలేదా,సరే నేను తీసే మరో సినిమా కి వెళ్ళకండి" అని కుండబద్దలుకొట్తేసాడు.

వెంటనే ఇంకొక మేధావి గారొచ్చారు లైన్లోకి.ఆయన గారేమో ఈ దర్శకుడు కేసెయ్యడం చూసి హాచ్చర్యపోయారు.పైగా,ఏ ఛానెల్ మీద కేసేసారో అదే ఛానెల్ ఆఫీసు కొచ్చి కూర్చోవడం ఎక్కడా చూడలేదుట ఈ మేధావి గారు.

దీనికి ఆ దర్సకుడి సమాధానం ఏంటనుకున్నారు?

" మీరు ఇప్పటివరకు నిద్రపోతున్నారో,వింటున్నారో నాకు తెలీదు కానీ నేను కేసు వేసినది మీ కధనం లో ఉన్న ఒకే ఒక్క లైను మీద అభ్యంతరం వ్యక్తం చేసి. ప్రేక్షకుల గురించి నేనేమనుకుంటున్నానో నా తరపున చెప్పటానికి మీరెవరు?"
ఇంతలో వ్యాఖ్యాత అందుకుని వర్మ గారూ మీరు సినిమాలలో జర్నలిస్టులని నీచాతినీచం గా చూపిస్తారు,మేము కంప్లైంట్ చేస్తున్నామా అనే వేగ్ ఆర్గ్యుమెంటొకటి.


నాలాంటి వాళ్లకి అర్ధమయ్యిందేమిటయ్యా అంటే జర్నలిస్టుల మీద కామెడీ యో సెటైరో పడేసరికి వీళ్ళకి ఒళ్ళుమండింది. ఎన్ని సంవత్సరాలనుండీ పోలీసులని నాయకులనీ నీచం గా చూపట్లేదు సినిమాలలో? ఈ మధ్య కాలం లో టీచర్లు తల్లి తండ్రులు లమీద పెట్టిన కామెడీ ట్రాక్స్ ని ఖండించడానికి వీళ్ళకి నోర్లు రావెందుకు?

ఆద్యంతం ఏ మాత్రం సహనం కోపోకుండా తన వాదనని డెఫెండ్ చేసుకుంటూ, తాను చెప్పల్సినది క్రిస్టల్ క్లియర్ గా చెప్తున్న దర్శకుడి ప్రతిభ కి ఖంగు తిన్న మన యాంకర్ గారి మొహం చూసి తీరాల్సిందే.

ఇన్ని రోజులూ వీరు నిర్వహించే చర్చలకి రాజకీయ నాయకులో లేదా ఆ ఇజం ఈ ఇజం అంటూ ఆవేశం గా మాట్లాడే నాయకురాళ్ళో వచ్చి ఒకళ్ళమీద ఒకళ్ళు నోర్లు పారేసుకుంటోంటే వినోదించే ఛానెల్ నిర్వాహుకలకి ఇలాంటి మనుషులు ఎదురు పడటం మింగుడు పడని విషయమే.

పూర్తిగా డెఫెన్స్ లోకి వెళ్ళిపోయిన యాంకరు ఇక ఆ దర్శకుడి సినిమాలలో అమ్మాయిలని చూపించే విధానం మీద పడ్దారు.మీకు సామాజిక బాధ్యత లేదా అంటూ."కామ రాజులు-రాసక్రీడలు" లాంటి ప్రోగ్రాం పేర్లు పెట్టి రోజంతా బూతు క్లిప్పింగులని చూపించిన రోజు ఏమయ్యిందో ఈ ఛానెల్ వారి బాధ్యత? అసలే మెరుగైన సంఘం కోసం అనే నినాదం ఒకటి.

ఆ దర్శకుడు క్లియర్ గా చెప్పాడు నేను సందేశాలిస్తే చూడటానికి ఎవ్వరూ రెడీగా లేరు నేను టీచర్నో ఇంకొకరినో కాదు పాఠాలు చెప్పడానికి అంటూ. అయినా అదే ప్రశ్న మీకు బాధ్యత లేదా అంటూ.

అటు చేసి ఇటు చేసి చర్చని ఆ దర్శకుడు తీసిన ఫ్యాక్షన్ సినిమా మీదకి మళ్ళించి వెటకారం గా ప్రశ్నించి కడిగేద్దామనుక్కున యాంకర్ ఆశలు ఆవిరయ్యాయి గొడ్డు కారం లాంటి ఆయన సమాధానాలకి.

మీ సినిమాల వల్ల ఫలాన జిల్లాలో మరలా ఫ్యాక్షన్ హత్యలు జరిగాయి తెలుసా,మీ సినిమాలలో ఎంత హింస ఉందో అని వ్యాఖ్యాత అనగానే నవ్వాగలేదు నాకు.

ఈ దర్శకుడిని సమర్ధించడం కాదు కానీ అసలు ఇంతకుముందు ఫ్యాక్షన్, హింస తో నిండిన సినిమాలే రాలేదా మనకి? వాటిల్లో ఎన్ని సినిమాలని ఆహా ఓహో అని ఈ ఛానెల్ మోసెయ్యలేదూ?

అన్నింటికంటే నాకు నచ్చిన సమాధానం,"నేను సినిమాలో కక్షలని చూపించాను అని,మరచిపోయిన కక్షలని అర్జంటుగా గుర్తు చేసుకుని ఒకళ్ళని ఒకళ్ళు నరుక్కోరు".

తాము చెప్పినదే వేదం అని విర్రవీగి తమకి నచ్చని వారి మీద బురద చల్లే ఛానెళ్ళకి ఇలాంటి వాళ్ళు అప్పుడప్పుడు ఇలా ఝలక్కులు ఇస్తే కానీ తాము ఏమి పొరపాటు చేస్తున్నామో తెలుస్తుంది.

వీళ్లడిగే చెత్త ప్రశ్నలకి అంతే ధీటుగా సమాధానాలిచ్చి నన్ను ఆగకుండా నవ్వించిన ఆ దర్శకుడికే ఈ విజిల్సూ,వీరతాళ్ళూ,ఈలలూ,కేకలూ..మరెన్నో. మీకూ ఆ ప్రోగ్రాం నచ్చితే మీరూ ఏదో ఒకటి వెయ్యండి.

Saturday, January 15, 2011

నేను చూసిన నాలుగు సినిమాల రివ్యూ

గత నెలలో ఓ నాలుగు సినిమాలు చూసాను.

1)రక్త చరిత్ర 2: దీని పార్టు 1 నెట్ లో చూసి పార్ట్ 2 లో ఏమి చూపిస్తాదో అన్న ఆత్రుతతో 2 చూసాను. సినిమా మొదలయిపోయుంటుంది అన్న తొందరలో గబగబా బండి పార్క్ చేసి టికెట్ కౌంటర్ దగ్గరకి వెళ్ళి 500 నోటిస్తే చిల్లరలేదన్నాడు. మరలా పక్కన షాపు కి వెళ్ళి చిల్లర తెచ్చి హాల్ లో కి వెళ్ళాకా అర్ధం అయ్యింది 500 కి కూడా చిల్లర ఎందుకు లేదో. బాల్కనీ లో ఓ 5-6 మంది కింద ఓ పది మంది ఉన్నారంతే. మొత్తానికి రాం గోపాల్ వర్మ పీల కంఠం వాయిస్ ఓవర్ తో సినిమా మొదలు. విసిగించాడు సినిమా అంతా. ఎక్కడా ఆకట్టుకునే సన్నివేశాలే లేవసలు. ఈ సినిమా స్పూఫ్ వచ్చింది యూట్యూబ్ లో. దాని యూఆర్ ఎల్ ఇది:

http://www.youtube.com/watch?v=Cp0JKBKuvwI

2)రగడ : అయ్యబాబోయ్, దీని గురించి ఎంత తక్కువ మాట్లాడితే అంత మంచిది లెండి. ఎంత సేపూ సినిమాలో నాగార్జున ని మన్మధుడనో,కింగ్ అనో పొగడటమే తప్ప సినిమాలో అసలేమీ లేదు.స్టార్ హీరో కి ఏదో ఒక పంచ్ డైలాగ్ పెట్టాలి కాబట్టి "రగడ,చెరకుగడ" అనే డైలాగ్ పెట్టినట్లుందంతే.యధావిధి గా హీరోయిన్ల నటన శూన్యం. గిన్నీసు బుక్కెక్కిన మన డాక్టర్ బ్రహ్మానందం గారికి ఈ మధ్య సినిమాలలో "బట్టతల","ఏజ్ బార్ అయిపోయి పెళ్ళి కాకపోవడం" టాపిక్కుల మీద తప్ప కామెడీ ట్రాక్ దర్శకులు పెట్టట్లేదెందుకో మరి.

3)నాగవల్లి: రగడ కంటే కాస్త ఫరవాలేదు ఈ సినిమా లాజిక్కులని వదిలెస్తే. కొన్ని సినిమాలు లాజిక్ లేకపోయినా పకడ్బందీ స్క్రీన్ ప్లే తో సూపర్ హిట్టయిపోతుంటాయి బాలీవుడ్ లో ప్రియదర్శన్ సినిమాల లాగ. ఈ సినిమాలో వెంకటేష్ ఇంట్రడక్షన్ సాంగ్ అయితే అనవసరం మరియు చెత్త అనిపించింది నాకు. ఈ సినిమాలో గుర్తు పెట్టుకోవాల్సినంతగా కూడా ఎవ్వరి పాత్రలూ లేవు.వెంకటేష్ రాజు పాత్ర లో ఫన్నీ గా అనిపించాడు, ముఖ్యం గా హావ భావాల విషయం లో. గుర్రపు స్వారీ అయితే అసలే నప్పలేదు. గుర్రం స్వారీ చేస్తున్నట్లు కాక చల్ చల్ అని గేదెనో ఎద్దునో తోలినట్లనిపించింది.
ఇక వెంకటేష్ మూడో పాత్రయితే దారుణం.

4)తీస్ మార్ ఖాన్: నాకు ఈ సినిమా నచ్చింది అన్నింటిలోకల్లా. పైన చెప్పినట్లు లాజిక్కులని వదిలెస్తే మంచి ఎంటర్టెయినర్. రెండ్రోజుల తరువాత చూస్తే ఈ సినిమా అట్టర్ ఫ్లాప్ అని తెలిసి షాక్ అయ్యాను నేను. Nasty కామెడీ ఉన్న సినిమాలు సూపర్ హిట్లయ్యి ఈ సినిమా ఎందుకు ఆడలేదో అర్ధం కాలేదు.ఈ సినిమాలో చెప్పుకోవాల్సింది అక్షయ్ ఖన్నా నటన.ఆస్కార్ అవార్డ్ కోసం గుడ్డి గా ఏదయినా చేసే హీరో పాత్ర తో చక్కగా నవ్వించాడు.

తెర మీద అక్షయ్ ఖన్నా ని చూస్తున్నంత సేపూ నాకు మన తెలుగు హీరో లు(?) తరుణ్,ఆకాష్,ఉకి(ఉదయ్ కిరణ్) etc మెదుల్తూనే ఉన్నారు. వీళ్ళు కూడా ఇలా సపోర్టింగ్ రోల్స్ వేసుకోవచ్చు కదా వేషాలు లేనప్పుడు. ఎదురు డబ్బులు పెట్టో, బకరా నిర్మాత దొరికినప్పుడో హీరో లు గా చేసి ఆ సినిమా బయ్యర్స్ కోసం ఎదురు చూపులు చూసే కంటే ఇది నయం కదా!

ఈ మధ్య అక్షయ్ కుమార్ సినిమాలు చాలా చూసాను. ఒకప్పుడు యాక్షన్ సినిమాల హీరో ఇలా కామెడీ హీరో గా చెయ్యడం చాలా ఆశ్చర్యమనిపించింది.పైగా చాలా సినిమాలు మల్టీస్టారర్స్. మన టాలీవుడ్ మూల విరాట్లు కలలో కూదా ఊహించలేరేమో తమకి ఇలాంటి మార్పు ని.


సోలో హీరో లుగా పరమ వీర చెత్త లని తీస్తూ రగడ చేస్తారే తప్ప సినిమాల నుండి విరమించు కోవడమో లేదా ఇద్దరు కలిసి మంచి సినిమా చెయ్యడమో జరగదనుకుంటా.

అయ్యబాబోయ్ ఇప్పుడే వచ్చింది ఒక వేళ కనుక మన హీరోలు బాలక్రిష్ణ, నాగార్జున కలిసి ఒక సినిమా ఒప్పుకుంటే ఎలా ఉంటుందో అన్న ఊహ.బాలక్రిష్ణ అభిమానుల కోసం ఓ అరవై డెబ్భై సూమోలని గాలి లోకి లేపాలి,ఆయన వివిధ గెటప్పుల కోసం ఓ ముగ్గురు అవుట్డేటెద్ నటన రాని బాలీవుడ్ హీరోయిన్లు,మరోపక్క మన్మధుడి కోసం ఇద్దరు హీరోయిన్లు హడావిడి......వద్దు లెండి ఎందుకొచ్చిన గోల.

కొత్త సంవత్సరం లో మొదటి టపా

ఎలా ఉన్నారు ?సంక్రాంతి అరిశెలు తినే బిజీ గా ఉన్నారనుకుంటాను అందరూ.

మొత్తానికి మరలా రొటీన్ లో పడ్దాము ఇండియా హ్యాంగ్ ఓవర్ వదిలించుకుని.

అయ్యబాబోయ్, ఏంటండీ ఇండియా లో అలా పెరిగిపోయాయి రేట్లన్నీను. కూరగాయలు దాదాపు అన్నీ అరకిలో పదీ పదిహేను మినిమం రైతు బజార్లలో కూడా . సూపర్ మార్కెట్ పక్షులకి ఇంకా ఎక్కువ వదులూతుందేమో చేతి చమురు.

ఇక్కడనుండి వెళ్ళిన రెండో రోజు సంచీ తీసుకుని రైతు బజారు కి వెళ్లాను. ఏవో కూరగాయలవాడు ఇరవై ఇరవై అని అరుస్తోంటే కిలో ఇరవై అనుకున్నాను. కూరగాయలే కాదు అన్నీ మండిపోతున్నాయి ధరలు.ఆయా సీజన్ లలలో దొరికే పళ్ళు,కూరలూ కూడా అంతంత రేటయితే పాపం బడుగులు ఎలా బతుకుతున్నారో అనిపించింది.ఇక ఇండీయాలో మరొక అతి కామన్ ప్రాబ్లం "పని మనిషి". ఏరోజుకారోజు టెన్షనే ఈరోజు వస్తుందా రాదా,పొద్దున్నే వచ్చినా భయమే,ఎక్కడ సాయంత్రం రానంటుందో అని.

ఏమిటో అంతా హడావిడి హడావిడి, ఉరుకులు, పరుగులు అయిపోయింది అక్కడ కూడా జీవితం.ఏదన్నా పబ్లిక్ హాలిడే రోజన్నా ఎవరింటికి వెళ్దామన్నా కానీ భయమే, ఎక్కడ వాళ్ళు ఆరోజు టీవీలలో వచ్చే "బ్లాక్ బస్టర్" మూవీ మూడ్ లో ఉంటారో అని.

ఒకళ్ళింటికి వెళ్ళాను పలకరిద్దామని. వాళ్ళు వయసులో పెద్దవాళ్ళు,మరీ పెద్ద కాదు లెండి జస్ట్ రిటైర్ అయ్యారంతే.

నాతో మాట్లాడుతూ మాట్లాడుతూ సడెన్ గా టీవీ కి కళ్ళప్పగించి కూర్చున్నారు. అదేదో డ్యాన్సో,పాటల పోటీయో విజేతలని ప్రకటించారు. అయ్యో ఈ అమ్మాయి ఉంటుంది అనుకుంటే ఎందుకు ఎలిమినేట్ చేసారో అని ఆవిడ బాధపడితే, ఏమీ కాదులే, వీడే బాగుంటాడు అని ఆయన.నాకేమో దాని గురించి అస్సలు అవగాహన లేదు. నాతో మాట్లాడటం ఆపేసి ఇంక ఆ టీవీ ప్రోగ్రాం గురించి చర్చిస్తూ పనిలోపనిగా నన్నూ ఎడ్యుకేట్ చేసే పని పెట్టుకున్నారు. హూ,,ఇప్పుడు కాదు కానీ మరలా వద్దామనుకుని లేచి బయట పడ్డాను.

ఈసారి భద్రాచలం వెళ్ళి అక్కడ నుండి పర్ణశాల వెళ్ళాను.ఎవరికయినా వెళ్ళే ప్లానుంటే వేంఠనే విరమించుకోండి. అస్సలు ఏమీ లేదక్కడ. పైగా భద్రాచలం నుండి అతి చెత్త సింగిల్ రోడ్డు. ఆరోడ్డు మీద ఆటోలు జనాలని టాపు మీద తప్ప తక్కిన చోటల్లా కూర్చోబెట్టుకుని మిస్సైల్స్ లాగ దూసుకొస్తుంటాయి మీదకి. వాటిని తప్పించుకుని కారు నడపాలంటే చాలా లాఘవం కావాలండీ బాబూ.

ఇంతా కష్టపడి అక్కడకీ వెళ్ళినా అక్కడేమీ ఉండదు.సరే ఇక వచ్చాము కదా అని మిట్టమధ్యాహ్నం బోటెక్కి గోదారిలో తిరిగి(ఎప్పుడెక్కామన్నది ముఖ్యం కాదు,ఎక్కామా లేదా...)అక్కడ ఉన్న రాములవారి గుడిలో సహ జీవనం చేస్తున్న మేక,కోతి,కోడి,కుక్క లని చూస్తూ గుడి తెరిచే వరకు కూర్చుని మరలా తిరుగు ప్రయాణమయ్యాము.

పల్లెటూళ్ళ రూపు రేఖలన్నీ మారిపోయాయనిపించింది మధ్యలో వచ్చే గ్రామాలని చూస్తే. ప్రతీ గ్రామం లో మాత్రం మిగతా సౌకర్యాల సంగతెలా ఉన్నా ప్రతీ ఇంటికీ కేబుల్ కనెక్షనో,మరీ పల్లెటూరయితే టాటా స్కై కనెక్షనో తప్పక ఉన్నాయి.ఇక ఊరూరా "మహా నేత" విగ్రహాలు సరేసరి.

మన రాజధాని గురించి ఎంత తక్కువ చెప్పుకుంటే అంత మంచిది లెండి. ఏమిటా ట్రాఫిక్కసలు? హైదరాబాదీ సగం జీవితం ట్రాఫిక్ లో గడచిపోతుందేమో పాపం.

అదేమిటో శలవలకని ఇంటికెళ్ళి అలసిపోయాము.మరలా ఇక్కడికొచ్చి రెస్టు తీసుకున్నాము రెండు రోజులు.అప్పుడూ తీరింది ఆ అలసట. అయినా మనసు మళ్ళీ ఇండియా ట్రిప్ కోసం ఎదురు చూస్తూనే ఉంది :).