Friday, September 25, 2020

మాటే రాని........

 

"మీరు కోరిన పాటలు"1970 లు 80 ల పిల్లలకి పరిచయం అక్కర్లేని రేడియో కార్యక్రమం ఇది.

ఆదివారం వచ్చిందంటే ఉదయం పదకొండు గంటలకి వచ్చే పాటల్లో వెయ్యబోయే పాట ఏ సినిమాలోదో చెప్పి గానం అనగానే గాయకుడి పేరు 99.9% "ఎస్పీ బాలు" నే అయి ఉండేది అంటే అతిశయోక్తి కాదేమో. 

40లు 50 ల దశకం వారికి ఘంటసాల ఎలాగో 70 లు ఎనభైల పిల్లలకి ఎస్పీ అలాగ. కెరీర్లో మాస్ మసాలా పాటలున్నా కానీ ఎస్పీ బాలు అనగానే "ఓ పాపా లాలీ" అనో,"చెంత చేరి ఆదమరచి  ప్రేమను కొసరెను చందనాలు జల్లు కురిసె చూపులు కలిసెను" అంటూ ఓ పాపాలాలీ సినిమాలో27-28 సెకన్లపాటు బ్రెత్‌లెస్స్ గా పాడిన ఆ చరణమో గుర్తువస్తుంది."ఇందు వదన కుందరదన" అంటుంటే హీరో స్టెప్పుల వల్ల వింటున్న పాటకి ఆ హుషారు వస్తుందో లేకపోతే ఆయన గళంలో హుషారు వల్ల తెర మీద రంగు పేపర్ల వర్షం కురుస్తోందో తెలిసేది కాదు. 

"ప్రేమ ఎంత మధురం" అనో "ప్రియతమా నా హృదయమా" అని పాడుకోని తెలుగు భగ్న ప్రేమికుడు 80ల్లో లేడేమో. ఉంటే అతనిది ప్రేమే కాదు లేకపోతే అది భగ్నం అయి ఉండదు అని గాట్ఠిగా నమ్మేంతగా భగ్న ప్రేమికుడిలా పాటల్లో జీవించాడు ఆయన.

త్రిదళం త్రిగుణాకారం అంటూ ఆయన పాడిన బిల్వాష్టకం తప్ప ఏది విన్నా నచ్చనంతగా మైండ్ ట్యూన్ అయిపోయింది.

పాడుతా తీయగా అంటూ ఇంట్లో పెద్దవారికి మరింతగా దగ్గరైన ఈ గాన గంధర్వుడు మాత్రం ఆ కార్యక్రమములో రాను రాను ఎందుకో అంతగా నచ్చేవాడు కాదు నాకు. 

రేడియోలో వచ్చే పాత హిందీ పాటలు లేదా లాంగ్ ప్లే రికార్డుల్లో ఉన్న రఫీ కిషోర్‌కుమార్, ముఖేష్ పాటలు మాత్రమే విన్న నాకు మొట్టమొదట కొద్దో గొప్పో నోట్లో ఆడిన హిందీ పాటలంటే మైనే ప్యార్‌కియా పాటలే.

రోజా సినిమా తరువాత సినీ సంగీత ప్రపంచములో ఎన్నో మార్పులొచ్చాయి.ఒకటే సినిమాకి నలుగురు-ఐదుగురు గాయకులతో పాడించే కొత్త ఒరవడి ప్రవేశపెట్టిన రెహ్మాన్ పుణ్యమా అని క్రొత్త గాయకులు వెలుగులోకి వచ్చినా మిగతా సంగీత దర్శకులందరూ కూడా అవసరం ఉన్నా లేకపోయినా పర భాషా గాయకులనీ,ప్రతీ సినిమా అది ఎంత చిన్నదైనా కానీ అందులో పాటలని లెక్కకి మిక్కిలి గాయకులతో పాడించడం వల్ల పాటలన్నీ ఒకరే పాడిన శకం ఎస్పీతోనే ముగిసిపోయింది.

ఆపద్బాంధవుడు,రుద్రవీణ..ఇలా ఎన్నని చెప్పాలి?ఏ హీరోకి పాడితే ఆ గొంతు, హీరో ముఖకవళికలు ఎంత సింక్ అయ్యేవంటే ఆఖరికి శంకరాభరణము లాంటి సినిమా పాటల్లో కూడా మనకి ఒక పేరుమోసిన విద్వాంసుడే కనిపిస్తాడు తప్ప బాలూ  కనిపించడు.అసలు ఆయన పాడిన వేల మెలొడీ పాటల్లో ఒకటి బాగుంది అనగానే వెంటనే ఇంకోటి"మరి నేను?" అంటుంది. ఆయన మెలొడీ పాటల్లో మంచివి ఏరడం అంటే ఇసుక రేణువులని లెక్కించడమే. 

ఇప్పుడంటే హీరో ఇంట్రో సాంగ్స్ ఎవరితో పాడించాలి అని మల్లగుల్లాలు పడి ప్రతీ సినిమాకీ తెలుగు అక్షరాలని పరాపరా కోసి ఖూనీ చేసే గాయకులని పోటీలు పడి తీసుకొస్తున్నారు కానీ అప్పట్లో "జగడజగడం" అంటూ నాగార్జున వచ్చినా, "బంగారు కోడిపెట్ట" అంటూ చిరంజీవి చిందేసినా ఇద్దరికీ ఒక్కళ్ళే పాడారంటే నమ్మలేనంతగా అద్భుతంగా ఉండేది."అటెన్షన్ ఎవ్రీబడీ" అంటూ విక్టరీ వెంక్టేష్ విజిల్స్ వేయించినా "దంచవే మేనత్త కూతురా' అంటూ బాలక్రిష్ణ మరదలని ఆటపట్టించినా  ఆ గొంతుకే చెల్లు.

చిన్నప్పుడు పాటలు ఇంత సులభంగా వినే అవకాశం ఉండేది కాదు. ఎప్పుడో రేడియోలో వస్తేనో, అమ్మో నాన్నో ఒప్పుకుంటే క్యాసెట్టు కొనుక్కోనిస్తే(అసలంటూ టేప్‌రికార్డరు ఉంటే) తప్ప పాటలు వినలేని శకంలో పెరిగిన 70లు-80 ల దశకం పిల్లలు చాలా అదృష్టవంతులు ఎందుకంటే బాలూ గొంతులోంచి జాలువారిన ఎన్నో ఆణిముత్యాలని సావధానముగా వినే భాగ్యం కలిగింది.  

ఒక శకం వారికి ఎన్నో మధురమైన పాటలని ఇచ్చి దేహం విడిచిపెట్టిన ఎస్పీ బాలసుబ్రహ్మణ్యం గారి ఆత్మ సద్గతిని పొందాలని కోరుకోవడం తప్ప ఏమీ చెయ్యలేక...

సూర్యోదయ సూర్యాస్తమయాలు ఆగవు, జీవితపు పరుగూ ఆగదు,కానీ అలా పరిగెడుతూ ఆగి అలసట తీర్చుకోవాలనుకున్నప్పుడల్లా మాత్రం నీ పాట కూడా ఒక సాంత్వన సాధనం అన్నది కాదనలేని నిజం 

జాతస్య హి ధ్రువో మృత్యుః ధ్రువం జన్మ మృతస్య చ తస్మాదపరిహార్యే ర్థేన త్వం శోచితుమర్హసి అని తెలిసినా కూడా ఏదో తెలియని బాధ కోట్ల గుండెలని తొలిచేస్తున్న రోజున....... 

....మాటే రాని కోట్ల అభిమానుల్లో ఒక అభిమాని

Sunday, July 19, 2020

మేలిమి వజ్రం

(ఈనాడు ఆదివారం అనుబంధములో ఎగిరే వృక్షాలు  

కధ చదివాకా దుమ్ము దులిపిన కధ )

సాయం సంధ్యా సమయం. నీరెండలో అలా వాకింగ్ చేసొద్దామని రోజూలాగానే పార్కుకి బయలుదేరాను. ప్రతీరోజూ నా కంటే ముందే పార్కుకి వచ్చి గేటు దగ్గర నా కోసం ఎదురుచూసే నా మిత్రుడు శ్రీనివాస్ కనపడలేదు. 

కాసేపు వేచి చూసి,"వచ్చాకా వాడే ఫోను చేస్తాడులే" అనుకుంటూ లోపలకి వెళ్ళి, పరిసరాలని గమనించడం మొదలుపెట్టాను. సగం మంది స్క్రీన్లలో తల దూర్చేసి బిజీగా ఉన్నారు, జీవన సంధ్యలో ఉన్న కొంత మంది పెద్దవాళ్ళు స్నేహితులతో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వాకింగు చేస్తున్నారు.పిల్లలకి రెక్కలొచ్చి ఎగిరిపోయాకా మిగిలేది స్నేహితులే కదా,వీడింకా రాలేదేమిటని అనుకుంటూనే వాకింగు పూర్తి చేసాను.   

ఎప్పుడయినా నేను వాకింగ్ కి బద్ధకించి ఇంట్లో ఉన్నా కానీ  మా ఇంటికొచ్చి మరీ నన్ను పార్కుకి లాక్కెళ్ళే శ్రీనివాస్ ఈ రోజు వాకింగుకి రాకపోవడమేమిటి,కొంపదీసి వాడికి అనారోగ్యం కానీ కాదు కదా అనుకుంటూనే నా అడుగులు వాడింటివైపు పడ్డాయి. 

నన్ను చూడగానే, 'రండన్నయ్యా...' అంటూ శ్రీనివాస్ శ్రీమతి ఆహ్వానించి కప్పుతో కాఫీ తెచ్చిచ్చింది.  

"ఏడమ్మా వీడు,వాకింగుకి రాలేదేమిటి?" అని అడుగుతుండగానే శ్రీనివాస్ లోపలనుండొచ్చాడు. ఏదో తీవ్ర వేదన పడుతున్నట్లు వాడి మొహమే చెప్తోంది. "ఏమిట్రా, ఏమయ్యింది?"అని అడిగేలోపే ఒక కవరు నా చేతిలో పెట్టాడు.కవరుని పరిశీలిస్తే విదేశాలనుండి వచ్చిన ఉత్తరం అని స్టాంపులని చూస్తే అర్ధమవుతోంది.వీడి పెద్ద కొడుకు రాసాడేమో అనుకున్నాను,కానీ ‘ఇంకా ఈరోజుల్లో ఉత్తరాలు రాసేదెవరూ’ అనుకుంటూనే తెరిచి చదివాను. 

నా ఊహ నిజమే,శ్రీనివాస్ పెద్ద కొడుకు రాహుల్ రాసిన ఉత్తరమే అది.చదవడం అయ్యి ఉత్తరం కవర్లో పెట్టగానే  అందుకున్నాడు,శ్రీనివాస్. 

“చూడరా మాధవా,వాడి సుఖం కోసమే కదా వాడిని పోరి పోరి విదేశాలకి పంపాను.ఏవో కొన్ని డబ్బులు సంపాదించుకుని సుఖంగా ఉంటాడనే కదా నా ముందు చూపు. తండ్రిని నన్ను అర్ధం చేసుకోలేదురా వాడు. బలవంతంగా పంపించానుట,మొదట్లో ఇబ్బందిగా ఉన్నా మెల్లిగా అక్కడే అలవాటయ్యింది కాబట్టి, పిల్లలల చదువులూ అవీ మధ్యలో ఆపి వెనక్కి రాలేడుట. ఒక్క ఐదేళ్ళు ఆగితే పిల్లల చదువులు అయిపోతాయి కాబట్టి అప్పుడు వెనక్కి వచ్చి మాతోనే ఉంటారుట కొడుకూ కోడలూనూ.ఏమిట్రా ఇది న్యాయమేనా చెప్పు, నేను అడిగినప్పుడు రాకపోవడం" అంటున్న శ్రీనూ ప్రశ్నకి ఏమి సమాధానం చెప్పాలో తెలియలేదు నాకు. 

"అయినా ఇప్పటికిప్పుడు వాడి సహాయం ఎందుకురా శ్రీనూ? మొన్ననే కదా,చెల్లెమ్మకి ఆపరేషనయితే వచ్చి 20 రోజులుండి వెళ్ళాడు!ఎందుకని వాడిని తట్టా బుట్టా సర్దుకుని వెనక్కొచ్చెయ్యమంటున్నావు,మేమంతా లేమూ?" అన్నాను అనునయంగా. 

"ఏమిటోరా తెలీని భయంగా ఉంది, వాడు వెనక్కి వచ్చే లోపే మాకేదన్నా అనుకోనిది జరిగితే ఎలా?" అంటూనే బావురుమన్నాడు  శ్రీనూ.వాడి మాటలకు కదలిపోయాను నేను.

"ఛ ఊరుకోరా,అలాంటిదేమీ జరగదు" అని ఊరడించి నాలుగు మంచి మాటలు చెప్పి ఇంటికొచ్చాను.    

ఇంటికొచ్చానే కానీ రాహుల్ రాసిన ఉత్తరం, శ్రీనివాస్ ఆవేదన నన్ను  వెంటాదుతూనే ఉన్నాయి.నా మనస్సు కొన్నేళ్ళ వెనక్కి ప్రయాణం చేసింది.

చదువు పూర్తి చేసిన శ్రీనివాస్ పెద్ద కొడుకు రాహుల్, తల్లి తండ్రుల దగ్గరే ఉంటానని ఉన్న ఊళ్ళోనే లెక్చరర్‌గా జాయిన్ అయ్యాడు.తమ స్నేహితుల పిల్లలలో చాలా మంది కంప్యూటర్ ఇంజనీర్ల ఉద్యోగాలంటూ  విదేశాలకి వెళ్ళి తల్లి తండ్రులకి కావాల్సిన సౌకర్యాలన్నీ అమరుస్తూ ఉండేవారు.మధ్య మధ్యలో విదేశాలు చుట్టొచ్చిన స్నేహితులు చూపించే ఫోటోలు చూసి శ్రీనూ పైకి సంతోషించినా ఇంటికెళ్ళి రాహుల్ మీద చిందులు తొక్కేవాడని వాడి భార్య ద్వారా తెలిసింది. తండ్రిగా ఆ మాత్రం ఆశ సహజమని నేనూ పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.  

చివరికి  తండ్రి 'నస' భరించలేక రాహుల్ కూడా ఉద్యోగం తెచ్చుకుని అయిష్టంగానే విదేశానికి పయనమయ్యాడు ఒక్క సంవత్సరంలో వెనక్కి వస్తానంటూ. విదేశీ వాతావరణ మహిమ అనుకుంటా, వెళ్ళినవాడు అక్కడే సెటిల్ అయిపోయాడు. ఆ మధ్యలో తమని కూడా తీసుకెళ్ళి అంతా తిప్పి చూపించాడని, కోడలు తమని ఎంతో ఆదరంగా చూస్తుందనీ వాడు స్నేహితుల దగ్గర మురిసిపోయేవాడు. 


                         ***

కాలం ఎప్పుడూ ఒకలాగ ఉండదు కదా, శ్రీనూని, అతని భార్యను చిన్న చిన్న ఆరోగ్య సమస్యలు చుట్టు ముట్టడం ప్రారంభించాయి. దూరంగా ఉన్నవాడిని బాధ పెట్టడం ఎందుకని వాడికి అన్నీ తెలియనిచ్చేవాడు కాదు.  దగ్గరున్న స్నేహితులమే అందరం తలో సాయం చేసేవాళ్ళం, అవసరంలో కాకపోతే స్నేహితులు ఎందుకూ అని మా భావన. కానీ శ్రీనివాస్ మాత్రం "ఎటువంటి రక్త సంబంధం లేకపోయినా మీరు ఎంత సహాయం చేస్తున్నార్రా, కన్న కొడుకు కేవలం డబ్బులు మాత్రం పంపుతున్నాడు" అంటూ కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకునేవాడు

ఓ సారి నేనూ, నా శ్రీమతి ఏదో పెళ్ళికని ఊరెళ్ళాము. మా అబ్బాయి భరత్ మాత్రం తనకి పరీక్షలని ఇంట్లోనే ఉన్నాడు.

అర్ధరాత్రి శ్రీనివాస్ బాత్రూములో జారిపడితే, సమయానికి మా అబ్బాయి వెళ్ళి దగ్గరుండి హాస్పిటల్లో జాయిన్‌చేసి, మూడ్రోజులు కన్న కొడుకులా చూసుకున్నాడని శ్రీనివాస్ భార్య మాకు చెప్పి దాదాపు ఏడ్చినంత పని చేసింది.  వచ్చిన తరువాత విషయం తెలిసిన నేను మా భరత్ ని చూసి చాలా ఆనందంగా ఫీలయ్యాను.

ఆ మధ్య మాత్రం శ్రీనివాస్ భార్యకి ఆపరేషన్ అంటే రాహుల్ భార్యతో సహా వచ్చి ఇరవై రోజులుండి వెళ్ళలేక వెళ్ళాడు. అవసరమయినప్పుడు కూడా కన్న కొడుకు అలా చుట్టపు చూపుగానే వచ్చి వెళ్ళాడని శ్రీనూ నొచ్చుకున్నాడు.

"పోనీ లేరా, వాడూ వాడి కుటుంబ భారం మొయ్యాలి కదా" అని శ్రీనివాస్‌కి నచ్చచెప్పాను. కానీ  అప్పటినుంచీ వాడికి మాత్రం కొడుకు ఉన్న పళంగా తమ దగ్గరికొచ్చేసి ఉండాలనే కోరిక తీవ్రమయిపోయింది.

ఒక రోజు అదే మాట నాతో అంటే రాహుల్‌తో చెప్పి చూడమని చెప్పాను. చెప్పి ఉంటాడు, దాని  పర్యవసానమే ఈ ఉత్తరం అన్నమాట. 

రాహుల్ వైపు నుండి ఆలోచిస్తే తను చెప్పేది కూడా నిజమే అనిపిస్తోంది. శ్రీనూ వైపు నుండి చూస్తే వీడి కోరికా సమంజసమే. కానీ అసలు ఈ పరిస్థితికి కారణం మాత్రం ఖచ్చితంగా  వీడే. దగ్గరున్న కొడుకుని చెవిలో ఇల్లు కట్టుకుని పోరి పోరి చేజేతులా దూరం చేసుకున్నాడు. ఇప్పుడు వగచి ఏమి లాభం?       

"నువ్వు మాత్రం ఏమి చేస్తున్నావు?" అని నా అంతరాత్మ నన్ను ప్రశ్నించటంతో ఉలిక్కిపడ్డాను. 

లేక లేక పుట్టిన మా అబ్బాయి భరత్ విషయంలో నేనూ అదే తప్పు చేస్తున్నానని తెలియగానే మనసు అవమాన భారంతో కృంగిపోయింది.

                          ***

విదేశాలకెళ్ళిన నా స్నేహితుల పిల్లలందరినీ చూసి నాకు కూడా భరత్ విదేశాల్లో స్థిరపడితే బాగుండు అనిపించింది. వాడు మాత్రం కంప్యూటర్స్ కాకుండా తనకి ఇష్టమైన కామర్స్ గ్రూపుతో డిగ్రీ పూర్తి చేసాడన్న కోపంతో నేను వాడితో రెణ్ణెల్లకి పైగా మాట్లాడలేదు. 

డిగ్రీ అయిపోగానే ఇక పైన ఏమి చెయ్యాలి అన్న విషయంలో ఇంట్లో ప్రతీ దినమూ వాడికీ,నాకూ  రామ రావణ యుద్ధమే. 

వాడేమో పోటీ పరీక్షలకి ప్రిపేర్ అవుతానంటే నేనేమో "ఠాఠ్ వీల్లేదు ఏదో ఒక కంప్యూటర్ కోర్సు చేసి విదేశం వెళ్ళాల్సిందే,అధమ పక్షం చదువుకోవడానికైనా వెళ్ళు" అని పోరగా అయిష్టంగానే ప్రవేశ పరీక్ష రాసి ఎమ్మెస్ చెయ్యడానికి వెళ్ళాడు. 

వాడి కోర్సు  పూర్తి అయిందో లేదో,అక్కడ అకస్మాత్తుగా మారిన  విధానాల కారణంగా వాడికి ఉద్యోగం రాకపోవడంతో వెనుతిరగక తప్పింది కాదు. 

పాపం వచ్చినరోజు వాడి మొహం ఎంత దిగులుగా ఉందో. కొడుకుని విదేశాల్లో సెటిల్ చెయ్యలేకపోవడం ఒక తండ్రిగా నా ఫెయిల్యూర్ అనిపించింది. బోలెడంత డబ్బు ఖర్చు చేసి అక్కడికి చదువుకని పంపిస్తే ఉద్యోగం సంపాదించుకోలేకపోవటం వాడి అసమర్థతగానూ తోచింది. క్రమంగా ఆ భావన ఎక్కువై, నా కోపమంతా భరత్ మీద మౌన వ్రతం రూపంలో ప్రదర్శించడం మొదలుపెట్టాను.ఎంత మాట్లాడించినా మాట్లాడేవాడిని కాదు. 

వాడు నన్ను ఆఫీసులో దింపడానికి వచ్చినా వాడు డ్రైవ్ చేస్తున్నంత సేపూ మా మధ్య మాటలుండేవి కాదు. వాడిని ఒక డ్రైవర్ లాగ చూసానంతే. చదువులో అంతంత మాత్రంగా ఉండే నా స్నేహితుల పిల్లలు కూడా విదేశాలకి ఎగిరిపోతోంటే నా దృష్టిలో వీడు పనికిమాలినవాడు అని మరింత స్పష్టంగా ముద్రించుకుపోయింది.

"అయ్యో నాన్నా, వాడు డబ్బులు ఎదురు కట్టి ఏదో అనామక యూనివర్సిటీకి వెళ్తున్నాడు, దానివల్ల ఉపయోగం లేదు" అని వాడెన్నిసార్లు చెప్పాడో, అయినా వాడు చెప్పేది అర్ధం చేసుకుని ఆలోచించే తీరిక,ఓపిక ఉండేది కాదు నాకు.నా దృష్టిలో వాడొక పనికిరాని వాడు. అదే మాట అంటే వాడు ఎదురు చెప్పకుండా, ఏమీ మాట్లాడకుండానే అలా తలవంచుకుని వెళ్ళిపోయేవాడు. అది నా కోపాన్ని మరింత రాజేసేది.కానీ "కన్నానుగా తప్పదు, నా రాత ఇంతేనేమో" అన్న భావనలోకి వచ్చేసాను.

మళ్ళీ పోటీ పరీక్షలకి చదువుతున్నాడని తెలిసిన నేను, నాకు తెలిసిన  ఉద్యోగాలకన్నింటికీ అప్లై చెయ్యమని పోరేవాడిని.  

"ఇన్ని ఉద్యోగాలకి ఒక్కసారి అప్లై చేస్తే, ఇన్ని రకాల సిలబస్ ఒక్కసారే చదవాలంటే కుదరదు",అని ఒకసారి నాకు నచ్చ చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తే ,చేతకాని మాటలు మాట్లాడవద్దని చెప్పి వాడిని దాదాపు కొట్టినంత పని చేసాను. 

భరత్ కి చిన్నప్పటి నుండీ చిత్రలేఖనం అంటే ప్రాణం అని నాకు తెలుసు కానీ ఎప్పుడూ వాడికి అది నేర్చుకోవటానికి కానీ, ఉన్న విద్యను పదునుపెట్టుకోవటానికి కానీ తగినంత స్వేచ్ఛను ఇవ్వలేదు. ఎప్పుడైనా చదివి చదివి, అలసిపోయి, కాస్త రిలాక్శేషన్ కోసం నాలుగు బొమ్మలు వేసుకుంటోంటే నేను వెళ్ళి గుమ్మంలో నిల్చుని తీక్షణంగా చూసేవాడిని. నా చూపుల భావం అర్ధమయ్యి పాపం వెంటనే ఆపేసేవాడు.    

నాతో కాసేపు మాట్లాడాలని వాడు ఒక వారం రోజులపాటు మరీ మరీ  బ్రతిమాలితే అందుకు సరేనని  వాడితో బయటకు వెళ్ళాను. 

"నాన్నా! నాకు తెలుసు,మీ దృష్టిలో నేనొక ఫెయిల్యూర్ పర్సన్ ని అని. కానీ లెక్కకు మించిన సంపాదన  ఏమి చెసుకుంటాము నాన్నా?,తినడానికి తిండి, కట్టుకోవడానికి బట్ట, అత్యవసరానికి కాసిని డబ్బులు ఇదే కదా కావాల్సినది. అవసరానికి మించిన సంపాదన  మొదట్లో సంతోషాన్నివ్వచ్చు కానీ రాను రాను అది కూడా బోరు కొడుతుంది. ఏదో కోల్పోయాము అన్న దిగులు మొదలవుతుంది. ఏమి కోల్పోయామో తెలుసుకునేసరికి వెనక్కి రాలేని దూరంలో ఉంటాము నాన్నా,నా స్నేహితులు ఎంతో మంది ఇదే మాట అంటున్నారు. 

చిన్నప్పుడు మీరు నాతో వల్లె వేయించిన 'లక్షాధికారైన కాని లవణన్నమె కాని మెరుగు బంగారంబు మ్రింగబోడు' అన్న పద్య పంక్తి మీకు గుర్తుంది కదా? జీవితాన సంతృప్తి అన్నది లేనినాడు,ధనరూపేణా ఎంత సంపాదించినా అది నిరర్థకమే.నేను మీకు దగ్గరలోనే ఉంటూ ఏదో ఒక ఉద్యోగం తప్పక  తెచ్చుకుంటాను,మీకు సహాయం కావాల్సొచ్చినప్పుడు కేవలం డబ్బులు మాత్రం పంపగలిగే దూరంలో,నిస్సహాయతతో ఉండిపోదలచుకోలేదు.

నాకు కొంచెం టైం ఇవ్వండి.చూస్తూనే ఉన్నారుగా కొన్ని ఉద్యోగాల్లో ఆఖరి మెట్టు మీద బోల్తా పడుతున్నాను.నా లోపాలని సరి చేసుకుని ముందుకు వెళ్దామనుకునేలోపే మీరు ఇంకో ఐదారు ఉద్యోగాలకి అప్ప్లై చెయ్యమంటారు. .కొంచెం ఓపిక పట్టండి" అని వాడు చెప్పినది విని ఆలోచించకపోగా ఇవన్నీ చేతకాని కబుర్లనీ,వాడు ప్రతీ వీకెండ్ మురికివాడలకి వెళ్ళి పిల్లలకి  చదువు చెప్పడం లాంటి  దండగ మారి వ్యాపారం పనులు మానేస్తే మంచి ఉద్యోగంలో ఎప్పుడో స్థిరపడిపోయి ఉండే వాడనీ అంటూ వాడికే క్లాస్ పీకాను.పాపం ఏమీ మాట్లాడలేదు వాడు.     

రెండ్రోజుల క్రితం మాత్రం "అమ్మా, మనసు బాగాలేదు అలా అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఊరు వెళ్ళొస్తాను" అని  వాళ్ళమ్మ కి చెప్పి బయలుదేరుతోంటే కనీసం స్టేషనుకి దింపడానికి కూడా వెళ్ళలేదు నేను. 

"ఏరా, నిజం చెప్పు, ఏ అఘాయిత్యం చేసుకోవు కదా!" అని వాళ్ళమ్మ వాడి నుండి మాట తీసుకోవడం నా దృష్టి దాటిపోలేదు కానీ కఠినశిల వంటి మనసుతో అలా చలన రహితంగా ఉండిపోయానంతే.

                ***

కాలింగ్  బెల్ మ్రోగడంతో  ఆలోచనల ప్రవాహం నుండి వాస్తవ ప్రపంచంలోకి వచ్చి పడ్డాను. మా స్నేహబృందంలో సభ్యుడయిన కృష్ణమూర్తి వచ్చాడు. 

"ఒరేయ్, రమణగాడికి గుండెనెప్పి వచ్చింది,అర్జెంటుగా ఆపరేషన్ చెయ్యాలిట, సమయానికి పిల్లలెవరూ లేరు కదా దగ్గర, నేనే హాస్పిటల్లో చేర్పించి సంతకం పెట్టి, వాడి శ్రీమతి వసంతకి ధైర్యం చెప్పి వస్తున్నాను.ఏవో పరీక్షలవీ చేస్తున్నారు,ఇంకో రెండు గంటల్లో ఆపరేషన్, వసంత చెల్లెమ్మని రాత్రికి  మీ ఇంట్లో ఉంచుదాము, పాపం ఆవిడెందుకురా అక్కడ,అసలే మనిషి తల్లడిల్లిపోతోంది. నువ్వు మాత్రం త్వరగా బయలుదేరి రా" అని చెప్పి ఎంత వేగంగా వచ్చాడో అంతే వేగంగా వెళ్ళిపోయాడు.      

అప్పటికప్పుడు నా భార్యతో కలిసి హాస్పిటల్‌కి వెళ్ళాను.సమయానికి తీసుకురాబట్టి గండం తప్పిందని డాక్టర్ చెప్పాడు.కాస్త హడావిడి తగ్గాక, అలా గాలి పీల్చుకుందామని హాస్పిటల్లోంచి కాసేపు బయటకి వచ్చాను. సాయంత్రం నుండీ జరిగిన సంఘటనలు అలా కళ్ళ ముందు కదిలాయి.

నేనెంత అదృష్టవంతుడినో అర్ధమయ్యాక,నా  కర్తవ్యం బోధపడింది.నా కొడుకు మేలిమి వజ్రం, వాడికి కావాల్సినది చిన్న భరోసా,నమ్మకం అంతే,ఇంక వాడి ప్రకాశానికి తిరుగుండదు. 

                                ***

మర్నాడు ఉదయం-

ట్రైన్ వచ్చి ఒకటొ నంబర్ ప్లాట్ ఫారం మీద ఆగింది. యస్ 8 కోచ్ లోంచి దిగిన భరత్ ఎదురుగా నవ్వుతూ నిలుచున్న నన్ను చూడగానే నివ్వెరపోయాడు. వాడి ఆశ్చర్యం క్షణాలలో ఆనందంగా మారింది. వాడి చేతిలోని బ్యాగ్ ను అందుకొని పక్కన పెట్టి, మరో చేత్తో వాడి చేయిని అందుకుని, మనసారా హత్తుకున్నాను. పుత్ర పరిష్వంగంలోని సంతృప్తిని మనసారా అనుభవిస్తూ, వాడిని ముద్దు పెట్టుకుందామంటే అందలేదు.

"ఎంత ఎత్తుకి ఎదిగిపోయావురా నా తండ్రీ!" అంటూ భరత్ తల వంచి ఆనందంతో నుదుట ముద్దాడాను. వాడి కనుకొసలనుండి కన్నీటి ధార... వాడి ముఖం మసగ్గా కనిపించింది. చిత్రం, నా కంటి నుండి కూడా నీటి ధారే... 

కాసేపటి తరువాత, వాడిని ముందు సీట్ లో కూర్చోబెట్టుకొని నేనే కారును నడిపిస్తున్నాను. కబుర్లు కాలవలు కట్టాయి మా మధ్యలో... నాకు తెలుసు ఈ మాత్రం భరోసా చాలు వాడికి!

తేలిక పడిన మనసులతో ఇద్దరం హాయిగా గమ్యం వైపు సాగిపోయాము.

Tuesday, March 10, 2020

"పిల్లలున్నారు" జాగ్రత్త

సాయంత్రం పార్కులో ఆడుకుంటున్న పిల్లలని చూస్తూ కూర్చున్నాను. పిల్లలు ఉత్సాహంగా జారుడు
బల్లలు ఎక్కి దిగుతూ, పరిగెడుతూ ఆడుకుంటున్నారు. కాలనీలో ఇల్లు కట్టుకున్నప్పుడు ఉన్న చిన్న
చిన్న పిల్లలందరూ పెద్దవాళ్ళయిపోయారు, ఇప్పుడు సెకండ్ జెనెరేషన్ వచ్చేసింది. చిన్న పిల్లలుంటే
అదో కాలక్షేపం, ఆ పార్టీ, ఈ పార్టీ అనో స్కూల్లో ఫలానా ప్రోగ్రాం కోసం అనో ఇతర పిల్లల తల్లులని కలిసే
అవకాశం ఉండేది, ఇప్పుడు ఆ అవసరమే ఉండట్లేదు. నాకు చిన్న పిల్లలంటే చాలా ఇష్టం,
అందుకే సాయంత్రాలు వచ్చి పార్కులో కూర్చోవడం. 

ఇంతలో ఇద్దరు స్త్రీలు తమ పిల్లలతో వచ్చివెనక బెంచీలో కూర్చున్నారు. ఎప్పుడూ వాళ్ళని చూసి
పలకరింపుగా నవ్వడమే తప్ప పెద్ద పరిచయం లేదు. వాళ్ళతో వచ్చిన పిల్ల, పిల్లాడికి దాదాపు
ఏడెనిమిదేళ్ళుంటాయేమో. పిల్లకాయలు మిగతా పిల్లలతో కలిసి ఆడుకోవడానికి వెళ్ళగానే
వాళ్ళిద్దరూ కబుర్లలో పడ్డారు.చేతిలో పుస్తకంలో తల పెట్టినట్లు నటిస్తున్నానే కానీ అసంకల్పితంగా
నా చెవులు వారి మాటల మీద వేసేసాను. మరి వాళ్ళు మాట్లాడుకునేది నాకిష్టమైన పిల్లల టాపిక్కు.

అయినా వీళ్ళిద్దరికీ ఒక్కొక్కరే పిల్లలనుకున్నాను సుమా..ఇంకో చంటి పిల్లో పిల్లాడో కూడా ఉన్నారని
వీళ్ళ మాటల వల్ల అర్ధమయ్యింది. 

“మా చిన్నది ఈ మధ్య మహా పెంకిదయిపోయిందండీ”, అని ఒకావిడంటే “మా వాడూ ఏమీ తక్కువ కాదు,
ఇంట్లో వస్తువులు అన్నీ చిందర వందర చేసేస్తున్నాడని” రెండో ఆవిడ వాపోయింది. “
అసలు ఇంటికి ఎవరైనా రావాలంటే భయపడిపోతున్నారు వీడి అల్లరికి” అని నిట్టూర్చింది. 

చోద్యం కాకపోతే పిల్లల అల్లరికే అయినవాళ్ళ ఇంటికి రావడం మానెస్తారా,మరీను అనిపించింది. 
“పిల్లలు కాకపోతే పెద్దవాళ్ళు చేస్తారా ఏమిటి?” అని అడగకపోయారా అని చెప్పాలనిపించి బలవంతంగా
ఆపుకుని నా చెవులని వారి మాటలమీద వేసేసాను. 

“అసలు మా చిన్నదయితే ఒక్క నిమిషం నేను అలా అడుగు బయటేస్తే చాలు ఇల్లు దద్దరిల్లిపోయేటట్లు
అరుపులు, నేను లోపలకి రాగానే నా కాళ్ళని చుట్టేసి వదల్దే ఎంతకీ. మొన్న మా పక్కింట్లో కరివేపాకు
తీసుకుందామని అలా గోడ దగ్గరకి వెళ్ళానో లేదో ఇదొచ్చేసి గడప దాటలేక గుమ్మం దగ్గరే నేనొచ్చేవరకూ
ఉంది , మరీ ఇలా తయారవుతోందేంటో” అని వాపోయింది.
“ఎంతసేపూ దాని చుట్టే ఉండాలంటే ఎలాగ చెప్పండి?” అంటోంటే పాపం ఇంట్లో పెద్దవాళ్ళు
లేకపోబట్టి కదా ఈ తరం తల్లులకి ఈ సమస్య అనిపించింది. 

చిన్నప్పుడు చెల్లి పాకుతూ గడప దాటినప్పుడు గడప దాటితే గారెలు అంటూ మా బామ్మ వీధిలో
అందరికీ గారెలు చెయ్యడానికి పడ్డ హడావిడి  గుర్తొచ్చి నవ్వొచ్చింది. 

“మా వాడికి గోర్లు బాగా పెరిగాయండీ, అస్సలు ఇంట్లో తీద్దామంటే తీయించుకోడు కుదురుగా కూర్చుని,
స్పా కి పట్టుకెళ్తే మాత్రం మంత్రం వేసినట్ళు కూర్చుంటాడు”.ఈ మాట వినగానే ఆశ్చర్యం వేసింది. 

స్పా అంటే పెద్దవాళ్ళకే అనుకున్నాను, చిన్న పిల్లలకి కూడా వచ్చేసాయన్నమాట.ఏమోలే,
చిన్న పిల్లల హెయిర్ కటింగ్ షాపులు అంటూ విడిగా రాలేదూ, వీడియోలూ అవీ పెట్టి వాళ్ళవి
చూస్తుండగానే వీళ్ళు జుట్టు  కత్తిరించేస్తారని టీవీలో చూసాను. ఇవీ అంతేనేమో. 

“అసలు చిన్నదానినీ, పెద్దవాడినీ తీసుకుని బయటకి వెళ్ళడం కుదరడం లేదండీ కార్లో అయినా సరే” అని
  మొదటావిడ అంటోంటే చిన్నప్పుడు నలుగురు పిల్లల్ని వేసుకుని, ఆవకాయ క్యారేజీలతో
అమ్మ మాతో వేసవి శలవల్లో అమ్మమ్మ ఊరు నుండి ఎలా ప్రయాణం చేసేదో అనిపించింది. 

“మావాడికి మొన్న ఫ్యాన్సీ డ్రస్ కాంపిటీషన్లో  మొదటి ప్రైజు వచ్చిందని” ఒకావిడంటే,
“మొన్న బర్త్‌డే  పార్తీలో మా చిన్నదాని అల్లరి పట్టలేకపోయామంటే నమ్మండి” అని ఇంకోకావిడ.

ఆహా..ఎంతైనా తల్లులు కదా, పిల్లల చేష్ఠలు మురిపంగానే ఉంటాయి.నాకూ మనవలున్నారు కానీ
పిల్లల మీద ఉన్నన్ని హక్కులు వాళ్ళమీద ఉండవు కదా అని మనసులోనే నిట్టూర్చాను. 

“మా వాడికి ఈ మధ్య మరీ ముద్దలు నోట్లో పెడితే కానీ తినట్లేదండీ” అని మొదటావిడ మురిపెంతో చెప్తే,
”మా చిన్నది ఫలానా బ్రాండు ఆహారమయితేనే దగ్గరకి రానిస్తుంది’ అని రెండో ఆవిడ బాకా.

పిల్లలంటే ముద్దే కానీ మరీ ఇంతింత గారాబాలా? 

“అయ్యబాబోయ్ రేపొద్దున్న నా కొడుకు మనవరాలిని తీసుకుని వస్తే ఇలాగే ఉంటుందేమో” 
అనుకుని నా ఊహకి నాకే నవ్వొచ్చింది.

ఇంక వీళ్ళు తమ పిల్లల గురించి ఎన్నెన్ని ముచ్చట్లు పంచుకున్నారో.మా అబ్బాయికి ఈ మధ్య
బుజ్జి మంచం తెచ్చి దాని మీద పక్కేస్తేనే బజ్జుంటున్నాడని ఒకావిడంటే, మా చిన్నదానికి కూడా ఆ
అలవాటు చెయ్యాలండీ అని రెండో ఆవిడ.

తమ పిల్లలకి కొన్న బొమ్మలు,బట్టలు, వాళ్ళు ఇళ్ళల్లో  చేసే అల్లర్ల గురించి "మా అబ్బాయి", "మా చిన్నది"
అని చెప్తోంటే వినసొంపుగా అనిపించింది.ఆహా అదృష్టవంతులంటే చిన్న పిల్లలున్న తల్లి తండ్రులే
అనిపించింది.

కానీ వెంటనే మా పిల్లల చిన్నప్పుడు మాకున్న బాధ్యతలు,నెల నెలా ఎప్పుడు ఏ అవసరం వచ్చి
పడుతుందో అని బితుకు బితుకుమంటూ గడిపిన రోజులూ గుర్తొచ్చి వీళ్ళంత బాగా మా పిల్లల
చిన్నతనాన్ని మేము ఆస్వాదించలేదేమో అని కించిత్ అసూయ కలిగింది.  

ఇంతలోనే “ఫలానేదే తింటామని గానీ, ఫలానా మంచం మీదే పడుకుంటామని గాని కనీసం నోరు తెరిచి
అడగని మా బుజ్జాయిలు గుర్తొచ్చి”  గర్వంగా అనిపించింది. అయినా అసలు ఆ రోజుల్లో ఇంత టీవీలూ
హడావిడీ ఏదీ? ఏదో పత్రికల్లో వచ్చే ప్రకటనలో, లేదా దూరదర్శన్ కార్యక్రమాలు వచ్చే నాలుగైదు
గంటల్లో మహా అయితే ఓ పది నిమిషాల పాటు అడ్వర్టైజ్మెంట్లు ఇంతే కదా.ఇప్పట్లాగ పదినిమిషాలకొకసారి
ప్రకటనలు లేకపోవడం మా లాంటి మధ్య తరగతి తల్లి తండ్రులకి అప్పట్లో వరమేనేమో కూడా. 

అయ్యయ్యో స్వగతంలో పడి వీళ్ళ మాటలు వినట్లేదు అనుకుని ఈ లోకంలోకొచ్చిపడ్డాను.
పక్క వాడు ఏమి చేస్తున్నాడో అన్న కుతూహలమే కదా సోషల్ మీడియా విస్తరణకి  నాందీ వాచకం పలికింది.

మొదటావిడ చెప్పుకుపోతోంది... “ఈ మధ్య మా మామగారికి సుస్తీ చేసింది,
డాక్టరు కాస్త రెస్టు తీసుకోమన్నాడుట, అందుకని అత్తగారు, మామగారిద్దరినీ ఇంటికి రమ్మంటే
మా చిన్నదానికి ఇంకా టాయిలెట్ ట్రైనింగ్  అదీ అవ్వలేదు, ఇల్లంతా పాడుచేస్తుంది,
నాకు అసహ్యం నేను రాను అన్నారు మామగారు, చంటిది కదా అని అలా నెత్తినెక్కించుకోకూడదుట,
మా వారికేమో అదంటే గారం. ఏదో ఈసారికి మా మరిది ఆదుకోబట్టి సరిపోయింది
కానీ మా మరిది వచ్చే సంవత్సరం అమెరికా వెళ్తే వీళ్ళు మా ఇంటికి రావాలంటే ఇబ్బందే” అంది.

ఇంకొకావిడేమో, "మీకు మీ అత్తగారూ వాళ్ళతో ఇబ్బంది. నాకు మా తల్లి తండ్రులతోనే ఇబ్బంది.
మా చిన్నదానికేమో మాతో పాటు మంచం మీద పడుకుంటే తప్ప నిద్ర పట్టదు దానికి,
మా నాన్నేమో ఠాఠ్ వీల్లేదు దానిని విడిగా పడుకోబెట్టాల్సిందే అంటారు, ఇలా అంటున్నారనే నేను
అమ్మా వాళ్ళింటికెళ్ళడమే మానేసాను "అంది నీరసంగా.  

నాకు ఒళ్ళు  మండిపోయింది, “అసలు వాళ్ళు నానమ్మ, తాతయ్యలేనా?
గడప దాటడం రాని పసిగుడ్డు ఇల్లు పాడుచేస్తోందంటారా? మీ శుభ్రం తగలెయ్య.
అసలు వాళ్ళు తల్లి తండ్రులేనా? పసి పిల్లని విడిగా పడుకోబెట్టమంటారా?  ” అని పీకల దాకా కోపం
వచ్చింది. ఇంక ఆపుకోలేక వెనక్కి తిరిగి ఆవిడతో “అసలు మనవలని సహించలేని వారు కూడా ఉంటారని
తెలీదు, మరి పిల్లలని అలా అంటోంటే మీరెలా ఊరుకున్నారని” అడిగేసాను. 

“మా అత్తగారు, మామగారి దృష్టిలో కుక్కలెప్పుడూ గడప బయటే ఉండాలంటారండీ,
వీళ్ళ అమ్మా వాళ్ళదీ అదే అభిప్రాయం.కానీ మేము మాత్రం వాటిని  మా పిల్లలతో సమానంగా చూస్తాము,
అక్కడే వస్తోంది తేడా అంతా” అనడంతో ఓహో వాళ్ళు మాట్లాడుకునేది కుక్క "పిల్లల" గురించా
అని ఆశ్చర్యపోవడం నా వంతయ్యింది.

కానీ వయసు తెచ్చిన పెద్దరికం వల్ల వీళ్ళకి కొంచెం "అమ్మా వేటిని ఎక్కడుంచాలో అక్కడే ఉంచాలి"
అని ఙానోదయం కలిగించాలిఅని నా మనసు తొందర చేసింది కానీ...
“ఇదిగో టామీ,పప్పీ,వసుధ అమ్మమ్మ,హాయ్ చెప్పండి" అని రేప్పొద్దున్న నా దగ్గరకే  వాళ్ళ పిల్లలని తీసుకొస్తే...
వద్దు బాబోయ్ ..అసలే నాకు కుక్కలంటే పరమ భయం.ఏ వీధిలోనైనా "కుక్క ఉన్నది జాగ్రత్త" అని
బోర్డు చూస్తే చాలు, చూడటమేమిటి "ఫలానా వాళ్ళింట్లో కుక్క ఉందిట" అని ఎవరైనా చెప్పుకోగా విన్నా సరే
ఆ ఛాయలకి కూడా వెళ్లను 

అది సరే కానీ ఇప్పుడు పెంపుడు కుక్కలు కాస్తా  "వాడు" "అది" అయ్యాకా "మా అబ్బాయి ఉన్నాడు జాగ్రత్త",
"మా అమ్మాయి ఉన్నది జాగ్రత్త" అని బోర్డు పెడుతున్నారంటారా?

Thursday, August 22, 2019

సుప్రీం మెగా హీరో

(ఒక చిరంజీవి వీరాభిమాని భావాలకి అక్షర రూపం ఇది )
చిరంజీవి..ఈ పేరు మొదట విన్నది తుమ్మినప్పుడు అమ్మమ్మో,అమ్మో,నాన్నో  "చిరంజీవా" అన్నప్పుడు. ఆ తరువాత సినిమాల్లో ఆ పేరుతో ఒక హీరో ఉన్నాడని తెలిసి తుమ్మితే ఆ హీరో పేరే ఎందుకు తలుస్తారో అర్ధమవ్వలేదు.మా ఫ్రెండు శ్రీనుగాడయితే ఇంకొక అడుగు ముందుకేసి సుప్రీం హీరో కదరా అందుకే అని శలవిచ్చాడు.

మొట్ట మొదట నిన్ను టీవీలో చూసినది మామయ్యా వాళ్ళింట్లో హైదరాబాదులో చిత్ర లహరి కార్యక్రమంలో "అందం హిందోళం"పాటలో.ఆ తరువాత నాగార్జున సాగర్ రైట్ బ్యాంకులో చూసిన స్టేట్ రౌడీ సినిమా. ఆ సినిమాలో అన్ని పాటలున్నా కూడా ఎందుకో నువ్వు నీలి రంగు షర్టు, డిస్కో ప్యాంటూ వేసుకున్న "చుక్కల పల్లకిలో" పాట మదిలో అలా ముద్రించుకుపోయింది."శుభ లేఖ" రాసుకున్నా అన్నా లేదా ఆ తరువాత "అబ్బనీ తియ్యనీ దెబ్బా" అన్నా, ఇంకొన్నేళ్ళకి "చమకు చమ్మకు చాం" అన్నా అన్నింటిలో నేను చూసినది నీకు మాత్రమే సొంతమైన ఒక రకమైన ease and grace.

నీ ప్రతీ పాటలో ఉండే నీ సెంటిమెంటు తెల్లటి  ప్యాంటు వేసి స్టెప్పులేసినా లేకపోతే తెల్లటి(అది తెలుపేనా లేక మా బ్లాక్ అండ్ వైట్ టీవీ మాహత్యమా?)లాల్చీ వేసుకుని "నమ్మకు నమ్మకు" అన్నా నీలో ఉన్న ఆ  Grace కోసమే నీ పాటలు మళ్ళీ మళ్ళీ చూడాలనిపించేవి.

డ్యాన్సుల్లో నీ కదలికలని చూస్తే "నిర్మల మందాకినీ వీచికల దూగు రాయంచ"వి అనిపించేవాడివి. ప్చ్చ్హ్.. ఆ తరువాత నీ వారసులమని చెప్పుకుని ఎంత మంది వచ్చి ఎన్ని సర్కస్ ఫీట్లు చేసినా డ్యాన్సుల్లో కానీ నటనలో కానీ వారు ఏ మాత్రం నీకు సరితూగరు.కానీ ఏమి చేస్తాం.."తినగ తినగ" అన్నట్లు ఒకళ్ళకి "స్టైలిష్ స్టార్" బిరుదిచ్చేసాము, ఇంకోళ్ళని నీకు అసలు సిసలైన వారసుడిగా అంగీకరించేసాము, ఇంకొకళ్ళని "సుప్రీం హీరో"ని చేసేసాము.

స్వయం కృషి,రుద్ర వీణ సినిమాల్లో నీ నటనకి పెద్ద వాళ్ళు కూడా ఫిదా అయ్యారంటే నమ్ము.మధ్యలో పైత్యం వెర్రి తలలు వేసిన నీ సినిమాలు కొన్ని చూసి బాధ పడ్డాననుకో, అంత కంటే ఎక్కువ బాధ నువ్వు రాజకీయాల్లోకి వచ్చినప్పుడు అనుభవించాను. 

చిరూ, ఒక జనరేషన్ సినీ అభిమానులకి నువ్వొక సుప్రీం హీరోవి అంతే.నీకు అప్పట్లో ఉన్న అభిమాన గణం చూస్తే ఆశ్చర్యమేసేది.నీ సినిమా పేరు "అభిలాష" ని మిలీనియంలో పుట్టిన
వాళ్ళ అమ్మాయికి పెట్టుకునేంత అభిమానం అన్నమాట.నువ్వు ఫలానా సామాజిక వర్గానికి చెందినవాడివి అని కూడా  దాదాపు ఒకటిన్నర దశాబ్దం పాటు నిన్ను అభిమానించే చాలా మందికి తెలీదనుకుంటా కూడా.నీ కులంతో పని లేకుండా నిన్ను నెత్తిన పెట్టుకున్నారు వాళ్ళు.

"పరుగు ఆపడం ఒక కళ" చిరూ.కానీ ఇంకా పాత గెటప్పులు,స్టెఫ్ఫులతోనే  మీ అబ్బాయి సినిమాలో గెస్టు అప్పియరెన్సులూ లేదా  విలన్లని ఎగిరి తన్నే హీరోయిజం ఉన్న సినిమాలు,యూత్ కోసం అంటూ బూతు పాటలకి స్టెప్పులు వేస్తాను  అంటే...

Wednesday, August 21, 2019

బాలూ గారికి....

వేటూరి వారి కలం నుండి జాలువారిన ఒక పాట దాదాపు రోజూ ఒకసారైనా వింటూ ఉంటాను.సాహిత్యం, సంగీతం, గాత్రం,చిత్రీకరణ అన్నీ సమ పాళ్ళల్లో కుదిరితే పాట ఎంత అందంగా ఉంటుందో చెప్పడానికి ఉదాహరణ ఈ పాట.అంత అందమైన పాట ఖచ్చితంగా పాడుతా తీయగా కార్యక్రమంలో పాడే ఉంటారు అని వాళ్ళు పాడినవి విందామని యూట్యూబ్ చూస్తుంటే ఒక ఎన్నారై పాడిన ఎపిసోడ్ కనపడింది.ఆ గాయని/గాయకుడి పేరు,పాట వివరాలూ ఇక్కడ అప్రస్తుతం కానీ కర్ణ కఠోరం అనేది వారు పాడిన విధానానికి సరైన పదం అనచ్చు. కానీ బాలూ గారూ, మీరు వాళ్ళని ఆకాశానికెత్తిన విధానం చూస్తే మీ డబుల్ స్టాండర్డ్స్ అర్ధమయ్యాయి. 

ఓ రెండేళ్ళ క్రితం అనుకుంటా, ఇండియాలో పిల్లల ఎపిసోడ్లో  వాళ్ళు పాడిన పాటల్లోని చిన్ని చిన్ని తప్పులని వీర విహారం చేస్తూ వర్ణించిన విధానం చూస్తే ప్రేక్షకులైన మాకే గుండె కలుక్కుమంది.ఇంక ఆ చిన్ని గుండెలు ఎంత బాధ పడి ఉంటాయి పాపం.చిన్న పిల్లలనే కాదు, పెద్ద వారి తప్పులని కూడా అలాగే చీల్చి చెండాడెస్తారు మీరు ఇండియా ఎపిసోడ్లలో.

ఇక్కడ పిల్లలు లేదా పార్టిసిపెంట్స్ చేసే చిన్ని దోషాలని మన్నించలేని మీరు ఎన్నారై ఎపిసోడ్లలో మాత్రం ఎన్నారై పిల్లలు లేదా పెద్దవారు ఏది పాడినా అధ్భుతం అంటే ఎలాగండీ?"ఆ మెరక"లో ఏదో తెలుగు పాట పాడటమే గొప్ప కాబట్టి అలా అంటున్నాను అంటే ఇంక మేము ఏమీ అనలేము.

అలాగే మీరు వస్త్ర ధారణ గురించీ, తెలుగుదనం గురించీ చేసే కామెంట్లు.మీరు విగ్గు పెట్టుకోకుండా, పూల చొక్కాలు వేసుకోకుండా కేవలం తెలుగుదనమైన పంచె కట్టుతో మాత్రమే అన్ని సినిమా కార్యక్రమాల్లోనూ, ఇతర పాటల కార్యక్రమాల్లోనో కనపడరు కదా.అలాంటప్పుడు ఇతరులని వారి వస్త్ర ధారణ మీద కామెంటితే ఎలాగండీ?మీ అంతటి వారు ఆచరించి చూపితేనే కదా మిమ్మల్ని అనుసరించేవారికో అభిమానించే వారికో ఒక మార్గం అంటూ ఏర్పడేది?


మీ గొంతు ఇప్పటికీ మా చిన్నప్పటి బాలూ గొంతు లాగే ఉంది అని మా లాంటి వాళ్ళకి మీరంటే విపరీతమైన గౌరవం.ఇలా ద్వంద్వ ప్రమాణాలతో మిమ్మల్ని మీరు చులకన చేసుకోకండి ప్లీజ్..

Tuesday, February 12, 2019

ఏదేమైనా సఖా విడువను నిన్నే...లతా రజనీకాంత్ గారి ఈ పాట విన్నారా

ఒక్కోసారి మనకి అర్ధం అయ్యీ కాని భాష ఛానెల్స్ చూస్తే కూడా ఉపయోగమే. నిన్న అలాగ ఒక తమిళ్ ఛానెల్లో లతా రజనీకాంత్ గారి ఇంటర్వ్యూ చూస్తుంటే ఆవిడ పాటలు కూడా పాడతారని తెలిసింది. ఆ కార్యక్రమంలో ఆవిడ పాడిన పాట ని యూ ట్యూబులో వెతికితే  ఈ పాట గురించి తెలిసింది. సాధారణంగా రెహ్మాన్ మ్యూజిక్ అంటే సినిమా ఎలా ఉన్నా పాటలన్నీ వింటాను ఒక్కసారైనా. ఎందుకంటే మిగతా పాటలెలా ఉన్నా కనీసం ఒక్క పాటలో లేదా బిట్ లో అయినా రెహ్మాన్ తన మ్యాజిక్ చూపిస్తాడన్న నమ్మకం. కానీ ఎందుకో ఈ సినిమా యానిమేషన్ సినిమా కాబట్టి, ఏముంటాయిలే పాటలు అని వినలేదు. ఇదిగో ఇన్ని సంవత్సరాలకి ఈ ఆణిముత్యం దొరికింది.

విక్రమసిఁహ పేరుతో తెలుగులో విడుదలయిన రజనీకాంత్ యానిమేషన్ సినిమాలోది ఈ పాట. వేటూరి గారు కాలం చేసాక రెహ్మాన్ సంగీతానికి సిరివెన్నెల గారే తెలుగులో రాస్తున్నారని తెలుసు. ఈ పాట వింటున్నంతసేపూ రచయిత ఎవరన్న కుతూహలం పెరిగిపోయింది, ఎందుకో శాస్త్రిగారు కాదేమో అన్న చిన్న అనుమానం కూడా. అది నిజమే, దీనిని రాసినది అనంత్ శ్రీరాం గారు.

తను ట్యూన్ ఇచ్చాకా అందులోకి పదాలు కూర్చడమే గానీ ఇసుమంతయినా రెహ్మాన్ ట్యూన్ మార్చడని వేటూరిగారే అన్నట్లు ఒకసారి చదివాను. అయినా ఆ అడ్డంకిని అధిగమించి, సందర్భానుసారం పదాలల్లిన శ్రీరాం గారు అభినందనీయులు.అంతా బాగుంది కానీ "పొత్తరు చేయడం" అంటే ఏమిటి?ఈ పదం దేనికైనా వికృతా అని కూడా ఆలోచించా కానీ తట్టలేదు. ఎవరికైనా తెలిస్తే కాస్త చెప్పండి.


అసలు ఎంత హాయిగా ఉందో ఆ సంగీతం, సాహిత్యం, లతా రజనీకాంత్ గారి కంఠం. పాట మొదట్లో కొమరం పులి సినిమాలో బ్యాక్ గ్రౌండులొ వచ్చే
"నమ్మకమీయరా స్వామీ" లా అనిపిస్తుంది. గాత్రంలో ఒకటి రెండు అక్షర దోషాలని మన్నించెస్తే అధ్భుతమైన పాట ఇది. నిన్నటినుండీ ఒక పాతిక సార్లు విని ఉంటాను ఈ పాటని, ఇంకా వింటూనే ఉంటాను కూడా.

ఈ పాటని తమిళంలో కూడా ఈవిడే పాడారు. కానీ తెలుగు మేల్ వెర్షన్ ఉన్ని క్రిష్ణన్ గారు పాడితే తమిళ్ళో హరి చరణ్ గారు పాడారు. ఒక్కసారి వినండి, ఒక్కసారయినా రిపీట్ నొక్కడం ఖాయం.

ఈ పాట యానిమేషన్ కాకుండా చక్కటి పెళ్ళి పాటగా ఏ మణిరత్నమో చిత్రించి ఉంటే పాట అందం మరింత పెరిగి ఉండేదేమో అనిపించింది.

ఇంత బాగున్న ఈ పాట యే వెడ్డింగ్ ప్రోమోస్ లోనూ ఎందుకు వినిపించట్లేదబ్బా?

Friday, December 21, 2018

ఇ-జనరేషన్ పెద్దవాళ్ళు

ఒక పాతిక ముప్ఫై ఏళ్ల క్రితం వయసులో పెద్ద వాళ్ళు అంటే సాయంత్రం అలా ఏ గుడికో, వాకింగుకో వెళ్ళేవారు లేదా పార్కుల్లో అక్కడా ఒక చోట చేరి కబుర్లు చెప్పుకునేవారు. మహా అయితే పేపరులో వార్తలని అక్షరం వదలకుండా చదివేవారు.

జియో ధర్మమా అని ఫోనులో డేటా లభ్యత సులభతరం కావడంతో అందరిలాగే వీరి జీవన శైలి కూడా మారిపోయింది.గుడిలో వీరి సంఖ్య బాగా తగ్గిపోయింది అనడంలో సందేహం లేదు.ఫోనుల్లో యాక్టివిటీ వల్ల మన అందరిలో ఉన్న అపరిచితుడు బయటకి రావడం మొదలుపెట్టాడు.దీనికి పెద్దవారు కూడా మినహాయింపు కాకపోవడమే విచిత్రం.ఫేస్ బుక్కు, వాట్సాపుల్లో పొద్దున్నే గుడ్ మార్నింగ్ మెసేజీలతో రోజు మొదలు.అక్కడితో ఆగితే ఫరవాలేదు,శుభ మధ్యాహ్నం, సాయంత్రం, రాత్రి, అదనంగా జీవిత సత్యాలు బోధించే వ్యాఖ్యలు, పండగ అడ్వాన్స్ విషెస్, పండగ రోజు విషెస్, దేశం భ్రష్టు పట్టిపోతోందనే వేదన పంచే మెసేజిలూ, అసలు ధనవంతులు తమకున్న డబ్బు ఎలా నీళ్ళళ్ళా ఖర్చు పెడుతూ పేదలకి దానం ధర్మం అనేది చెయ్యకుండా ఎలా పెళ్ళిళ్లకోసం తగలేస్తున్నారో అని బాధ పడే పోస్టులు ఒకటా రెండా..

సరే వాళ్ళెవరో పెళ్ళిళకో ఇంకో ఆర్భాటాలకో ఖర్చు పెట్టారనుకుందాము, కానీ పిల్లలు వాళ్ళ కాళ్ళ మీద వాళ్ళు నిలబడ్డారు, మీకు ఆర్ధిక స్తోమత ఉంది, అయినా  కూడా మీరు పనమ్మాయికి ఒక్క ఐదు వందలు ఇవ్వగలరా? 

ఫేస్‌బుక్కులో వీళ్ళు షేర్ చేసే జోకులు చూస్తే ఒక్కోసారి జాలి వేస్తుంది, ఇంత వయసొచ్చి ఇదేమి పైత్యం అని.కానీ ఇవన్నీ వీళ్ళ అసలు స్వభావానికి అద్దం పడతాయనడంలో సందేహం లేదు. పైగా "మెమొరీస్" ఫీచర్‌తో మళ్ళీ సంవత్సరం తిరిగేసరికి డబుల్ కోటా.నేను పోయిన సంవత్సరం, లేదా కొన్ని ఏళ్ళక్రితం ఇది పోస్టు చేసాను అంటూ, మళ్ళీ దానికి లైకులు పెద్ద హైలైట్.

కానీ కొంత మంది పెద్దవారు వారి అనుభవసారాన్నో లేదా వారికి తెలిసున్నదానినో షేర్ చేస్తూ, విఙానం  పంచుతూ రాసే పోస్టులు చూస్తే ఎన్ని వేల మైళ్ళు ఆవల ఉన్నా, వారెవరో తెలియకపోయినా గౌరవం కలుగుతుంది.

అబ్బెబ్బే ఫోను, టీవీల వల్ల సమాజం చెడిపోతోంది అంటూనే ఆ పిచ్చిలోంచి బయటకి రాలేకపోవడం చూస్తే అనిపిస్తుంది, ఇంత పెద్దవారే ఈ లంపటంలోంచి బయటపడలేకపోతే ఇంక పిల్లల పరిస్థితి ఏమిటీ అని.

అసలు పిల్లలకి కధలు, కబుర్లు చెప్తే ఈ జనరేషన్ పిల్లలు వినరు అంటారు కానీ చెప్పే పెద్దవారు ఎంత మంది ఉన్నారు అసలు?ముందు ముందు ఇంక అసలు ఉండరేమో కూడా. ఎక్కడ నలుగురు పెద్దవారు చేరినా మా పిల్లలు అదీ, మా పిల్లలు ఇదీ, ఫలానా ఫోను వాడుతున్నాను, కేబుల్ తీసేసి ఫలానా బాక్సు వాడి అన్ని ఛానెల్స్ ఫ్రీగా చూడచ్చు ఇంతే కదా. ఒకళ్ళకి పాటల ప్రోగ్రాముల పిచ్చి, ఇంకొకరికి వెకిలి కామెడీ షోల వెర్రి.

ఇంకొకాయన తన సెల్ఫ్ డిసిప్లిన్ గురించి గొప్పలు, మరొకావిడ తాను చేసే పూజలూ, చేయించగలిగే హోమాల గురించి డాంబికాలు. నేను ఉపనిషత్తులు, వేద వేదాంగాలు చదివాను, అన్ని రకాల యఙాలు, యాగాలు చేయించగలను అన్నారు ఆ మధ్యన పార్కులో పరిచయం అయిన ఒక తెలుగావిడ. మన పెద్దలు చేసిన కట్టుబాటుని అధిగమించి నేను ఇది చేయిస్తాను అని సగర్వంగా పెద్దవారే చెప్పుకుంటోంటే ఏమనాలి?


ఏదైనా ప్రదేశానికో ఇంకెక్కడికో వెళ్ళినా అందాన్ని ఆస్వాదించడం మరచి ఫోనులో ఫొటోలు తీసుకోవడంలో బిజీ. గుడిలో కూడా ఫోటోలు తీసే పెద్దవారిని చూస్తే ఆశ్చర్యం వేసింది . ఆ మధ్య ఒక ఫ్రెండు చెప్పింది, తనతో ఎప్పుడూ మాట్లాడని అత్తగారు  ఒక వాట్సాప్ మెసేజీ ఫార్వార్డ్ చేసిందిట, దాని సారాంశం కొడుకు, కోడలు ఒక అత్తగారికి బంగారు నాణేలతో తులాభారం వేసారుట.ఇంక ఏమంటాము? చదువుకోకపోతే స్మార్టు ఫోను వాడుకోవడం రాదు అనేది ఒకప్పటి మాట, ఏ మాత్రం చదువు లేకపోయినా ఫోనులో వీడియోలు అందరూ చూసెయ్యగలరు ఇప్పుడు అనేది కాదనలేని సత్యం. అదీ చేతకాకపోతే టీవీలున్నాయి కదా.ఇవి పెద్దవారి ఆలోచనా విధానాన్ని కూడా మార్చెయ్యడమే విచారించదగ్గ విషయం. మా మనవలకి సినిమా పాటలూ, డ్యాన్సులూ రావు అని బాధ పడేటట్లు కూడా చెయ్యగలుగుతున్నాయి మరి.

న్యూక్లియర్ ఫ్యామిలీలు అయిపోయి మమ్మల్ని పిల్లలు పట్టించుకోవట్లేదు అనేది పెద్దవాళ్ళు చెప్పే మాట. అసలు మీరు ఫోన్లు, టీవీలూ వదిలి చొరవ తీసుకుంటున్నారా? తీసుకున్నా వాళ్లు పట్టించుకోకపోతే మీరు కూడా వారి దారిలో నడవక్కర్లేదు కదా.మీకంటూ ఒక మంచి వ్యాపకం పెట్టుకోవచ్చు. ఒక పెద్దాయన ఒక సభలో చెప్పినట్లు "పిల్లలింటికి వచ్చినప్పుడు మీకు కావాల్సినట్లుగా పూజా మందిరం లేదు అని మీ దైనందిన పూజ మానేసి టీవీలూ, ఫోన్లలో మునిగిపోవడం ఎంత వరకూ సబబు? మీ పిల్లలు మిమ్మల్ని ఏ కారణం చేతనయినా పూజ చెయ్యనియ్యకపోయినా మీరు మనసులో స్మరణ ఆపక్కర్లేదు కదా".

దేవుది మీద నమ్మకం లేకపోతే ఇంకో వ్యాపకం పెట్టుకోండి అంతే కానీ అలా ఖాళీగా కూర్చుని ప్రభుత్వాలనో, ఇతరులనో నిందిస్తోంటే అది మీ వయసుకి అందాన్నివ్వదు అని గుర్తు పెట్టుకోండి. వాన ప్రస్థానికి వెళ్ళకపోయినా అందరి మధ్యా ఉంటూనే తామరాకు మీద నీటి బొట్టులా ఉంటూ, మార్పులని స్వీకరిస్తూ, ప్రపంచంలో ఏ మూల ఉన్నా కానీ ఇతరులకి ఇబ్బంది కలిగించకుండా తన ఆరోగ్య జీవన విధానాన్ని  కొనసాగించి ఓ రెండేళ్ళ క్రితం కాలం చేసిన ఒక పెద్దాయనని  చూస్తే భయం వేసింది అసలు ఈ రోజుల్లో ఇలా ఉండగలగటం సాధ్యమా అని.

ఇన్ని సంవత్సరాలూ పిల్లల కోసం కష్టపడ్డారు కదా,ఇకనైనా ప్రశాంతంగా జీవించండి ప్లీజ్.డబ్బు, నగలు, టీవీ షోల కబుర్లు లేదా సోషల్ నెట్వర్కింగ్ సైట్ల వల్ల మనసు ఉద్విగ్నత పొందటం తప్ప ఏమీ ఉండదు. హాయిగా ఒక మంచి పుస్తకం చదవండి లేదా అలా బయటకెళ్ళి కాసేపు కూర్చుని చూడండి, సమాజంలో చెడే కాదు మంచి కూడా ఇంకా బ్రతికే ఉంది అని తెలుస్తుంది.

పెద్ద వారు వారి హుందాతనాన్ని నిలబెట్టుకుంటూ, పిల్లలు వారికి గౌరవం ఇస్తూ ఉండే కుటుంబాలు ఇంకా ఉన్నాయి. అలాంటి కుటుంబాలలో పెరుగుతున్న పిల్లలే మన సమాజం పూర్తిగా పాశ్చాత్య ప్రభావానికి లోనవ్వదు అనే ఆశకి ఆలంబన.


Wednesday, July 11, 2018

రుణం


Image result for gollapudi maruthi rao runam

ఇండియా వెళ్ళినప్పుడల్లా గుళ్ళు, గోపురాలు, షాపింగ్ మాల్సు తిరిగినట్లే విశాలాంధ్ర సందర్శనం కూడా ఒక భాగమయిపోయింది. ఆ మధ్య విశాఖపట్నం వెళ్ళినప్పుడు విశాలాంధ్ర కి వెళ్తే కావాల్సిన పుస్తకాలేమీ పెద్దగా లేవు. దానిలోని వారు కూడా పెద్ద ఉత్సుకత చూపించలేదు ఇది చూడండి అది చదివారా అంటూ. విజయవాడలో విశాలాంధ్ర సందర్శనం మాత్రం మరచిపోలేనిది. అక్కడ కౌంటర్లో ఉన్న ఆయన దగ్గర నుండీ షాపులో పనిచేసే అందరికీ పుస్తకపఠనం ఆసక్తి అని తెలిసింది. ఎన్ని మంచి పుస్తకాలు తీసిచ్చారో. ఒక్క అరగంటలోనే నాలుగు సంచీలు నింపేసేంత అన్నమాట.

ఈసారి తెచ్చుకున్న పుస్తకాలలో ఆణిముత్యం అనదగినది గొల్లపూడి మారుతీరావు గారి "రుణం". ఆయనది సాయంకాలమయ్యింది చదివాకా గుండె బరువెక్కిపోయి ఒక రెండు రోజులు పట్టింది తేరుకోవడానికి. అందువల్ల ఈసారి తెచ్చిన పుస్తకాన్ని చదవకుండా అలా వాయిదా వేస్తూ వేస్తూ నిన్న రాత్రి తీసి చూద్దును కదా, ఏక బిగిన చదివించేసింది. కానీ గుండె బరువెక్కడం షరా మామూలే.


ముక్కామలలో కర్రా వేంకట శ్రీనివాస పెద చయనుల వారి శిష్యుల వేద పన్నాలు వల్లె వేస్తుండగా నవల ప్రారంభం.

శ్రీరాములు కోనసీమనుండి కొబ్బరి వ్యాపార నిమిత్తం ఇండొనేషియా వెళ్ళి లీలా థాంప్సే అనే వనితని పెళ్ళి చేసుకుని వస్తాడు.లీలా థాంప్సే కొడుకు మరిడి నాయుడిని కని కన్నుమూస్తే కొడుకుని అల్లారు ముద్దుగా పెంచుతాడు శ్రీరాములు మరో పెళ్ళి చేసుకోకుణ్డానే. కానీ భార్యా వియోగంతో మరో పదేళ్ళకే కన్నుమూస్తాడు.

మరిడి  నాయుడిని లీల దూరపు తమ్ముడు రతన్ వచ్చి తీసుకెళ్తాడు. కొన్నాళ్ళ తరువాత హఠాత్తుగా కోనసీమలో దిగిన మరిడి నాయుడు, చంపావతిని పెళ్ళి చేసుకుని బొంబాయికి తిరిగివెళ్ళిపోతాడు. వీరికి ఒక కొడుకు. మరిడి  నాయుడు తన కొడుకుకి తండ్రి పేరు శ్రీరాముల నాయుడు అని పెడ డు.

ఈ రెండోతరం శ్రీరాములు తన తాత కి ఫక్తు కార్బన్ కాపీ. బాగా తెలివైనవాడు కానీ నిర్ణయాలు ఆచరణలో పెట్టడానికి పరిస్థితులు అనుకూలించలేదు రెండో తరం శ్రీరాములుకి. ఇతను బొంబాయిలో స్థిరపడ్డ తెలుగు కుటుంబపు పిల్ల ముత్తేలమ్మని వివాహం చేసుకుంటాడు. ముత్తేలమ్మ తమ్ముడు రాజశేఖర్.. చిన్న శ్రీరాములు, ముత్తేలమ్మ తమ ఒక్కగానొక్క కూతురికి లీల అని నామకరణం చేస్తారు. ఈ పిల్ల చుట్టూనే కధ అంతా తిరుగుతుంది.

చయనులు గారు, వారి ధర్మ పత్ని సోమిదెవమ్మలు తమ ఇంటి అరుగుమీద వదిలిపెట్టబడిన రోజుల పిల్లవాడిని చేరదీసి అబ్బు శాస్త్రి అని పేరు పెట్టి కొడుకులా సాకుతారు.పెద చయనులిగారి శిష్యులలో అందరి కంటే చిన్నవాడు అబ్బు శాస్త్రి.

ఒకసారి అబ్బు శాస్త్రి తోటి వారితో కలిసి చెట్ల కొమ్మ మీద అటూ ఇటూ దూకుతూ వేదం వల్లె వేస్తుండగా, తాను ఒక కొమ్మ విడిచి చటుక్కున మరొక కొమ్మ మీదకి దూకగానే, మొదటి కొమ్మ విరిగి కింద రోడ్డు మీద వెళ్తున్న  లీల వాళ్ళ కారు మీద పడుతుంది. అంతే, కారు అదుపు తప్పి నీటిలోకి దూసుకుపోయి లీల తల్లి తండ్రులు మరణిస్తారు. కానీ లీల తన టెడ్డీ బేర్తో బయటకి నడచి వచ్చి ఎటో వెళ్ళిపోతుంది. ఈ ఘోరానికి తానే కారణం అని కుమిపోతూ అబ్బు శాస్త్రి ఒక్కసారిగా షాక్ లోకి వెళ్ళిపోతాడు. అప్పటి వరకూ పన్నాలన్నీ వల్లె వేస్తూ తిరిగినవాడు కాస్తా అలా జడుడయిపోతాడు. ఎన్ని చికిత్సలు చేసినా ఫలించవు. హోమాలూ, జపాలూ చేసినా అబ్బులో చలనముండదు కానీ అబ్బు నోటి నుండి అకస్మాత్తుగా రెండు మంత్రాలు మాత్రం వచ్చేవి .

చవనుల గారితో సహా ఎవ్వరికీ అబ్బులు ఆ రెండే ఎందుకు పఠిస్తున్నాడో అర్ధమవ్వదు.
అబ్బు శాస్త్రిని ఎలాగైనా దక్కించుకోవాలని తక్కిన పది మంది శిష్యులూ తల్లులలాగ సేవ చేస్తారు కానీ ఫలితముండదు. అబ్బు శాస్త్రి సహపాఠులందరిలోకి సర్వ మంగళానికి అబ్బులు అంటే చాలా ప్రీతి.అబ్బులుని ఎలాగైనా దక్కించుకోవాలని ఒక ప్రణాళిక సిద్ధం చేసుకుని సర్వ మంగళం గురువుగారిని విడిచి స్వగ్రామనికి బయలుదేరుతాడు


ఒకసారి సర్వమంగళానికి రామ శాస్త్రి తో పరిచయం కలుగుతుంది. ఈ రామ శాస్త్రి పూర్వాశ్రమంలో అగ్రహారీకుడైనా కానీ ఏవో కొన్ని కారణాల చేత నిత్య నైమిత్తికాలు విడిచిపెడతాడు కానీ వేదాలలో చెప్పిన విధుల గురించి అనర్గళంగా మాట్లాడగలడు అవసరమయితే ధైర్యంగా ఈ ఆచారం తప్పు అని చెప్పగలవాడు. ఈ గుణమే నిత్య నైమిత్తికాలని నిష్ఠతో అనుసరించే సర్వమంగళాన్ని రామ శర్మ కి దగ్గర చేస్తుంది.

ఒకసారి రామ శర్మ సర్వ మంగళం ద్వారా అబ్బు శాస్త్రి రోగం గురించి విని చయనులగారింటికి వస్తాడు.చీకట్లో వేసిన రాళ్ళల్లో ఇది నూరవది అనుకుంటూ చయనులుగారు రామ శర్మ అబ్బులు గురించి అడిగిన ప్రశ్నలకి అన్యమనన్స్కరంగానే జవాబిస్తారు.అబ్బుశాత్రిని పరీక్షించిన రామ శర్మకీ అర్ధం కాదు యజుర్వేదం కృఇష్ణ సమ్హితలోని ఆ రెండు మంత్రాలనే అబ్బులు ఎందుకు పఠిస్తున్నాడొ. చేసేదేమీ లేక సర్వమంగళంతో తిరుగుప్రయాణమయ్యి, కొంత సేపటికే మళ్ళీ చవనులగారికి తిరిగొస్తాడు.

అబ్బు శాస్త్రి పఠించే ఈ రెండు మంత్రాల మధ్య ఎంత దూరం అని చవనులగారిని అడుగుతాడు.చవనులగారు లెక్కగట్టి మొదటిది 14వ మంత్రం రెండవది 25వది అని చెప్పగానే "పద్నాలుగు ఇరవై ఐదు" అన్న అబ్బు శాస్త్రి కేకకి ఇంటిల్లిపాదీ తుళ్ళిపడతారు.సంవత్సరాల తరువాత ఆ రెండు మంత్రాలు కాకుండా అబ్బు శాస్త్రి నొటి వెంట వినపడిన మరొక మాట ఇది మరి.

ఆ సంఖ్య  లీల తన తల్లి తండ్రులతో ఉండగా ప్రమాదానికి గురైన కారు నెంబరు. తన వల్ల ఒక చిన్న పిల్లకి అన్యాయం జరిగింది, ఆ అమ్మాయిని కలిసి యోగక్షేమాలు తెలుసుకోవాలని అబ్బు శాస్త్రి సాగించిన వెదుకులాటే మిగతా నవల.

అసలు అబ్బు శాస్త్రి లీలని ఆ పాత కాలం నాటి  కారు నెంబరుతో ఎలా కలుసుకుంటాడు, లీల ఎటువంటి పరిస్థితులలో ఉంది, తరువాత అబ్బు శాస్త్రి ఏమి చేసాడనేది తెలియాలంటే ఈ పుస్తకం చదవాల్సిందే.

లీలని కలుసుకునేవరకూ కళ్ళు అక్షరాల వెంబడి పరుగెడతాయంటే నమ్మండి, అంత ఉత్కంఠ ఉంది. మధ్యలో సోమిదేవమ్మ గారి మరణం, చయనులు గారు సతీ వియోగాన్ని  తట్టుకోలేక పడిన వేదన గుండెల్ని పిండేస్తుంది.

సాంఘిక నవలలలోలాగ అబ్బు శాస్త్రి లీలని పెళ్ళి చేసుకుంటాడేమో అనుకున్నాను, కానీ ఒక చోట "నేను సీతమ్మ కోసం లంకలో వెతికిన హనుమ వలే వెతుకుతాను" అన్న అబ్బుశాస్త్రి మాటలతో వారిద్దరూ పెళ్ళి చేసుకోరు అని అర్ధమవుతుంది.

గొల్లపూడి వారు రోజంతా పుస్తకాలే చదువుతారేమో అనిపిస్తుంది ఆయనకి వివిధ విషయాల మీద ఉన్న పట్టు చూస్తే. ఒక్కోసారి ఆయన పంచిన విషయాలు ఇన్‌ఫర్మేషన్ ఓవర్ డోస్ అనిపించింది కధా గమనానికి అడ్డుపడుతూ. కధ తెలిసిపోయింది కాబట్టి వీటిని మళ్ళీ తీరికగా చదవటానికే ఈ పుస్తకాన్నీ రెండోసారి మొదలుపెట్టాను.

Wednesday, January 17, 2018

నెపోలియన్-నా నీడ పోయింది సార్



సినిమా పేరు వినగానే ఏదో అలా గాలి వాటం గా వచ్చి పోయే తెలుగు సినిమాలలో ఒకటి అనిపించింది.ఆ మధ్య థ్రిల్లర్, వగైరా అని ప్రెస్ మీట్లో ఊదరగొట్టిన సినిమాని తీరా  చూస్తే ఒక సీ గ్రేడు సినిమా అయ్యేసరికి  ఈ సినిమా పెద్దగా ఆకర్షించలేదు. ఆ మధ్య నారా వారి అసుర చూసాకా యూ ట్యూబులో కమర్షియల్‌గా హిట్టు కాకపోయినా కొన్ని మంచి సినిమాలు  దొరుకుతాయి అని అర్ధమయ్యింది.

అలా చూసినదే నా నీడ పోయింది సార్ సినిమా. అనవసర కామెడీ లేదు, ప్రతీ సినిమాలో ఒకే పాత్రతో విస్గించే తాగుబోతు కమెడియన్ లేడు,అసలు పేరున్న వారెవరూ లేరు. కానీ పట్టు సడలని కధనం కొత్త నటుల నటనలో లోపాలని వెదకనివ్వదు.రచయిత ఆనంద్ రవి నటించి నిర్మించిన ఈ సినిమా తప్ప చూడాల్సిన సినిమా.

కమర్షియల్‌గా ఎంత హిట్టో తెలీదు గానీ ఒక గొప్ప సినిమా అనదగ్గదే ఇది. ప్రతీ సినిమానీ చీల్చి చెండాడేసే విమర్శకుల దృష్టిలో ఈ సినిమా ఎందుకు పడలేదబ్బా? అసలు ఈ మధ్య కాలంలో రివ్యూల గురించి ఎంత తక్కువ మాట్లాడుకుంటే అంత మంచిది కదా. ఎవరో నమ్మకస్తులు చెప్తే తప్ప నమ్మలేని రివ్యూలు ఇవన్నీ.

అబు ఉస్మాన్

అబు ఉస్మాన్..టైగర్ జిందా హై(కృష్ణ జింకలు చనిపోయాయనుకోండి అది వేరే విషయం)చూసిన వారెవరికైనా అన్ని పాత్రల కంటే ఎక్కువ గుర్తుండిపోయే పాత్ర. సజ్జద్ డెలాఫ్రూజ్ అనబడే ఇరానీ మూలాలున్న ఈ  నటుడు విలనీని అధ్భుత రీతిలో పండించాడు.

విలనీ అంటే సూట్లేసుకుని, చుట్టూ అమ్మాయిలతో, స్విమ్మింగ్ పూల్ దగ్గర సేద తీరుతూ ఠపీ ఠపీ మని పిట్టల్ని కాల్చినట్లు కాల్చేసే విలనీ కానేకాదు.


ఒంటి మీద ఖరీదైన సూట్లు లేవు,పేద్ద విలన్ డెన్ అసలే లేదు కానీ, అమ్మో!!
బందీలుగా పట్టుకున్నవాళ్ళని ఏమి చేస్తాడొ అని ప్రేక్షకులు భయపడేటట్లు అబూ ఉస్మాన్ పాత్రలో జీవించాడనే చెప్పాలి.ఒక సీనులో డైలాగేమీ చెప్పకుండా అలా అభావంగా చూసి కూడా భయాన్ని రేకెత్తించాడు.

కొత్త సంవత్సరంలో మనకి ఒక చక్కటి నటుడు దొరికాడు. మన వాళ్ళు ఈయనని దిగుమతి చేసుకుని షరా మామూలుగా హెలికాప్టర్లలోంచి మాత్రమే దిగే విలన్ని చేసెస్తే చూస్తూ ఊరుకోవడం తప్ప చేసేదేమీ లేదు.

ఈ సినిమా చూడకపోతే ఈ కొత్త ఇరానీ నటుడి కోసమైనా చూడండి. 

Picture Courtesy:Indian Express

Tuesday, September 13, 2016

బామ్మ

ఎన్నెన్ని టెరా బైట్ల ఙాపకాలు బామ్మా నీతో.. వాటిల్లోంచి ఓ నాలుగు ముక్కలు


బామ్మ..ఇప్పుడొక ఙాపకం మాత్రమే.బామ్మ ట్రేడ్ మార్క్ తొక్కుడు లడ్డూలూ,వేసవి కాలంలో తన చేత్తో కలిపిన ఆవకాయ సాయంత్రం తులసి కోట దగ్గర కూర్చుని తిన్న గుర్తులు, నేను కాలేజీలో ఉండగా రాసిన ఉత్తరాలు,వంటింట్లో దండెం మీద ఆరేసిన చీరని ముట్టుకుంటా ముట్టుకుంటా అని అడిగి తిన్న తిట్లు, అందరూ ఎంత ఎగ్జైట్ అయిపోతున్నా కానీ తొణక్కుండా బెణక్కుండా అలా నిండు కుండలా ఉండే వ్యక్తిత్వం ఒక్కటేమిటీ అన్నీ ఇక ఙాపకాలు మాత్రమే.వేసవి కాలంలో మామిడికాయ పులుసు పెట్టి టెంక వద్దు వద్దు మొర్రో అంటోంటే కంచంలో వేసి ఇలా జుర్రుకోవాలీ, ఆ జుర్రెయ్యి అంటూ అంటూ నువ్వు అప్పుడు చెప్పిన మాటలు అవీ తలచుకుంటే ఇంకా నువ్వు విసనకర్రపట్టుకుని విసురుకుంటూ మాకు వడ్డిస్తున్నట్లే ఉంటుంది.నువ్వు మజ్జిగా లాంటి వాటిని డైనింగ్ టేబుల్ మీద ఎందుకు పెట్టవో తెలిదేసి కాదు.డైనింగ్ టేబుల్ అంటే నీ దృష్టిలో "అంట మంగళం" కదా..నవ్వొస్తుంది తలచుకుంటే.నిలువెత్తు నువ్వు అలా వంటింట్లో విసనకర్రతో విసురుకుంటూ మడిగా నిల్చుని వంట చెయ్యడాన్ని ఎలా మర్చిపోగలను బామ్మా??


 నేనిప్పుడు ఖమ్మం వస్తే బామ్మ దగ్గరకి వెళ్ళాలి అన్న తొందరుండదు, ఆ ఇంటికి వస్తే గుర్తొచ్చే గుర్తులు తప్ప ఏముందక్కడ ఇప్పుడు??  తేలు మంత్రం నాకు నేర్పించవూ అని చిన్నప్పుడు అడిగితే కసురుకునే దానివి,కాస్త పెద్దయ్యాకా చెప్పావు అది నేర్చుకోవడం ఎంత కష్టమో, నేర్చుకుంటే ఎలా పాటించాలో వగైరా వివరాలతో.ఇప్పటికీ నాకు పజిలే బామ్మా తేలు మంత్రం ఎలా పని చేస్తుందో కదా అని.

ఎన్నడూ అలా అచేతనంగా పడుకోని నువ్వు హాస్పిటల్లో చేరావని తెలియగానే దేవుడా బామ్మని ఇబ్బంది పెట్టకు అని కోరుకున్న నేనే నువ్వు లేవని తెలిసిన మరుక్షణం అలా ఏడ్చానెందుకు??

నీ కార్యక్రమం జరుగుతున్నప్పుడు కంచం ముందు కూర్చున్నానే కానీ ఛీ నేను అన్నం తింటున్నానా అని నా మీద నాకే కోపం వచ్చింది బామ్మా.. కానీ నువ్వే చెప్పేదానివి కదా ఈశ్వరుడు తనకి దూరంగా జరగమని ఎప్పుడూ చెప్పడమ్మా, సమయానికి కొన్ని చెయ్యాలంతే, వీలు పడకపోతే నాలుగు పాల చుక్కలు తాగి పూజ చేస్తే తప్పు లేదు అని..అప్పుడనుకున్నాను..లేదు నేను తప్పు చెయ్యట్లేదు ఇక్కడ నా రోజు వారీ కార్యక్రమాల కోసం తినాలి అనుకుని నాలుగు ముద్దలు తిన్నాను.


అంత మంది పిల్లల్ని పెంచావు అంతా బాగానే ఉంది కానీ బామ్మ నీకు మనవలలో మగ పిల్లలంటేనే ఎందుకు ఇష్టమో కదా అని చిన్నప్పుడు కోపం ఉండేది అది ఇప్పటికీ పోలేదు తెలుసా.పోయిన వాళ్లతోటే కోపాలూ అన్నీ వదిలేయ్యాలి అంటారు కదా వదిలెస్తాలే బామ్మా..అలాగే నువ్వు చేసిన కొన్ని పనులు చూస్తే కోపం కూడా వచ్చేది అన్నీ తెలిసీ ఇది తప్పు అని తప్పు చేస్తున్న వాళ్ళకి ఎందుకు చెప్పట్లేదు అని.అది అతి ప్రేమో లేక మరేమిటో ఇప్పటికీ అర్ధం కాదు ఇక కాబోదు కూడా. కానీ ఒక్కటి మాత్రం నిజం బామ్మా నువ్వు లేని ఆ ఇల్లు మూల విరాట్టు లేని గర్భ గుడే.ఎక్కడున్నా హాయిగా తాతగారితో కలిసి ఉండు.